Proof Copy ([1/4] w trakcie przeredagowywania)

Prof. dr inż. Jan Pająk

ZAAWANSOWANE URZĄDZENIA MAGNETYCZNE

Tom 12

Ślady nieustannej obecności UFO na Ziemi.

Monografia naukowa, 4-te wydanie, Nowa Zelandia, 2003 rok,

ISBN 0-9583727-5-6.

Copyright © 1998 by Prof. dr inż. Jan Pająk.

Wszystkie prawa zastrzeżone. Całość ani też żadna z części niniejszej monografii nie może zostać skopiowana, zreprodukowana, przesłana, lub upowszechniona w jakikolwiek sposób (np. komputerowy, elektroniczny, mechaniczny, fotograficzny, nagrania telewizyjnego, itp.) bez uprzedniego otrzymania wyrażonej na piśmie zgody autora lub zgody osoby legalnie upoważnionej do działania w imieniu autora. Od uzyskiwania takiej pisemnej zgody na kopiowanie tej monografii zwolnieni są tylko ci którzy zechcą wykonać jedną jej kopię wyłącznie dla użytku własnego nastawionego na podnoszenie wiedzy i dotrzymają warunków że wykonanej kopii nie użyją dla jakiejkolwiek działalności zawodowej czy przynoszącej dochód, a także że skopiowaniu poddadzą cały wybrany tom lub całą monografię - włącznie ze stroną tytułową, streszczeniem, spisem treści i rysunków, wszystkimi rozdziałami, tablicami, rysunkami i załącznikami.

Zarejestrowano w Bibliotece Narodowej Nowej Zelandii jako Depozyt Legalny z dnia 29 października 1998 roku. Wydano w Nowej Zelandii prywatnym nakładem autora.

Data ostatniej aktualizacji niniejszego tomu: 5 stycznia 2004 roku. (W przypadku dostępu do kilku egzemplarzy/wersji tej monografii, rekomendowane jest zapoznawanie się z egzemplarzem o najnowszej dacie aktualizacji!)

Monografia ta jest dostępna poprzez Internet pod adresami: prawda.20m.com, ufo-album.prv.pl, prawda.20fr.com, nirwana.terramail.pl, cierniowaprawda.republika.pl, totalizm.20m.com, truenirvana.20m.com, ufonauts.20m.com, northpoint.republika.pl, ufohome.terramail.pl, totalizm.of.pl, totalizm.art.pl. Może ona także być odnaleziona za pośrednictwem linków z następujących stron: http://ufo.tatrynet.pl, ufo.hg.pl, ufo.tatrynet.pl/index2a.htm, private.freepage.de/totalizm, ufonauci.w.interia.pl, totalizm.50megs.com, totalism.50megs.com, ufonauts.20m.com, telekinesis.50megs.com, cogito.prv.pl, kosmet.pl/~ufo-album, hkpm.org.pl.

Niniejsza monografia [1/4] stanowi raport naukowy z przebiegu badań autora. Stąd prezentacja wszelkich zawartych w niej materiałów posiadających wartość dowodową lub dokumentacyjną dokonana została według standardów przyjętych dla publikacji (raportów) naukowych. Szczególna uwaga autora skupiona była na wymogu odtwarzalności i możliwie najpełniejszego udokumentowania źródeł, tj. aby każdy naukowiec czy hobbysta pragnący zweryfikować lub pogłębić badania autora był w stanie dotrzeć do ich źródeł (jeśli nie noszą one poufnego charakteru), powtórzyć ich przebieg, oraz dojść do tych samych lub podobnych wyników.

Jest to czwarte (poszerzone i przeredagowane) wydanie najważniejszej publikacji naukowej autora, której trzecie (poprzednie) 9-cio tomowe wydanie opublikowane w 1998 roku nosiło taki sam tytuł i dane edytorskie, drugim wydaniem była 7-mio tomowa monografia: "Zaawansowane napędy magnetyczne" (Monografia, Dunedin, New Zealand, 1998, ISBN 0-9583380-2-7, około 1200 stron tekstu, w tym 120 ilustracji i 7 tablic, w 7 tomach) zaś pierwszym wydaniem była monografia [1]. Jest to także poszerzona polskojęzyczna adaptacja (w tłumaczeniu autora) angielskojęzycznej rozprawy:

Dr Jan Pająk: "Advanced Magnetic Propulsion Systems". Monograph, Dunedin, New Zealand, 1990, ISBN 0-9597946-9-7, a private edition by the author, 460 pages (including 7 Tables and 163 illustrations).

Wszelka korespondencja przeznaczona dla autora niniejszej monografii [1/4] powinna być kierowana na następujący jego adres w Nowej Zelandii:

P.O. Box 33250

Petone 6340

NEW ZEALAND

Tel.domowy (2002 rok): +64 (4) 56-94-820; E-maile: janpajak@aotearoa.gen.nz lub jpajak@poczta.wp.pl.

STRESZCZENIE tomu 12 monografii [1/4] "Zaawansowane urządzenia magnetyczne", ISBN 0-9583727-5-6.

Zapoznając się z zaprezentowaną w podrozdziale P7 historią dotychczasowych stosunków ludzkości z UFOnautami, jeden wniosek zaczyna stawać się oczywisty. Wniosek ten stwierdza, że faktycznie to wszystko co istnieje na Ziemi musi być "śladem działalności kosmitów na naszej planecie". Jest tak z prostej przyczyny, że to przecież kosmici ukształtowali dzisiejszą formę skorupy Ziemi, właśnie kosmici wprowadzili ją na obecną orbitę i nadali jej dzisiejszy klimat, kosmici rozplenili na niej wszelkie formy istniejącego na Ziemi życia, a także kosmici przenieśli człowieka z jakiejś odległej planety i osadzili go na Ziemi. Na cokolwiek więc byśmy nie zwrócili teraz swoich oczu, w sposób pośredni musi zawierać to w sobie jakieś ślady działalności UFOnautów. Nic więc dziwnego, że wobec takiej wszechobecności śladów działalności kosmitów na naszej planecie, ślady te po prostu przestały być dla nas zauważalne.

W ogromnej rozpiętości śladów jakie nas otaczają i jakie wywodzą się od naszych kosmicznych okupantow i eksploatatorów, jedna ich grupa powinna wzbudzać nasze szczególne zainteresowanie. Są to ślady bezpośrednio i jednoznacznie wskazujące na nieustającą działalność UFOnautów na naszej planecie. Aby zrozumieć jaka jest różnica pomiędzy owymi bezpośrednimi śladami, a śladami pośrednimi jakie kryją się praktycznie we wszystkim co nas otacza, rozważmy przypadek śladów ludzkich w dzisiejszym lesie. Dzisiejszy las jako całość jest bowiem podobnym przykładem pośredniego śladu działalności człowieka, wszakże został zasadzony przez ludzi i jest przez nich pielęgnowany, nadzorowany, wycinany, oraz nieustannie i planowo eksploatowany. Jednak dla zwierząt go zamieszkujących las ten jest zapewne "tworem naturalnym". W owym "tworze naturalnym" zwierzęta owe mogą jednak odnaleźć bezpośrednie i jednoznaczne ślady człowieka, przymujące przykładowo postać odcisków jego nóg na tropie który jakiś człowiek właśnie przeszedł i który nie został jeszcze zamazany przez żywioły, postać właśnie pościnanych przez niego drzew, postać obszarów pozyskiwania żywicy, postać wehikułów ludzkich jakie okresowo wjeżdzają do lasu i mogą tam być zaobserwowane, itp. Właśnie tego typu bezpośrednimi i jednoznacznymi śladami działalności UFO na Ziemi zajmował się będzie niniejszy tom.

Z pośród ogromnej rozpiętości bezpośrednich śladów działalności UFO na Ziemi, tom ten będzie starał się wybrać i wskazać uwadze czytelnika te ślady które jednoznacznie dowodzą nieustannej aktywności UFOnautów na naszej planecie. Skoncentruje się on przy tym na śladach, które dotychczas nie zostały odnotowane przez innych badaczy, a stąd które niniejsza monografia wskazuje ludziom jako jedna z pierwszych publikacji.

Tom ten dokona więc przeglądu śladów działalności UFOnautów wpisanych na trwałe do naszej kultury, trwałych śladów pozostawianych na naszej planecie przez UFO i ich załogantów (np. tuneli wytopionych w skale podczas podziemnych przelotów UFO), zinterpretuje niektóre wizualne obserwacje najróżnieszych napędów i urządzeń używanych przez technicznie bardziej niż ludzie zaawansowanych UFOnautów, oraz wskaże ślady działalności UFOli na naszych własnych ciałach i w naszych własnych mieszkaniach.

Wymowa dokumentacyjna zestawionego w tym tomie materiału dowodowego na nieustanną obecność UFOnautów na naszej planecie jest druzgocząca. Materiał ten podpiera bowiem dalszymi dowodami wniosek z podrozdziałów A4, O2 i P7, że "UFO okupują i eksploatują naszą planetę od zarania dziejów". Dodatkowo dokumentuje on też jeden z najbardziej przykrych dla nas faktów na temat naszych stosunków z okupującymi Ziemię UFOnautami, mianowicie fakt że UFOnauci wszelkimi siłami i wszelkimi możliwymi wybiegami usilnie starają się ukryć przed ludźmi swoją nieustającą okupację Ziemi. Nawet zaś przedszkolaki wiedzą już o tym, że jeśli ktoś się przed nimi celowo ukrywa, zawsze to oznacza że jego zamiary nie należą do czystych i że przed kimś takim trzeba się mieć na baczności. Najwyższy więc już czas abyśmy zaczęli owym UFOnautom pilnie "patrzeć na ręce".

SPIS TREŚCI tomu 12 monografii [1/4] "Zaawansowane urządzenia magnetyczne", ISBN 0-9583727-5-6.

Str: Rozdział:

1 Strona tytułowa

2 Streszczenie tomu 12

3 Spis treści tomu 12 (zauważ, ze pełny spis treści całej monografii [1/4] zawarty jest w tomie 1)

Tom 12: Ślady nieustannej obecności UFO na Ziemi

O-1 O. DOWODY NIEUSTANNEJ DZIAŁALNOŚCI UFO NA ZIEMI

O-1 O1. Jak rozpoznać czy dana cywilizacja jest eksploatowana przez szatańskich pasożytów

O-13 O2. Gorzki smak prawdy: Ziemia faktycznie jest planetą niewolników

w mocy szatańskich pasożytów z UFO

O-14 O3. Wzajemne szachowanie się, używane przez szatańskich pasożytów z UFO

dla zwodzenia i paraliżowania samoobrony prymitywniejszych cywilizacji

O-20 O4. Fotografie UFO oraz wizualne obserwacje UFO i ich załogantów

O-21 O5. Trwałe ślady materialne działalności UFOnautów na naszej planecie

O-22 O5.1. Lądowiska UFO

O-30 O5.2. Miejsca eksplozji UFO

O-36 O5.3. Podziemne tunele wytopione przez UFO

O-39 O5.3.1. Jelenia Jaskinia (Deer Cave) z Północnego Borneo

najbardziej spektakulanym przykładem tunelu UFO

O-45 O5.3.2. Szkliste tunele UFO spod Babiej Góry w Polsce

O-48 O5.3.3. Władca świata - czyli UFOnauta gubernator Ziemi i jego rada 12 UFOli

O-52 O5.4. Substancje porzucane lub gubione przez UFO

O-57 O5.5. Fragmenty powłok UFO

O-59 O6. Ślady działalności kosmitów na naszej planecie wpisane na trwale do naszej kultury

O-71 O7. Powszechnie spotykane "zjawiska natury" indukowane przez UFO

O-72 O8. Atak UFO na Amerykę

O-73 O8.1. Odparowanie WTC przez UFO

O-88 O8.2. Eksplodowanie promu Columbia przez UFO

O-90 O8.3. Inne co bardziej spektakularne przypadki ataku UFOnautów na USA

O-91 O8.4. Najgorszy scenariusz "wielkiego bangu"

O-92 O9. Na zakończenie

O-94/100 7 rysunków (O1 do O7)

Rozdział O.

DOWODY NIEUSTANNEJ DZIAŁALNOŚCI UFO NA ZIEMI

Motto tego rozdziału: "Ślady działalności UFO na Ziemi są tak wszechobecne, że z powodu ich nagminności ludzie utracili zdolność ich odnotowywania"

Mam nadzieję, że czytelnik ciągle pamięta ogromnie istotne ustalenie, jakie obrazowo wyjaśniłem w podrozdziałach A3 i JD8. Na wszelki wypadek przypomnę je tutaj w skrócie. Otóż podrozdziały owe ujawniły, że mechanizm działania filozofii pasożytniczej został przez wszechświatowy intelekt tak zmyślnie zaprojektowany, że cywilizacje praktykujące pasożytnictwo zawsze są rodzajem "bicza" jaki motywuje strachem intensywniejszy rozwój cywilizacji totaliztycznych. Jeśli zaś owe cywilizacje totaliztyczne staną się zbyt obrosłe tłuszczem i zaniechają swego rozwoju, wówczas pasożyci zwyczajnie je zniewalają. Dzieje się tak ponieważ naturalnym kierunkiem rozwoju wszelkich technicznie zaawansowanych cywilizacji pasożytniczych, jest praktykowanie otwartego niewolnictwa. Wszakże wszelkie prace są w nich wykonywane przez niewolników a nie przez pasożytów. Aby zaś zdobyć owych niewolników, takie pasożytnicze cywilizacje zniewalają inne cywilizacje swoich mniej zaawansowanych technicznie krewniaków, eksploatując potem tych krewniaków na wszelkie możliwe sposoby. Oczywiście podstawową formą tej eksploatacji jest zamienianie cywilizacji swoich krewniaków, w hodowle i dostawcę niewolników (przez pasożytów nazywanych "biorobotami"). Aby zaś najpełniej służyć swoim panom, niewolnikami tymi muszą być członkowie ich własnej rasy, którzy albo w tym celu przenoszeni zostają na jakąś niezamieszkałą planetę, a następnie są tam hodowani, albo też są byłymi cywilizacjami totaliztycznymi, jakie zostały zniewolone przez swoich pasożytniczycvh krewniaków na drodze zwyczajnego podboju. Jak to też wyjaśniono na końcu podrozdziału A3, ludzkość i planeta Ziemie właśnie jest jedną z takich hodowli niewolników dla cywilizacji szatańskich pasożytów z UFO. Od samego początku Ziemia była specjalnie w tym celu zasiedlona ludźmi. Obecnie jest ciągle brutalnie eksploatowana przez swoich kosmicznych krewniaków, jacy oryginalnie zasiedlili ludzkość na Ziemi, a jacy przez cały ów czas praktykują filozofię szatańskiego pasożytnictwa.

Skoro od samego początku jej zasiedlenia ludźmi, Ziemia jest taką właśnie hodowlą niewolników dla szatańskich pasożytów z UFO, nasza planeta dosłownie musi się aż roić od dowodów owej nieustannej eksploatacji i okupacji. Wszakże podczas ponad 40 000 lat swego pobytu na Ziemi, szatańscy pasożyci z UFO musieli pozostawić na niej cały szereg bezpośrednich i wymownych śladów swego istnienia i działania. Niestety, z powodu nagminności tych śladów, ludzie zapewne przestali zwracać na nie uwagę. Niniejszy rozdział służy więc zwróceniu uwagi czytelnika na najważniejsze z tych śladów. W tym celu dokonuje on przeglądu najważniejszych klas owych śladów. Potem w swej treści omawia on szeroką gamę owych śladów działalności pasożytów z UFO wpisanych na trwałe do naszej kultury i do naszych legend, wskazuje główne kategorie tzw. trwałych śladów działalności UFO na Ziemi (np. tuneli wytopionych w skałach przez UFO, czy lądowisk UFO), oraz omawia wizualne obserwacje UFO. Oto więc omówienie poszczególnych tematów tego rozdziału.

O1. Jak rozpoznać czy dana cywilizacja jest eksploatowana przez szatańskich pasożytów

Cywilizacje praktykujące szatańskie pasożytnictwo, takie jak owa cywilizacja UFO która aktualnie okupuje i eksploatuje ludzi, mogą w nieskończoność zwodzić, zniewalać, eksploatować i spychać w dół planety swoich niewolników, tylko ponieważ konsekwentnie przestrzegają one określonych zasad postępowania. Zasady te zilustrowane były częściowo w podrozdziale A3, zaś bardziej szczegółowo omawiane są w rozdziale V. Przykładowo, obejmują one nieustanne ukrywanie się UFOli przed ludźmi, nieustanne okłamywanie i zwodzenie ludzi, udawanie aniołów kiedy faktycznie działa się jak diabły, itp.

Owe niemal nie wykrywalne dla ludzi i ogromnie przewrotne metody, jakie używane są przez szatańskich pasożytów z UFO aby zniewalać, spychać w dół, oraz eksploatować w nieskończoność cywilizacje swoich niewolników, posiadają dla nas przerażającą wymowę. Ujawniają one nam bowiem nie tylko całkiem realną możliwość, ale wręcz pewność, że praktycznie każda cywilizacja, jaka w samo-zadufaniu sądzi, że jest niezależna i wolna, faktycznie jest planetą niewolników dla jakichś niewidzialnych szatańskich pasożytów. Z tego powodu jest wysoce pożądanym, aby każdy człowiek na Ziemi był całkowicie świadomym rodzajów materiału dowodowego, jakie jasno wykazują, że dana cywilizacja jest faktycznie hodowlą niewolników prowadzoną przez jakichś niewidzialnych szatańskich pasożytów z UFO. Wszakże w przypadku Ziemi, wystąpienie na niej tego typu materiału dowodowego, stanowi jedno z wielu upewnień, że nasza planeta faktycznie okupowana jest przez niewidzialnych i ukrywających się przed ludźmi UFOnautów, praktykujących filozofię szatańskiego pasożytnictwa. W chwili obecnej jesteśmy już w stanie spisać taki wykaz dowodów, które dokumentują pasożytniczą aktywność UFOli na danej planecie niewolników. Wszakże znając zasady i objawy filozofii pasożytnictwa, oraz znając urządzenia techniczne jakie szatańscy pasożyci posiadają w swojej dyspozycji, możemy już przewidzieć ich zachowania i wydedukować, jaki materiał musi dowodzić ich ukrytej działalności na danej planecie. Na przekór więc, że szatańscy pasożyci tak starannie się przed nami ukrywają, ciągle muszą pozostawiać wystarczająco dowodów swojej niecnej działalności na Ziemi, aby każda osoba z planety niewolników, która wie na co ma zwracać uwagę, mogła rozpoznać fakt ich istnienia, a stąd i poznać prawdę na temat tragicznej pozycji w jakiej właśnie się znajduje.

Pechowo dla nas, tak jednak jakoś się składa, że z odnotowaniem dowodów na niewidzialne niewolniczenie jakiejś planety, jest bardzo podobnie jak z odnotowaniem śladów ludzkiej działalności w europejskich lasach. Jeśli ktoś odwiedzi lasy w jakimś z europejskich krajów, wówczas szybko się przekona, że niemal wszystkie lasy Europy sadzone były przez ludzi, bowiem dziewicze puszcze wycięte zostały tam doszczętnie już dawno temu. Na przekór jednak tego, gdy ktoś miejscowy, kto nigdy nie widział naturalnej puszczy, uda się do takiego lasu zasadzonego przez ludzi zaraz po tym jak opady świeżego śniegu ujawnią ślady wszystkiego co tylko się tam porusza, wówczas po powrocie do domu taki ktoś będzie twierdził "nie widziałem w lesie nawet najmniejszego śladu ludzkiej działalności". Powodem takiego twierdzenia będzie, że podczas maszerowania w owym lesie, ów nie znający prawdziwej puszczy człowiek, nie napotkał wzrokowo ani odcisków butów ludzkich na śniegu, ani nie dostrzegł przejeżdżającego w pobliżu pojazdu, ani też nie odnotował najmniejszego objawu ludzi przebywających właśnie w tym lesie. Jeśli jednak do tego samego lasu wybierze się inna osoba, która dokładnie wie jak wyglądają naturalne puszcze, owa znacznie lepiej wyedukowana osoba, po powrocie do domu, będzie twierdziła coś zupełnie odwrotnego, mianowicie "podczas pobytu w lesie nie odnotowałem niczego innego poza nieskończoną liczbą dowodów ludzkiej działalności". Jeśli ktoś zapyta tą osobę "jakiego typu dowody ludzkiej działalności zdołałeś zobaczyć w owym lesie", odpowiedź prawdopodobnie brzmiałaby "wszystko wokół mnie dowodziło ludzkiej działalności: drzewa były posadzone w regularne kwadraciki i każde z nich należało do tego samego gatunku, jedynie najbardziej wartościowy przemysłowo rodzaj drewna był hodowany, podszycie było poprzycinane i pod wyraźnym nadzorem, trawa była wykorzystywana dla ludzkiej trzody, drogi były proste i wyraźnie zaplanowane przez ludzi, przepływ wody był sterowany i dobrze zaplanowany, zwierzyna była dobrze dobrana i przemysłowo odstrzeliwana, itp.".

Jeśli więc ktoś, kto nie ma najmniejszego pojęcia o niewidzialnych metodach działania używanych przez szatańskich pasożytów z UFO, o ich pełnej zakłamania pasożytniczej filozofii, ani o potężnej technice jaka znajduje się w ich dyspozycji, zacznie poszukiwać oznak działalności tych pasożytów na swojej planecie, wówczas wynik jest podobny do uwag owej osoby, która nie ma pojęcia o wyglądzie i istnieniu naturalnych puszczy, tj.: "nie jestem w stanie dostrzec jakichkolwiek śladów aktywności szatańskich pasożytów z UFO na swojej planecie". Jednak jeśli ktoś inny, kto wie o metodach i technice używanych przez szatańskich pasożytów, przyglądnie się uważnie co wokół niego się dzieje, wówczas się okazuje, że gdziekolwiek by nie popatrzył, wszędzie dostrzeże oznaki intensywnej i dobrze zaplanowanej działalności pasożytów z UFO na swojej planecie.

Aczkolwiek nie jest możliwym aby w tak krótkim rozdziale choćby tylko wymienić wszystkie oznaki i dowody, które powtarzalnie dokumentują aktywność szatańskich pasożytów na planecie niewolników, postaram się tutaj wskazać przynajmniej ich najważniejsze kategorie. Dla bardziej szerokiego ich poznania koniecznym jest też przeglądnięcie pozostałych moich monografii naukowych zestawionych w rozdziale Y. Podczas poznawania tych dowodów warto odnotować, że chociaż są one tak liczne, chociaż generowane są bez ustanku i chociaż rozciągają się one praktycznie na każdą dziedzinę życia na planecie niewolników, natykający się na nie dzikusi nigdy nie będą w stanie jednoznacznie wskazać ich pochodzenia. Wszakże szatańscy pasożyci z UFO, którzy je generują, są mistrzami ukrywania się, zwodzenia, zacierania śladów i zasiewania konfuzji. Pasożyci ci nigdy też nie mają intencji pozwolenia wykorzystywanym przez siebie dzikusom, aby ci poznali prawdę o rozpaczliwej sytuacji w jakiej się znajdują. Jednym więc z najbardziej konklusywnych dowodów operowania szatańskich pasożytów na danej planecie jest, że istnieją tam rozliczne ślady pasożytniczej działalności UFOnautów, jednak nie jest tam widoczny ów niewidzialny ktoś, kto ślady te nieustannie pozostawia. Oto ów wykaz najbardziej istotnych dowodów, jakie będą obecne w przypadku działalności szatańskich pasożytów z UFO na planecie swoich niewolników.

Klasa A: Dowody jakie dokumentują pochodzenie eksploatowanej cywilizacji z planety odmiennej niż własna.

(A1) Mitologia, która dowodzi przybycie danej rasy z odmiennej planety. Jeśli dana rasa niewolników przeniesiona została na swoją planetę z jakiegoś innego miejsca w kosmosie, wówczas wspomnienia owego przeniesienia będą obecne w jej mitologii. Mity muszą bowiem uchwycić tak istotny moment i muszą przekazać go następnym pokoleniom. Oto najważniejsze informacje, jakie takie mity będą zawierały.

- Mityczne opisy jak planeta niewolników była przygotowana aby przyjąć niewolniczą rasę. Oczywiście opisy te używały będą mylącej terminologii, stosując dla przykładu słowo "stworzenie świata" zamiast słowa "inżynieria naszej planety", "Bóg" zamiast "Naczelny inżynier", "kolejne dni tworzenia" zamiast "kolejne stadia przez które przechodziła planeta poddawana zaludnieniu przez dzikusów", itp. Jednak generalny przebieg zdarzeń, a także proces zagospodarowywania planety w poszczególnych stadiach, opisywany będzie poprawnie. Owa mitologia będzie także wspierana przez "twarde dowody" w rodzaju: (a) odciski butów ludzkich znajdowane wraz ze skamieniałościami pierwszych trylobitów (na rysunku E2 w tej monografii, oraz na rysunku B1 w traktacie [7/2], zaprezentowane są opisy i zdjęcia takiego odcisku buta ludzkiego znalezionego na Ziemi a liczącego około 550 milionów lat, tj. datowanego w czasach kiedy Ziemia była przygotowywana do skolonizowania), (b) tzw. "brakujące ogniwa", które nie pokazują ewolucyjnego połączenia pomiędzy dzikusami i innymi stworzeniami jakie zaludniają planetę niewolników, ani pomiędzy poszczególnymi gatunkami zwierząt żyjącymi na tej planecie, (c) astronomiczne dowody wskazujące, że planeta niewolników oryginalnie posiadała cały szereg księżyców oraz odmienne długości dnia i roku, itp.

- Mityczne opisy podróży do planety niewolników. Opisy te obejmowały będą m.in. i statek jaki przewoził pierwszą parę naiwnych osadników. Aczkolwiek statek ten ukrywał się będzie pod jakąś mylącą nazwą np. "Raju", faktycznie po przeanalizowaniu jego cech będzie jednoznacznie, że reprezentuje on jeden z typów magnokraftu. Przykładowo w przypadku Ziemi mytologia Żydowska jednoznacznie ujawnia, że "Raj" był to statek typu K7 identyczny do Magnokraftu, dokładniej opisywany w podrozdziałach P6.1 i F2.5 monografii [1/3].

- Mityczne opisy pierwszych lat po zaludnieniu planety niewolników. Lata te będą się charakteryzowały ścisłym nadzorem szatańskich pasożytów nad wszystkim co na planecie owej się dzieje. Oczywiście terminologia ponownie będzie myląca, np. wyrażenia typu "anioły" mogą być używane dla opisu nadzorującej grupy pasożytniczych naukowców, "Bóg" może być nazwą odnoszoną do gubernatora i głównego nadzorcy, itp.

- Mitologiczne opisy wszelkich abnormalności, jakie musiały będą zostać pokonane aby zadomowić rasę dzikusów na planecie niewolników. Abnormalności te mogą obejmować takie zjawiska jak wyrastanie ludzkich gigantów powodowane przez niewystarczającą grawitację planety niewolników, lub przez krzyżowanie się "aniołów" z dzikuskami, brak rozkładu ciał u pierwszych osadników powodowany zbyt dużą gęstością ich przeciw-ciała (po więcej szczegółów patrz podrozdział JE9.4), itp.

(A2) Ciało ludzkie. Jak dokładniej jest to wyjaśnione w podrozdziałach JE9.1 do JE9.4 niniejszej monografii, na bazie tzw. "równań grawitacyjnych", jeśli ktoś wie na co zwracać uwagę, wówczas bez trudu odkryje, że parametry ciała dzikusów udowadniają, iż ich rasa nie mogła wyewoluować się na planecie niewolników, a na jakiejś odmiennej planecie, przykładowo na hipotetycznej planecie Terra, o której wiadomo, że posiadała grawitację około 4.47 razy większą niż grawitacja planety dzikusów. To zaś oznacza, że rasa dzikusów musiała zostać przesadzona na swoją planetę, a następnie hodowana tam aby móc być eksploatowaną. Materiał dowodowy jaki podpiera powyższe, obejmuje m.in.:

- Fakt, że osobnicy zamieszkujący daną planetę bedą zbyt mali dla jej grawitacji. Gdyby ich ewolucja dokonała się na ich maleńkiej planecie, wówczas ich wzrost powinien sięgać wielkości odpowiedniej dla jej grawitacji, np. dla Ziemi wzrost około 5 metrów wysokości, zamiast powiedzmy 1.8 metra. (A więc wzrost ludzi jest odpowiedni dla planety Terra, z jakiej ludzkość faktycznie się wywodzi, a jaka posiada grawitację około 4.47 silniejszą od Ziemi.)

- Fakt, że osobnicy ci na przestrzeni dziejów nieustannie zwiększaliby swój wzrost. Przykładowo w przypadku ludzi z planety Ziemia, mumie dowodzą, że starożytni Egipcjanie posiadali jedynie fragment wzrostu ludzi z XX wieku, zaś rycerze średniowiecza byli przeciętnie o głowę niżsi od swoich potomków kilka stuleci później - o czym świadczą wymiary zbroi rycerskich. Nawet dzisiaj mieszkańcy poniektórych krajów (np. Niemiec, Helandii, Japonii) ciągle wyrastają o kilka centymetrów wyżsi niż mieszkańcy sąsiadujących z nimi krajów - patrz podrozdział JE9.3.

- Fakt, że mózgi dzikusów wykorzystywałyby jedynie część swoich możliwości, np. tak jak u ludzi - tylko około 5%. To zaś oznacza, że ich ewolucja musiała nastąpić na planecie jakiej grawitacja jest około 4.47 razy silniejsza od grawitacji Ziemi i stąd jaka oryginalnie wymagała aż tak znacznych możliwości ich mózgów (na Ziemi możliwości te nie są ludziom już potrzebne). Dopiero gdy ewolucja mózgów się zakończyła, dana rasa przeniesiona została na swoją obecną planetę - po szczegóły patrz podrozdział JE9.2.

- Praprzodkowie danej rasy żyli dłużej niż pozostali jej członkowie - np. w przypadku Ziemi Adam żył 930 lat. Reprezentuje to długość życia typową dla osoby jaka przybyła z planety o grawitacji znacznie wyższej od ziemskiej - patrz podrozdział JE9.1.

Klasa B: Dowody jakie dokumentują blokowanie rozwoju eksploatowanej cywilizacji niewolników.

(B1) Niewolniczo-ukierunkowany rozwój danej społeczności. Rozwój ten jest typowy dla sytuacji sterowanego wmanewrowania jej w poddaństwo, przez jakiegoś niewidzialnego najeźdźcę. Ponieważ głupich niewolników przychodzi znacznie łatwiej podporządkowywać sobie i eksploatować, ten niewidzialny okupant nieustannie spycha swych dzikusów w dół w ich rozwoju. Oto wykaz materiału dowodowego jaki zaświadcza, że niewidzialny okupant celowo organizuje kogoś jako cywilizację niewolników:

- Przeciw-ewolucja danej cywilizacji. Cywilizacja taka w swoich czasach prehistorycznych będzie znajdowała się na znacznie wyższym szczeblu rozwoju technicznego i naukowego, niż wiele tysięcy lat później. W prehistorycznych czasach budowała ona będzie statki kosmiczne jakie podróżowały będą do gwiazd, stawiała będzie piramidy, a nawet może być w stanie zrzucać księżyce na swoją planetę - patrz podrozdział P7 w niniejszej monografii oraz podrodział B2 w traktacie [7/2]. Jednak, kiedykolwiek cywilizacja ta doświadcza znaczącego postępu, jej szatański pasożyt natychmiast spycha ją w dół przez spowodowanie jakiegoś technicznie-wywołanego kataklizmu.

- Obecność kast i stromej hierarchii w starożytnych czasach. Jeśli jakaś cywilizacja rozwija się w sposób naturalny, wówczas zaczyna ona od grup rodzinnych, a dopiero potem stopniowo buduje hierarchiczną strukturę społeczną, która podąża za potrzebą eksploatowania jednych ludzi przez innych. W przypadku jednak planet niewolniczych, sytuacja ta ulega odwrócenia. Podobnie więc jak wszystkie starożytne społeczności na Ziemi, np. Indie, Egipt, czy Ameryki, taka niewolnicza cywilizacja od samego początku swego istnienia posiadała już będzie kasty oraz bardzo stromą hierarchię społeczną. Obecność więc takich kast i stromej hierarchii już na początku istnienia danej cywilizacji, jest jednym z dowodów, że społeczność ta przygotowywana była do eksploatowania od samego początku swego istnienia.

- Używanie wiedzy jako narzędzia opresji. W społeczeństwach niewolników dostęp do wiedzy przyznawany jest jedynie niewielkiej garstce uprzywilejowanych, ponieważ wiedza jest kluczem do władzy i narzędziem kontroli. Przykładowo, jeśli przeanalizować starożytne społeczeństwa na Ziemi, wiedza dostępna była tam jedynie dla garstki kapłanów i rządzących. Takie więc użycie wiedzy dowodzi, że dana cywilizacja organizowana jest w cywilizację niewolników.

(B2) Wytłumianie rozwoju w strategicznych dziedzinach. Szatańscy pasożyci zawsze są żywotnie zainteresowani w utrzymywaniu swej przewagi technicznej i naukowej nad dzikusami we wszystkich strategicznych dziedzinach. Dlatego usilnie wytłumiają oni ich rozwój w tych dziedzinach. Oto wykaz materiału dowodowego jaki potwierdza to wytłumianie:

- Wytłumianie wynalazków i rozwoju technicznego. Jeśli ktoś przeanalizuje wynalazczość na planecie niewolników, musi odnotować, że istnieje jakieś niezrozumiałe wytłumianie wszystkich jej wynalazków. Przykładowo na Ziemi rzeczywistość naukowa i techniczna jest zawsze tak zamanipulowana, że wszelkie przełomowe wynalazki zawsze zmuszone są wybiegać w niej przeciwko istniejącym instytucjom, stąd niemal wszelkie istniejące instytucje jakie powinny wspierać wynalazczość, faktycznie to aktywnie zwalczają nowe wynalazki oraz ich twórców. (To właśnie z powodu takiego zamanipulowania rzeczywistością, o wytłumianie wynalazków dzikusi zawsze posądzają innych dzikusów (np. ogromne kartele), nie biorąc pod uwagę, że ci inni dzikusy po prostu wykonują zalecenia hipnotyczne i telepatyczne nakazy pochodzące od swych pasożytniczych mocodawców z UFO.) Praktycznie większość wynalazków nigdy nie zostanie więc skompletowana ani upowszechniona, zwykle ponieważ ktoś lub coś niszczy wynalazcę zanim ma on czas ukończyć swoje zadanie. Wynik jest taki, że owe rzadkie wynalazki jakie przebijają się przez hermetyczne bariery nałożone przez niewidzialnego najeźdźcę, faktycznie zwykle muszą być wynajdowane aż kilkakrotnie przez odmiennych wynalazców. Dla przykładu na Ziemi tak istotny wynalazek jak "samolot", najprawdopodobniej zdołał się przebić dopiero po trzecim wykonaniu przez braci Wright - i nawet wówczas nastąpiło to jedynie z powodu bardzo korzystnego "zbiegu okoliczności" (tj. bezpośredniej interwencji wszechświatowego intelektu). Łąka na której bracia Wright przeprowadzali swoje próby lotów, znajdowała się w pobliżu często uczęszczanej linii kolejowej, stąd wielu podróżujących ową koleją na własne oczy widziało pierwsze loty i następnie rozprzestrzeniło wiedzę na ich temat, na przekór że kosmiczni pasożyci nałożyli całkowitą blokadę na oficjalne publikatory jakim nie wolno było publikować informacji o lotach pierwszego samolotu. Przed braćmi Wright samolot zbudowany był i z powodzeniem oblatany, przez nowozelandzkiego wynalazcę Richard'a Pearce. Niestety Pan Pearce szybko został "spalony na stosie" przez swoich własnych ziomków (tj. przez innych Nowozelandczyków hipnotycznie podburzonych przez UFOli) i skończył w szpitalu psychiatrycznym. Z tego powodu informacja o jego osiągnięciu nigdy nie zdołała dotrzeć do reszty świata, zaś jako taka nigdy nie była w stanie dołożyć wkładu do technicznego rozwoju ludzkości. Obecnie potomkowie tych samych Nowozelandczyków, którzy kiedyś wstydzili się swojego rodzimego "dziwaka", zaś swoimi prześladowaniami doprowadzili tego zdolnego wynalazcę do szaleństwa, wydają miliony na budowanie mu pomników i na duplikowanie jego samolotu. Jest bardzo niefortunne, że uznanie dla jego wysiłków przyszło kiedy już nie może mu dopomóc. Wszakże gdyby otrzmał on jakąkolwiek pomoc od swoich rodaków kiedy jej potrzebował, historia potoczyłaby się inaczej. Przed Richard'em Pearce także rosyjski wynalazca (niestety do dzisiaj zapomniałem jego nazwiska, zaś w Nowej Zelandii nie mam dostępu do literatury na ten temat) również zbudował i oblatał swój własny samolot. Niezwykłością tego rosyjskiego samolotu było, że do napędu śmigła używał on bardzo lekkiego silnika parowego. Jednak jego wynalazek zaduszony został przez biurokratów carskiej Rosji i także nigdy nie dołożył się do rozwoju technicznego ludzkości.

- Wytłumianie rozwoju wiedzy we wszystkich strategicznych dziedzinach. Istnieje cały szereg dyscyplin, jakie nie mają prawa rozwijać się swobodnie na planecie niewolników. Te zakazane dyscypliny albo bezpośrednio prowadzą do odkrycia jej okupacji przez szatańskich pasożytów, albo wiodą do stopniowego wypracowania naukowej przewagi nad tymi pasożytami, albo też powodują pogłębianie się filozoficznej i moralnej rozbieżności pomiędzy miejscowymi dzikusami i ich pasożytami. Aby wskazać tutaj kilka przykładów takich usilnie wytłumianych obszarów wiedzy, to na czele dyscyplin jakie są blokowane aż tak efektywnie, że nawet instytucjonalna nauka aktywnie przyczyniała się będzie do ich niszczenia, należały będą: badania wehikułów szatańskich pasożytów (np. w przypadku Ziemi wehikułów UFO), badania nad urządzeniami do produkcji darmowej energii, odtwarzalne źródła energii, napęd magnetyczny, hipnoza, telepatia, plus wszystkie obszary dyskutowane w tej monografii (np. nowy Koncept Dipolarnej Grawitacji, totalizm, prawa moralne, pole moralne, przeciw-świat, wszechświatowy intelekt, itp.). Z kolei w końcowej części takiego wykazu znajdowały się będą dyscypliny, jakie formalnie uznawane są i badane przez instytucjonalną naukę na planecie niewolników, jednak jakie są skazane przez szatańskich pasożytów aby mieć dorobek bliski zera. Oto kilka przykładów takich dziedzin. (1) Astronomia. Wytłumianie to jest m.in. powodem dla którego, aż do lat 1990-tych, astronomowie na Ziemi byli gotowi przysięgać, że poza ludzkością nie istnieją żadne inne formy inteligentnego życia w kosmosie. Nie mogli zresztą nawet zgodzić się pomiędzy sobą, że na innych systemach gwiezdnych istnieją układy planetarne - i to na przekór, że niemal pewne istnienie planet w każdym większym systemie gwiezdnym zdaje się być tak oczywistym wnioskiem. (2) Grawitacja. To jest powodem dla jakiego nauka na Ziemi z pierwszych lat XXI wieku ciągle upiera się, że pole grawitacyjne ma monopolarny charakter. Tymczasem nawet dzieci szkolne są w stanie stwierdzić, że grawitacja nie wykazuje cech pól monopolarnych. Ponadto, nauka ta ciągle odmawia oficjalnego uznania, że na drugim końcu grawitacyjnego dipola istnieje odrębny świat cechujący się inteligencją, jaki od tysięcy już lat opisywany jest stwierdzeniami naszych religii. (3) Klimatologia. To jest powodem, dla którego ciągle nie potrafimy odróżnić na Ziemi tornada czy huraganu wywołanego przez naturę, od tornada czy huraganu uformowanego technicznie przez szatańskich pasożytów z UFO. Nie potrafimy też przewidzieć z wystarczającym wyprzedzeniem gdzie takie tornado czy huragan uderzy. (4) Prehistoria. To jest powodem dla jakiego nasi historycy, nie tylko że źle interpretują fakty historyczne jakie miały miejsce gdy gazety nie były jeszcze wynalezione, ale nawet nie są zdolni do poznania i przekazania innym znaczących lekcji moralnych, jakie już opisywane są w gazetach. (5) Postępowe filozofie. To jest powodem dla którego totalizm musi rozwijać się w konspiracji. Itp., itd.

- Wytłumianie poprawnych poglądów religijnych. Jak to wyjaśnione zostało w podrozdziale JB4, sposób na jaki ktoś widzi własności i funkcjonowanie wszechświatowego intelektu (Boga) reprezentuje esencję różnic pomiędzy ateistyczną filozofią pasożytnictwa - jaka wyznawana jest przez szatańskich pasożytów, od deistycznej (chociaż całkowicie świeckiej) filozofii totalizmu, jaka jest wyznawana przez totaliztycznych przeciwników pasożytnictwa. Dlatego szatańscy pasożyci starają się jak mogą, aby zasiać na planecie niewolników ateistyczne filozofie, oraz aby zgnieść w zarodku każdy znak totaliztycznego punktu widzenia. Aby osiągnąć ów niegodziwy cel, pasożyci wytłumiają każdy przejaw nowych myśli religijnych. Dla przykładu upowszechniają oni prymitywną wersję ateizmu za pośrednictwem nauki, wmawiając ludziom, że "naukowe poglądy to poglądy ateistyczne". (Zauważ, że naukowa teoria zwana Konceptem Dipolarnej Grawitacji twierdzi dokładną odwrotność, mianowicie że "ateizm to wynik niedouczenia, ponieważ pełna wiedza obejmuje również szczegółową wiedzę na temat istnienia i działania wszechświatowego intelektu (Boga)".) Ponadto upowszechniają oni subtelną wersję ateizmu poprzez formowanie najróżniejszych barbarzyńskich kultów i niemoralnych religii, jakie powstrzymują rozwój totaliztycznych poglądów. (Jedna z metod działania w tym zakresie, używana bardzo często przez szatańskiego pasożyta, stwierdza "niszcz poprzez promowanie przeciwieństwa".) Zastanawiam się, czy kiedyś czytelnik zdołał odnotować, że przykładowo kiedykolwiek na Ziemi formowana jest nowa religia lub kult, zawsze z czasem ląduje ona dokonując najróżniejszych barbarzyńskich i nieludzkich aktów, jakie odpychają każdego przed choćby tylko rozważeniem możliwości poszukiwania nowych i naukowych sposobów wypełniania praw wszechświatowego intelektu (Boga). Z powodu takich właśnie przewrotnych działalności, w pierwotnych religiach szatańscy pasożyci będą przedstawiani jako "diabły", podczas gdy metody ich działania będą opisywane jako "szatańskie".

Klasa C: Materiał dowodowy, jaki dokumentuje zarządzanie eksploatowanej cywilizacji jako kolonii niewolników.

(C1) Wypełnianie wymagań kosmitów przez niewolnicze społeczeństwa. Społeczeństwa niewolnicze zawsze muszą być tak manipulowane, aby przyjmowały i stosowały reguły i standardy publiczne, które najlepiej służą szatańskim pasożytom. Przykłady włączają, między innymi:

- Propagowanie przeludnienia i eliminowanie kontroli narodzin. Ponieważ szatańskim pasożytom służy najlepiej posiadanie tak wielu sług, jak tylko to możliwe, a także ponieważ narody jakie są przeludnione, są zawsze biedne, niewykształcone, oraz łatwe do kontrolowania i eksploatowania, szatański pasożyt wytłumiał będzie kontrolę narodzin na każdy możliwy sposób. Dla przykładu, włączał on będzie wytłumianie kontroli narodzin do niemal każdej religii jaką manipuluje, twierdząc, że używanie środków antykoncepcyjnych jest "nienaturalne" (ciekawe, że ci sami przywódcy religijni którzy będą to twierdzili, używać też będą samochodów dla podróży, zamiast używać "naturalnego" maszerowania na swoich własnych stopach). Kosmiczni pasożyci podburzać również będą najróżniejsze fanatyczne grupy, aby wzniecać kłopoty we wszystkich sprawach kontroli narodzin.

- Popieranie "wzorca idealnego niewolnika". Szatańscy pasożyci z taką samą chęcią widzieć będą najróżniejszych intelektualistów, filozofów, moralistów, czy wynalazców, wśród hodowanych przez siebie niewolników, jak hodowca koni widziałby swoje ogiery zajmujące się pisaniem naukowych rozpraw. Dlatego pasożyci ci mają doskonale dopracowany wzorzec stwierdzający jak "idealny niewolnik" powinien wyglądać i się zachowywać i usilnie starają się wzorzec ten wprowadzić w życie (wykaz atrybutów "idealnego niewolnika" opisany jest w monografii [1/3]). Nikt więc nie powinien być zdziwiony, że na planecie niewolników dawał się będzie odnotować bardzo wyraźny trend, na najróżniejsze sposoby propagowany przez telewizję, gazety, instytucje sportowe, modę, aktualne prawa, koszta edukacji, wewnętrzną politykę rządów, itp. Sprowadzał się on będzie do nakłaniania ludzi do budowania swoich mięśni i kultury fizycznej, jednak jak tylko się da do zniechęcania ich do rozwoju intelektu i uzdolnień technicznych. Ciekawe, że kiedy np. w 1999 roku powróciłem do Nowej Zelandii po kilku latach nieobecności, zostałem zaszokowany jak dogłębnie w międzyczasie ów wzorzec został tam wprowadzony w życie.

- Promowanie jedynie niemoralnych wzorców postępowania. Aby zniszczyć totaliztyczne poglądy i propagować pasożytnictwo, szatański pasożyt musi tak manipulować społeczeństwem swoich niewolników, aby w społeczeństwie tym jedynie niemoralność była zawsze modna. Natomiast moralne sposoby postępowania zawsze powinny być w nim karane, palone na stosie, rzucane lwom na pożarcie, utrzymywane w cieniu, itp. Jeśli więc ktoś żyje w takim społeczeństwie niewolników i popatrzy w przeszłość, wówczas niemal wszyscy rządzący i członkowie wyższych klas jego cywilizacji będą promowali niemoralny styl życia, zarówno przez swój własny przykład, jak i przez sposób na jaki przewodzili oni swojemu narodowi. Z kolei wszyscy ludzie, którzy w przeszłości zachowywali się moralnie, byli krzyżowani, mordowani, torturowani, paleni na stosie, itp. Natomiast jeśli taki ktoś przyglądnie się teraźniejszości, większość ludzi, którym szatański najeźdźca pozwolił stać się sławnymi, na jakiś sposób zawsze musi promować niemoralność. Także prawa i prawodawstwo będą tak sterowane na planecie niewolników, aby zbrodniarzom i ludziom niemoralnym należały się wszelkie prawa do obrony, do tajemnicy, oraz do amnestii ich niemoralnych czynów, jednocześnie zaś aby ludziom porządnym i moralnym, faktycznie nie przysługiwały żadne prawa ani żadna ochrona. Stąd jeśli w tak wysterowanym przez kosmicznych najeźdźców społeczeństwie, sądzony jest jakiś przestępca, jest on chroniony przez prawo, jednak jego ofiary, oraz całe społeczeństwo, nie otrzymują żadnej ochrony. W ten sposób "prawo" na planecie niewolników "legalnie" promowało będzie niemoralność, zboczenia i zwyrodnienie, jednocześnie zwalczało będzie moralność, prawość i poprawne zachowania społeczne. Publikatory planety niewolników muszą wprost przelewać się opisami nawet najmniejszych szczegółów dotyczących najróżniejszych idoli, których głównym osiągnięciem jest, że dokonali najróżniejszych niemoralnych wyczynów. Z drugiej strony, ci którzy żyją moralnie, niemal nigdy nie będą tam wzmiankowani, zaś moralny sposób życia niemal nigdy nie będzie tam podkreślany. Nawet gorzej, jeśli ktoś - kto wbrew woli szatańskich pasożytów stał się sławnym, promował będzie w jakiś sposób moralność i moralne zachowanie, wówczas szybko przydarzy mu się nieszczęśliwy wypadek podobny do owej tajemniczej katastrofy lotniczej, jaka w dniu 3 lutego 1959 roku zabiła amerykańskiego piosenkarza o nazwisku Buddy Holly, który w owym czasie zaczynał się stawać publicznym wzorcem moralności. Nawet małe dzieci na planecie niewolników będą zabawiały się grami jakie uczą je jak zabijać, oraz maniacko czytały książki i oglądały filmy jakie uczą je jak oszukiwać i jak obchodzić prawa moralne (przykładem takiej maniackiej literatury antymoralnej, jaka w 2001 roku masowo wypaczała umysły dzieci, były opracowania z cyklu "Harry Potter" promujące szatanizm i obchodzenie praw naokoło). Oczywiście, nie jest to naturalny stan rzeczy, jako że niemoralność wybiega przeciwko kierunkowi wyznaczonemu przez naturalne prawa wszechświata. Stąd jedynym wytłumaczeniem dlaczego kierunek rozwoju na planecie niewolników będzie aż tak wypaczony i tak amoralny, jest że szatański pasożyt jest żywotnie zainteresowany w promowaniu wśród dzikusów niemoralnych idoli, niemoralnych wzorców postępowania, oraz niemoralnego zachowania.

- Manipulowanie opinii publicznej i wyciszanie swobodnej wymiany idei. Cywilizacja niewolników musi również wykazywać oznaki, że określone strategiczne idee zostały jej hipnotycznie i telepatycznie wmuszone. Jako przykład rozważ zachowanie mieszkańców takiej planety, włączając w to jej naukowców, kiedy skonfrontowani oni zostaliby z tematyką wehikułów szatańskich pasożytów (UFO). Jeśli ich opinie są manipulowane, wówczas nie mogą oni reagować naturalnie lub racjonalnie na tą tematykę, a będą wykazywać wszelkie atrybuty emocjonalnego zaprogramowania po-hipnotycznego. Dla przykładu, nawet najbardziej respektowani z takich naukowców, po skonfrontowaniu z taką manipulowaną przez szatańskich pasożytów tematyką, będą zachowywali się jak dzieci skonfrontowane z seksem. Istnieje cały szereg dziedzin, w których poglądy z całą pewnością będą manipulowane na planecie niewolników, a stąd w których swobodny rozwój i wymiana idei będzie wyciszana. Niezależnie od wehikułów szatańskich pasożytów (UFO) i pozaziemskich form życia, inne przykłady takich manipulowanych dziedzin będą też obejmowały: duchy i zjawiska duchowe, życie po śmierci, hipnozę, telepatię, wszechświatowy intelekt (Boga), legendy i folklor mówiony, astrologię, paleoastronautykę, darmową energię, oraz wiele innych. Jeśli na planecie niewolników ktoś zechce rozpoznać obszary jakie manipulowane są telepatycznie przez szatańskiego pasożyta, to włączają one wszystko, na czego temat większość mieszkańców tej planety czułaby się zaambarasowana kupić publicznie książkę, gdyby była obserwowana przez swoich kolegów z pracy lub przez przyjaciół. To właśnie z powodu takiego nieprzerwanego wyciszania, naukowiec takiego kalibru jak Mikołaj Kopernik zmuszony był do publikowania swojej rewolucyjnej książki "O obrotach ciał niebieskich" dopiero po swojej śmierci, a ciągle jego ciało zostało usunięte z grobu i zbezczeszczone przez sprzedawczyków, tak że na przekór wszystkiemu co nasza cywilizacja zawdzięcza jego wspaniałemu umysłowi, jego grób pozostaje pusty, zaś jego ciało nie spoczywa w pokoju.

(C2) Sterowane istnienie. Cywilizacja niewolników bez przerwy musi doświadczać najróżniejszych niszczycielskich wydarzeń, jakie niewolnikom szatańskiego pasożyta powinny się przytrafiać. Ów niefortunny zbiór zdarzeń, jakie nieustannie muszą przytrafiać się owej cywilizacji, oraz jakie są charakterystyczne dla każdej społeczności, która żyje pod czyjąś bezduszną okupacją, w monografii [1/3] nazywany jest "modelem okupacyjnym". Model ten uświadamia, że przebieg zdarzeń na planecie niewolników wcale nie może być naturalny, a musi być kierowany przez niewidzialnego pasożyta w kierunku utrzymywania poddanej mu cywilizacji w stanie nieustannego niewolnictwa. Aczkolwiek poziom nauki i techniki planety niewolników może być zbyt niski aby pozwolić dzikusom na przyłapanie swoich doskonale ukrywających się szatańskich pasożytów na czynieniu im wszystkich owych okropności, ciągle rodzaj zdarzeń jakie nieustannie dopadają niewolniczą cywilizację, jest zbyt wymowny aby bez końca umykał ich uwadze. Oto niektóre przykłady takich niszczących zdarzeń z "modelu okupacyjnego":

- Systematyczne mordowanie najlepszych umysłów planety niewolników. Jak to wyjaśniłem w podrozdziałach A3, A4 i V4.5.1, niemal wszystkie najlepsze umysły z planety niewolników, które walczą o postęp i które rozwijają totaliztyczne poglądy, będą systematycznie mordowane w nie odnotowalny sposób. Wynik jest taki, że niemal żaden postępowy naukowiec lub polityk na planecie niewolników, nie dożywał będzie do końca produktywnego życia - i stąd niemal cały znaczący wkład do rozwoju tej cywilizacji musi być realizowany przez relatywnie młodych i niedoświadczonych mieszkańców.

- Systematyczne usuwanie najlepszych umysłów z dyscyplin, w których umysły te są najbardziej kompetentne. Na planecie niewolników pojawiał się będzie zdumiewający trend wmanipulowany tam przez szatańskich pasożytów. Mianowicie wystąpią tam liczne przypadki, kiedy bardzo zdolni i dobrze zapowiadający się eksperci raptownie odchodzili będą od specjalizacji, w jakich powodowali znaczący postęp swojej cywilizacji. Jednego dnia dokonywali oni będą wspaniałych odkryć lub projektów na jakimś awangardowym polu nauki lub techniki, innego zaś dnia zaszywali się gdzieś będą w naturalnym stylu życia, lub w jakiejś całkowicie niepostępowej dziedzinie. Dla przykładu, może to być ogromnie zdolny konstruktor mikroprocesorów komputerowych (np. ja osobiście znam takiego kogoś, kto był jednym z wiodących umysłów za zmienno-przecinkowym koprocessorem używanym w naszej technice kosmicznej), jednak niespodziewanie straci on swoje zainteresowanie w elektronice i przetransformuje się w archeologa - stąd zamiast windować do góry postęp techniczny swojej cywilizacji, zanudzał będzie wszystkich opowiadaniami o mumiach (jednak nawet nie starał się będzie ich wykopywać z ziemi). Kiedy ktoś zbada powody dla jakich takie zdolne jednostki nagle i niespodziewanie zmieniają swoje zainteresowania i zawody, w większości przypadków okazywało się będzie, że zostawali uprowadzani na pokład wehikułu szatańskich pasożytów (UFO) i tam hipnotycznie zaprogramowani oraz przekonani, że ich życie stanie się znacznie szczęśliwsze i bardziej spełnione, jeśli drastycznie zmienią swój zawód na jakiś bardziej "uduchowiony". Ponieważ wiadomo, że szatańscy pasożyci usilnie starają się powstrzymywać postęp techniczny na planecie niewolników, a także ponieważ wiadomo, że badają oni przyszłość aby wykryć i prześladować wszystkich tych, którzy w przyszłości przyczynią się do znacznego podniesienia danej cywilizacji, jest już łatwo przewidzieć, że te przeorientowane na inną dyscyplinę jednostki, są tymi jakie miały dołożyć znaczny wkład do rozwoju swojej cywilizacji, jednak zostały zniechęcone do uczynienia tego wkładu poprzez zostanie skierowanym ku innym obszarom, mniej zagrażającym szatańskim pasożytom. Oczywiście, dla owych przeorientowanych dzikusów zapewne jest bardziej bezpiecznie zmienić w ten sposób dyscyplinę, niż zostać zamordowanym w przypadku gdyby odmówili zmiany dyscypliny i upierali się przy czynieniu swoich odkryć (patrz opisy morderstw UFOli, zawarte w podrozdziałach A3, A4 i V4.5.1).

- Systematyczne niszczenie danej cywilizacji za każdym razem, kiedy podniesie się z poprzedniego zniszczenia. Dla przykładu, kiedy starożytne społeczeństwa zaczną kwitnąć, eksplozja wehikułów czasu w jakiejś odosobnionej Tapanui, Nowa Zelandia, mająca miejsce w 1178 roku AD, rzuci daną cywilizację w mroki średniowiecza. Kiedy zaś cywilizacja niewolników wydobędzie się już z owych mroków średniowiecza, kolejna eksplozja wehikułu czasu z 1908 roku, mająca miejsce gdzieś w podobnie odosobnionej Syberii, sprowadzi rewolucję komunistyczną, wypaczenia faszyzmu, oraz dwie kolejne krwawe wojny światowe. Kiedy zaś cywilizacja niewolników otrząśnie się z owej kolejnej eksplozji w tunguskiej na Syberii z 1908 roku, następna katastrofa środowiskowa, groźba społecznego chaosu, oraz prowokacja do rozpoczęcia wojny światowej, stopniowo będą przygotowywane przez UFOli (patrz podrozdział A3), ponownie rzucając cywilizację niewolników na kolana.

Klasa D: Materiał dowodowy jaki dokumentuje nieustanną, aczkolwiek niewidzialną obecność szatańskich pasożytów na planecie niewolników.

(D1) Nieustanna obecność szatańskich pasożytów na planecie niewolników. Od samego początku czasu, planeta niewolników musi być systematycznie infiltrowana przez szatańskich pasożytów, jacy wyglądać będą tak samo jak jej mieszkańcy, oraz jacy wpływać będą na każdy aspekt danej cywilizacji. Na nieszczęście, niewolnicy zwykle nie są w stanie odnotować obecności tych szatańskich pasożytów, ponieważ zlewają się oni z resztą tłumu, a ponadto ponieważ ich technika jest tak zaawansowana, że mogą czynić się niewidzialnymi dla miejscowych oczu i kamer, oraz ukrywać się przed każdym, kiedykolwiek tylko zechcą. Materiał dowodowy jaki potwierdza ciągłość owej infiltracji planety niewolników, przez siły okupacyjne szatańskich pasożytów dysponujące ogromnie zaawansowanymi urządzeniami technicznymi, obejmuje między innymi:

- Wszystkich "bogów" z czasów starożytnych. Np. na Ziemi włączają oni bogów greckich, rzymskich, hinduskich, itp. Jeśli ktoś przeanalizowałby "magiczne" urządzenia które "bogowie" ci posiadali, a które pozwalały im grać rolę "bogów", okazuje się, że urządzenia te zgadzają się z techniką szatańskich pasożytów opisywaną w podrozdziale JD10.

- Wszystkich diabłów i aniołów z czasów Średniowiecza (przykładowo prastare opisy "diabłów" doskonale zgadzały się będą z najnowszymi raportami osób uprowadzanych na pokłady wehikułów szatańskich pasożytów, szczególnie w zakresie wyglądu poszczególnych ras tych pasożytów, jacy bez przerwy naruszali będą przestrzeń i domostwa planety niewolników).

- Wszystkie wiedźmy, czarownice, czarowników, wróżki, sukuby, zmory, itp., z poprzednich wieków.

- Wszystkie obserwacje wehikułów szatańskich pasożytów (UFO) z najnowszych czasów.

- Wszyscy owi "nadludzie", jacy w dowolnych czasach mieszają się z tłumem, pretendując iż są magikami, psychikami, cudotwórcami, religijnymi guru, itp., jednak jacy faktycznie są sabotażystami i szpiegami szatańskich pasożytów, którzy w sposób nieprzerwany manipulują miejscowych polityków i istotne figury, niszczą dowody działalności szatańskich pasożytów, urabiają opinię publiczną, itp. Dzisiejszymi ich przykładami operującymi obecnie na Ziemi mogą być: David Copperfield, Uri Geller, czy Sai Baba - po szczegóły patrz podrozdział V5.3.3.

Warto tutaj odnotować, że znacząca większość owych kreatur wykazywać musi szatańskie zachowanie. Dla przykładu, jeśli ktoś przeanalizuje opowiadania na temat czarownic, w zdecydowanej większości były one złymi, czy szatańskimi, istotami i jedynie wyjątkowo rzadko pojawia się opowiadanie o "dobrej wróżce". W średniowieczu ludzie widywali głównie diabły, a tylko niezwykle rzadko ktoś napotkał odosobnionego anioła. Podobnie jest ze starożytnymi mitologiami - niemal wszyscy starożytni "bogowie" byli źli i wzbudzali głęboki strach. Prawdopodobnie jedyna przyczyna dla jakiej nie wszystkie owe kreatury i nie zawsze przedstawiane są jako szatańskie lub złe, opisana została w podrozdziale V2.2. Mianowicie czynienie szatańskich rzeczy, niekiedy zmusza do dokonania jakiegoś dobra - aczkolwiek dobro owo ciągle posiada szatańskie intencje. Ponadto, jeśli ktoś przeanalizuje filozofię owych kreatur, co uczynione zostało w monografii [1/3], okazuje się, że wszystkie one wyznają wyrafinowane pasożytnictwo.

(D2) Kulturowe następstwa nieustannej obecności szatańskich pasożytów na planecie niewolników. Następstwa te obejmują m.in.:

- Proroctwa i przepowiednie. Metoda utrzymywania planety niewolników w poddaństwie, polegająca na przenoszeniu się szatańskich pasożytów do przyszłości i nieustannym sprawdzaniu tam przyszłego rozwoju wypadków - aby efektywniej zapobiegać im w teraźniejszości, posiada następstwo w postaci najróżniejszych przepowiedni i proroctw jakie muszą krążyć po planecie niewolników. Przepowiednie te i proroctwa wskazują co istotnego na planecie tej zdarzy się w przyszłości. Technicznie, są one niczym innym, niż rzetelną wiedzą o przyszłych dziejach planety niewolników, ustaloną na podstawie owych podróży do przyszłości, jaka to wiedza w jakiś sposób następnie "przeciekła" od szatańskich pasożytów do tych niewolników - patrz ich opisy z podrozdziału G2 monografii [8].

- Pasożytnicze religie. Jednym z następstw nieustannego spychania planety niewolników w dół, będzie coraz większa szatańskość początkowych fundamentów kolejnych religii i kultów formowanych na planecie niewolników. Im młodsza jest dana religia lub kult, tym bardziej szatańsko i przebiegle pasożyci ją formują, tak aby była ona źródłem jak najszerszej śmierci i zniszczenia na planecie niewolników. Jedynie te religie, które tak jak chrześcijaństwo na Ziemi, uformowane zostaną wbrew wysiłków i woli szatańskich pasożytów, będą początkowo totaliztyczne, a jedynie dopiero później sprowadzane będą na manowce poprzez stopniowe wmanipulowywanie im przez UFOli najróżniejszych zboczeń i błędów, w rodzaju Inkwizycji, czy przekręcania nakazów ich oryginalnych twórców.

- Cywilne budowle upodabniane do wehikułów szatańskich pasożytów. Nawet jeśli architekci z planety niewolników świadomie nie pamiętają wyglądu wehikułów szatańskich pasożytów, wygląd ten tkwi w ich podświadomości i wyłania się na zewnątrz podczas procesu tworzenia. Stąd wiele budowli na planecie niewolników nosiło będzie cechy, jakie wprost skopiowane na nie zostały z konstrukcji statków szatańskich pasożytów. Szczególnie dużo takich budowli istnieje w starym Istambule i w nowoczesnym Kuala Lumpur.

- Odzwierciedlanie wnętrza wehikułów szatańskich pasożytów w religijnej architekturze planety niewolników. Przykładowo, jeśli ktoś rozważy takie budowle jak kościoły, meczety, cerkwie, świątynie, oraz inne budowle religijne, wszystkie one zawierają fragmenty statków szatańskich pasożytów (UFO) zakodowane w ich kształt i wygląd pomieszczeń.

(D3) Ślady fizyczne i dowody materialne na działalność szatańskich pasożytów na planecie niewolników. Szatańscy pasożyci starają się bardzo mocno, aby systematycznie niszczyć ślady i dowody swojej działalności na planecie niewolników, albo aby przekonać dzikusów, że ślady te mają "naturalne" pochodzenie. Jednak czasami ślady fizyczne lub dowody materialne posiadają powtarzalny charakter. Dla przykładu rozważ lądowiska wehikułów szatańskich pasożytów (UFO) jakie pozostawiane będą po każdym lądowaniu, stąd jakich jest zbyt dużo aby mogły być systematycznie zniszczone. Innym razem są one przeciwstawne do zjawisk naturalnych lub zbyt trwałe aby dały się zniszczyć. Dla przykładu rozważ podziemne tunele wypalane przez wehikuły szatańskich pasożytów (UFO) pokazane na rysunkach E3 i E4 tej monografii, oraz np. na rysunku A5 traktatu [7/2]. Dlatego czasami ślady te pozostają dostępne dla wglądu zainteresowanych badaczy. Przykłady takich powtarzalnie formowanych śladów fizycznych, jakie są powszechnie dostępne i stąd jakie mogą być poddane badaniom przez wszystkich zainteresowanych, jednocześnie jakie świadczą o nieustannej działalności szatańskich pasożytów na planecie niewolników, obejmują:

- Lądowiska wehikułów szatańskich pasożytów (w przypadku Ziemi są to lądowiska UFO - patrz rysunek A3 w traktacie [7/2]).

- Miejsca eksplozji wehikułów szatańskich pasożytów. (W przypadku Ziemi są to miejsca eksplozji wehikułów UFO. Do już zidentyfikowanych takich miejsc eksplozji UFO należą: krater Tapanui w Nowej Zelandii oraz obszar eksplozji tunguskiej - patrz rysunek A4 w traktacie [7/2].)

- Tunele odparowane pod ziemią w wyniku podziemnych przelotów wehikułów szatańskich pasożytów (w przypadku Ziemi są to relatywnie liczne tunele formowane przez UFO - patrz rysunki E3 i E4 z tej monografii, oraz rysunek A5 w traktacie [7/2]).

- Najróżniejsze substancje gubione przez wehikuły szatańskich pasożytów (w przypadku Ziemi są to substancje gubione przez UFO - np. "anielskie włosy", węgiel warstwowy, kropelki cyny spadające z nieba, kawały/bloki lodu opadające z nieba, itp.).

- Najróżniejsze przedmioty gubione przez szatańskich pasożytów, włączając w to części ich wehikułów.

- Starożytne odciski ludzkich stóp zastygłe w skałach - patrz rysunek E1 w tej monografii, oraz rysunek B1 z traktatu [7/2].

(D4) Te same atrybuty pasożytów przybywających na planetę niewolników w różnych wiekach. Jeśli szatańscy pasożyci eksploatują planetę niewolników przez tysiące lat, wówczas rzucającą się w oczy cechą musi być kontynuacja atrybutów najróżniejszych kreatur, jakie w różnych wiekach reprezentują owych pasożytów. I tak jeśli ktoś przeanalizuje atrybuty najróżniejszych takich kreatur, lub ich wehikułów, jakie odnotowane były przez dzikusów w najróżniejszych epokach istnienia cywilizacji niewolników, wówczas się okaże, że atrybuty te cały czas pozostają te same. Jedyne co się zmienia, to nazwy jakimi owe kreatury lub ich wehikuły są opisywane w danych wiekach, oraz symbolizm jaki się im przyporządkowywuje. To zaś oznacza, że przez całe tysiąclecia, cywilizacja niewolników eksploatowana jest przez tą samą sforę szatańskich pasożytów. Tyle tylko, że w każdej epoce nazwy jakie im przyporządkowywano były inne. Aby zademonstrować tutaj jak terminologia ta może się różnić, chociaż atrybuty pozostają niezmienne, porównajmy teraz atrybuty trzech typów wehikułów: (1) starożytne, jakie w folklorze Europy i Azji znane są pod nazwą "smoków" (starożytni nie znali maszyn, dlatego latające maszyny stanowią dla nich dziwne zwierzęta jakie latają i jakie nazywają oni "smokami" zionącymi ogniem), (2) nowoczesne obserwacje wehikułów zwanych UFO, oraz (3) przyszłościowy wehikuł latający jaki zostanie dopiero zbudowany a jaki w podrozdziale A2 tej monografii nazywany jest "magnokraft".

- Zdolność do sprzęgania się. Rozwój magnokraftu ujawnił, że napęd magnetyczny używany przez owe wehikuły pozwala aby kilka z nich sprzęganych zostawało razem formując większe konfiguracje latające w kształcie cygar, kul, choinek, itp. - patrz opisy zaprezentowane w monografii [1/3] oraz w traktacie [7/2]. Z obserwacji UFO wiadomo, że i owe wehikuły również formują wszystkie latające konfiguracje jakie teoretycznie wypracowane zostały i zidentyfikowane dla magnokraftu, tj. UFO również są w stanie sprzęgać się w cygara, kule, choinki, itp. W końcu mitologia, szczególnie zaś chińska, wyjaśnia, że męskie "smoki" ("dragons") miały zwyczaj sprzęgania się podczas lotów z żeńskimi "ptakami ognistymi" ("feniksami") i "kopulowania" z nimi w locie. Ponieważ jednak starożytni nie znali maszyn, odnosili więc sprzęgające zachowanie się latających wehikułów do znanego im seksualnego zachowania się zwierząt i ptaków. Powyższe naiwne wytłumaczenie zachowywania się "smoków" oznacza więc, że obserwowali oni te maszyny jak sprzęgały się one z locie. Ponieważ nie potrafili wyjaśnić technicznie tego co widzą, używali znanego im pojęcia "kopulowania" dla wyjaśnienia swoich obserwacji.

- Zdolność do zmiany wyglądu. Zmiany kształtu powodowane przez takie magnetyczne sprzęganie ze sobą kilku wehikułów, a także zmiany kolorów i wyglądu zewnętrznego wynikające np. z faktu czynienia powłoki statku albo przeźroczystą, albo też odbijającą światło jak lustro, jest bardzo charakterystyczną cechą wszystkich trzech wehikułów omawianych tutaj. Dla przykładu folklorystyczne "smoki" są doskonale znane z ich zdolności do zmiany wyglądu i kształtu na każde swoje życzenie. Także wielu UFOlogów nawet dzisiaj ciągle uparcie twierdzi, że UFO zmieniają kształt i wygląd - UFOlodzy ci odrzucają wyjaśnienia Teorii Magnokraftu, że owe zmiany faktycznie są jedynie efektami wizualnymi wynikającymi ze sprzężeń lub z przesterowania trybów działania tych wehikułów (po wyjaśnienie powodów dla postaw tych UFOlogów - patrz podrozdział O2).

- Zdolność do znikania. Magnokraft może znikać i to na kilku odmiennych zasadach, z których najbardziej efektywna jest telekinetyczne migotanie opisywane w podrozdziałach L2 i H6.1. Znane są również fotografie UFO, jakie uchwyciły owe wehikuły w takim właśnie stanie telekinetycznego migotania. Kilka przykładów takich fotografii pokazanych jest w traktacie [4C] "Interpretacja zdjęć UFO w świetle Teorii Magnokraftu". Z kolei folklor ludowy bardzo wyraźnie stwierdza, że również "smoki" posiadały zdolność do znikania z widoku, kiedykolwiek tylko zechciały.

- Wężowa skóra. Magnokrafty i UFO podczas lotów poziomych nad powierzchnią Ziemi pokrywają się skorupą z czarnej substancji nazywanej "węgiel warstwowy". Substancja owa jest po prostu ubitą warstwą materii organicznej jaka stopniowo przywiera do powłoki tych wehikułów, palona zostaje na węgiel przez silne pole magnetyczne napędu tych wehikułów, oraz następnie pęka jak wyschnięte błoto na kształt "wężowej skóry". Niekiedy ogniste pulsy jarzenia się wylotów pędników statku zawartych pod tą popękaną warstewką, rozświetlają pulsująco ową wężową skórę z węgla warstwowego, nadając jej jeszcze większe złudzenie faktycznej skóry żywej istoty. To właśnie z powodu owej czarnej warstwy węglowej, tzw. architektura muryska (po angielsku "Moorish architecture") wywodząca się z Bliskiego Wschodu, maluje na czarno kopuły kuliste umieszczane w zawieszeniu ponad dachami muryskich budynków i meczetów, na przekór że reszta tych budynków i meczetów jest pomalowana na biało (tj. posiadała jedyny kolor dostępny w dawnych czasach, który w przybliżeniu imitował lustrzane powierzchnie wehikuów UFO nie pokrytych węglem warstwowym). Kopuły te imitują wszakże wehikuły UFO. Z kolei jeśli ktoś przeanalizuje folklor o "smokach" okazuje się, że były one zakwalifikowane do tego samego gatunku co węże, ponieważ ich powierzchnia pokryta była ową czarną skórą wężową. Zresztą, owa charakterystyczna wężowa skóra przypisywana wężom nie ogranicza się jedynie do chińskich smoków. Przykładowo w Ameryce istaniał kult "pierzastego węża", czyli istoty która była w stanie latać jak ptak, jednak której skóra podobna była do węża. Podobnie jest w Nowej Zelandii, czyli wyspiarskim kraju który wogóle nie zna węży, zaś w którym jedynym stworzeniem jaki posiada wężową skórę jest lizard. Mitologiczny stwór Maorysów zwany tam "Taniwha" (czytaj: "Tanifa"), który faktycznie jest maoryskim symbolem przyporządkowanym do UFO, a także maoryskim odpowiednikiem dla chińskich smoków, ilustrowany jest tam jako lizard, który zwykle pod brzuchem nosi kilka okrągłych jaj (czyli posiada doczepione pod sobą okrągłe wehikuły UFO mniejszego typu). Interesujące na temat maoryskiego Taniwha jest, że niezależnie od istoty symbolizowanej przez ogromną jaszczurkę (czyli niezależnie od wehikułu UFO), czasami ta sama istota ukazywała się jako człowiek o odrażającym wyglądzie (czyli ukazywała się jako członek załogi owego wehikułu UFO). Owi załoganci wehikułów UFO widywanych w starożytnej Nowej Zelandii, przez Maorysów także nazywani byli Taniwha, podobnie jak same wehikuły UFO. Kiedy zaś Taniwha pojawiał się jako ów okropnie brzydki człowiek, jego zamiary i moralność zawsze opisywane były przez Maorysów jako szatańskie, zwodnicze, nastawione na zaszkodzenie ludziom, oraz wymagające najwyższej ostrożności. Praktycznie więc, w oczach Maorysów załoganci owych starożytnych wehikułów UFO odznaczali się podobnie szatańską moralnością, odrażającym wyglądem, oraz mocą magiczną, jak załoganci UFO widywani w starożytnej Europie i nazywani tam "diabłami". Interesującą próbkę legendarnej szatańskości owych ludzko wyglądających Taniwha pokazywał odcinek "Divine Intervention" z serialu telewizyjnego produkcji nowozelandzkiej zatytułowanego "Mataku", nadawany w godzinach 21:30 do 22, w czwartek, 21 listopada 2002 roku, na kanale 3 TVNZ.

- Przewożenie pasażerów. Wszystkie trzy wehikuły, mianowicie magnokrafty, UFO i smoki, znane są z przewożenia załogi i pasażerów na swoich pokładach. Dla przykładu, folklor buddyjski stwierdza, że sam Budda oraz jego "Lohan" były obserwowane w nabożnym przerażeniu przez ludzi, kiedy demonstrowali oni ujeżdżanie smoków. ("Lohan" jest chińskim słowem oznaczającym "nieśmiertelny", jakie używane jest dla opisywania istot przybywających z kosmosu, które jeździły na "smokach".) Tak nawiasem mówiąc, to interesującym pytaniem jest "kim właściwie był Budda, jeśli zwykł on latać na smokach/UFO?"

Klasa E: Materiał dowodowy jaki udowadnia, że szatańscy pasożyci posiadają niemoralne zamiary wobec planety niewolników, brutalnie eksploatując i zarządzając tą planetę na wysoce pasożytniczy sposób.

(E1) Nieprzerwane ukrywanie się szatańskich pasożytów przed eksploatowanymi przez nich dzikusami. Na przekór, że szatańscy pasożyci nieprzerwanie działają na planecie niewolników, oraz że jest ich ogromna liczba na owej planecie, bardzo efektywnie potrafią oni ukrywać swoją obecność przed miejscowymi. (Jak to wyliczono w podrozdziale U1.1 monografii [1/3] oraz w podrozdziale B3 traktatu [7/2], na Ziemi jeden UFOnauta przypada na nie więcej niż każde 100 ludzi, zaś jeden wehikuł UFO przypada na nie więcej niż każde 400 ludzi.) Z kolei, nawet małe dzieci wiedzą, że "jeśli ktoś przed nami się ukrywa, zwykle ten ktoś ma coś niemoralnego do ukrycia". Na dodatek do materiału dowodowego opisanego w podrozdziale V4.1, na takie ukrywanie także wskazuje:

- Cała owa kontrowersja jaka otacza obserwacje wehikułów szatańskich pasożytów (UFO), gdzie większość miejscowych dzikusów nie jest pewna, czy wehikuły te faktycznie istnieją, czy też nie.

- Cała owa kontrowersja jaka otacza uprowadzenia na pokład wehikułów szatańskich pasożytów (UFO), gdzie większość dzikusów nie jest pewna, czy te uprowadzenia są rzeczywiste, czy też jedynie grą wyobraźni (i to na przekór że np. na Ziemi każda osoba posiada na nodze bliznę opisaną w podrozdziale U3.1, jaka to blizna powstała własnie podczas jednego z takich uprowadzeń do UFO).

- Fakt, że naukowcy z planety niewolników są tak oczywiście manipulowani przez szatańskich pasożytów, że zwyczajnie odmawiają dokonania jakichkolwiek oficjalnych i konstruktywnych badań tego zjawiska, na przekór, że zjawisko to jest tak wszechobecne, oraz że dotyka daną cywilizację na tak wielu płaszczyznach naraz. (Jak wiadomo szatańscy pasożyci pozwalają naukowcom, aby ci oficjalnie jedynie negowali istnienie ich wehikułów (UFO) i wmawiali niewolniczemu społeczeństwu, iż jest ono samotną cywilizacją zamieszkującą ogromny pusty wszechświat.)

- Fakt, że prawie wszystkie rządy na świecie zaprzeczają istnienia szatańskich pasożytów i ich wehikułów, na przekór, że logika podpowiada, iż musi istnieć inteligentne życie w kosmosie, i na przekór, że manifestacje obecności szatańskich pasożytów raportowane są w niemal każdej gazecie, oraz na przekór, że te same rządy wydają miliony na bezrozumne i pozorne poszukiwania przejawów życia w kosmosie.

(E2) Odcinanie planety niewolników od innych cywilizacji kosmicznych. Pierwszą rzeczą jaką dokonuje każdy okupant, to odcinanie okupowanego narodu od łączności z resztą świata. Dla przykładu Niemcy podczas Drugiej Wojny Światowej zwykli uśmiercać wszystkich ludzi, którzy przyłapani zostali na posiadaniu odbiornika radiowego, podczas gdy komuniści, a także wiele obecnych reżymów, albo wcale nie zezwala na posiadanie telewizji satelitarnej, albo pozwala oglądać jedynie specjalnie zakodowane programy satelitarne, jakie są przez nie starannie cenzurowane. Obecnie jest już wiadomo, że w przestrzeni kosmicznej istnieją miliony inteligentnych cywilizacji. Przykładowo niektóre z nich starają się nawet kontaktować z ludzkością na odległość za pośrednictwem "rzutników telepatycznych" opisanych w podrozdziale N5.2 niniejszej monografii, oraz w podrozdziale D5.2 traktatu [7/2]. (Rzutniki te wkładają obrazy i słowa bezpośrednio do umysłów wybranych ludzi.) Jednak statki wojenne szatańskich pasożytów tak szczelnie odcinają okupowane przez nich planety od łączności z innymi cywilizacjami, że szatańscy pasożyci zawsze są jedynymi kosmitami jacy mają fizyczny dostęp do planety swoich niewolników. Wszakże gdyby było inaczej, zaś sprzyjające dzikusom cywilizacje posiadałyby fizyczny dostęp do planety dzikusów, wówczas cywilizacje te szybko uświadomiłyby dzikusom tragizm ich sytuacji i metody samoobrony jaką powinni oni podjąć. Materiał dowodowy jaki to potwierdza jest jak następuje:

- Planeta niewolników nigdy nie doświadcza fizycznej wizyty ze strony przyjaznych jej kosmitów.

- Planeta niewolników jest bez przerwy bombardowana telepatycznymi przekazami od przyjaznych jej cywilizacji. Kontakty te bardzo często uzyskiwane są za pośrednictwem specjalnie wybranych jednostek zwanych "kontaktowcy" (należy jednak zwróć uwagę, że szatańscy pasożyci jacy okupują planetę niewolników, także często aranżują najróżniejsze sabotażowe kontakty telepatyczne, aby wyrobić stereotypową opinię, że kontakty tego typu są nieważne, bezproduktywne i przechwytywane tylko przez wariatów).

- Kosmiczni sprzymierzeńcy planety niewolników, przysyłają dzikusom nawet opisy jak budować urządzenia techniczne, które pozwolą im bronić się przed szatańskimi pasożytami. Przykładowo opis jednego z takich urządzeń, nazywanego "piramidą telepatyczną", jest tematem traktatu [7/2]. Inne podobne urządzenia, mianowicie tzw. "influenzmaschine" i "urządzenie ujawniające", opisane są w monografii [1/3] oraz w traktatach [7] i [7B]. Niefortunnie dla planety niewolników, kosmiczni pasożyci zawsze są w stanie efektywnie blokować budowę i upowszechnianie tych urządzeń.

Klasa F: Materiał dowodowy, jaki potwierdza nieprzerwaną eksploatację dzikusów przez szatańskich pasożytów.

(F1) Dowody oczywistej eksploatacji. Chociaż szatańscy pasożyci nieustannie ukrywają swoją pasożytniczą działalność, ich eksploatacja zniewolonej cywilizacji nie jest w stanie umknąć uwadze dzikusów we wszystkich przypadkach. Z powodu najróżniejszych błędów jakie popełniają, lub z przyczyn naturalnych, owa nieustająca eksploatacja przez niektórych jest odnotowywana. Stąd na planecie niewolników krążyły będą najróżniejsze raporty, które ujawniają ową eksploatację. Raporty takie obejmowały będą, między innymi:

- Raporty o uprowadzeniach na pokłady statków szatańskich pasożytów. Podczas owych uprowadzeń, poddane nim jednostki doświadczają najróżniejszych form brutalnej eksploatacji. Przykładowo ich energia moralna jest odciągana, ich sperma lub owule są rabowane, ich istotne organy są zabierane, zarodki usuwane i zabierane, wiedza analizowana i nagrywana na komputery pasożytów, itp.

- Raporty z zaobserwowania na wehikułach szatańskich pasożytów, ogromnych fabryk jakie przemysłowo wytwarzają ludzkie dzieci jakie potem są eksploatowane jako "bioroboty" na planetach szatańskich pasożytów. Widywane i raportowane są całe ogromne hale zapełnione regałami z dużymi szklanymi probówkami, w jakich hodowane są ludzkie dzieci. Hale te znajdują się na gigantycznych statkach typu K10, które rabują sperme i owule z uprowadzanych do nich dzikusów.

- Raporty z obserwacji "biorobotów" na planetach szatańskich pasożytów. Ci z planety niewolników, którym dane było odwiedzić planetę szatańskich pasożytów, odnotowują tam ogromną liczbę "biorobotów" o cechach ludzi. Przykład opisów takich obserwacji zawarty jest w traktacie [3B] "Kosmiczna układanka". Bioroboty te wykonują tam wszelkie prace, podczas gdy szatańscy pasożyci wypełniają jedynie funkcje "panów". Nawet więcej, istnieją raporty kiedy owe bioroboty wykorzystywane były jako seksualni niewolnicy, którzy mają dostarczyć przyjemności wizytatorom z planety niewolników. (Wizytatorzy ci z reguły byli zbyt głupi, aby sobie uświadomić, że dany żeński niewolnik seksualny, faktycznie mógł być "biorobotem" wyhodowanym z jego własnej spermy, a tym samym faktycznie być jego własną córką, ślęczącą na planecie szatańskich pasożytów.)

(F2) Obiekty i blizny na ciałach dzikusów. Ponieważ dzikusi są przedmiotami intensywnej eksploatacji, szatańscy pasożyci czynią im to, co ludzie czynią hodowanym przez siebie zwierzętom, tj. kolczykują, oznaczają, kaleczą, itp. Dla przykładu wprowadzają do ich ciał najróżniejsze urządzenia komunikacyjne, tak aby potem mogli identyfikować i znajdować ich znacznie łatwiej, lub sterować efektywniej, przycinają i próbkują ich, kiedykolwiek tylko zechcą, pozostawiając najróżniejsze blizny, itp. Istnieje cały szereg widzialnych oznak takiego potraktowania. Ich pełniejszy wykaz i opisy przytoczyłem w podrozdziale U3. Oto przykłady najbardziej wymownych z nich:

- Blizna na nodze jaka opisana jest w podrozdziale U3.1.

- Implant indoktrynujący w głowach nad lewą skronią, jaki może zostać obiektywnie wykryty z użyciem tzw. testu MIR (tj. "Magnetic Implant Response") i jaki zwykle jest punktem początkowym wszelkich migren - patrz jego opis przytoczony w podrozdziale U3.2.

- Najróżniejsze niebieskie lub czarne bezbolesne sińce, jakie pojawiają się rankiem po uprowadzeniu do wehikułu szatańskich pasożytów, a także liczne inne znaki na ciele opisywane w podrozdziale U3 niniejszej monografii. Ciekawe, że ilekroć zwaracałem czyjąś uwagę na widniejące na ich przedramionach wyraźne sińce pokazujące odciski wszystkich pięciu palców UFOli zniewalających daną osobę, ludzie ci twierdzili wbrew logice, że ich sińce pochodzą od uderzenia się o coś, czego już nie pamiętają.

Klasa G: Formalny dowód na istnienie UFO i na nieustanne operowanie UFO na Ziemi. Wszystkie klasy materiału dowodowego zaprezentowane powyżej, koniecznie uzupełnić trzeba jeszcze jedną klasą jaka zestawiona została w całkowicie odrębnym opracowaniu, mianowicie m.in. w podrozdziale O2 monografii [1/3]. Tamten materiał dowodowy jest bardzo unikalny, bowiem zestawiony on został w strukturę logiczną formalnego dowodu naukowego na fakt że "UFO istnieją i są już zrealizowanymi magnokraftami". Ponieważ ów formalny dowód publikowany jest nieustannie począwszy od 1982 roku, zaś przez owe 20 lat nieustannego jego upowszechniania, na przekór licznych prób jak dotychczas nikt nie tylko nie zdołał go obalić, ale nawet choćby tylko go podważyć, pozostaje on przez cały czas w mocy i powinien być uwzględnianiy we wszelkich naszych działaniach i analizach teoretycznych. Jego konsekwencja jest konklusywna - udowadnia on wszakże bezpornie, że ukrywające się przed ludźmi wehikuły UFO istnieją i nieustannie operują na planecie Ziemia. Wyrażając to innymi słowami, fakt istnienia i operowania wehikułów UFO na Ziemi został już formalnie dowiedziony, zaś naukowy dowód na istnienie tych ukrywających się przed ludźmi wehikułów, opublikowany jest w podrozdziale O2 monografii [1/3].

* * *

Interesującym aspektem wymienionych powyżej śladów działalności szatańskich pasożytów z UFO na planecie niewolników jest, że ich powstawanie rządzone jest prawami wszechświata, włączając w to prawa moralne. Faktycznie więc ślady te pozostaną bardzo podobne, bez względu na to, która cywilizacja jest zniewalana, oraz kto jest jej szatańskim pasożytem. Dlatego opisywane tutaj ślady i zjawiska mają charakter wszechświatowy, zaś ich następstwa dadzą się odnaleźć w każdej zniewalanej cywilizacji. Przykładowo podczas gdy jedne cywilizacje niewolnicze będą właśnie poddawane procesowi zamieniania je na cywilizacje wyłącznie żeńskie, inne cywilizacje niewolnicze będą już od dawna składały się wyłącznie z kobiet - jako przykład takich wyłącznie żeńskich cywilizacji patrz "humanoidki" opisywane w traktacie [3B].

O2. Gorzki smak prawdy: Ziemia faktycznie jest planetą niewolników w mocy szatańskich pasożytów z UFO

Myślę, że do obecnego punktu rozważań, zestawiona została w tym rozdziale wystarczająca ilość materiału dowodowego, oraz zaprezentowana wystarczająca jakość podbudowy filozoficznej dla powodów pojawienia się tego materiału, aby na ich podstawie dało się już wyciągnąć wiążące wnioski końcowe o mocy dowodu. Wszakże materiał ten dalej uzupełniony jeszcze będzie formalnym dowodem na istnienie UFO (opublikowanym m.in. w podrozdziale P2 niniejszej monografii oraz w podrozdziale O2 monografii [1/3]), jaki począwszy od 1982 roku - czyli już przez ponad 20 lat, pozostaje w mocy i jaki zobowiązuje każdego do uwzględniania jego konklusywnej ważności. Dalsze wyliczanie owego wszechobecnego materiału dowodowego nie ma już sensu. Wszakże istnieje nieskończona jego mnogość i nie jest możliwym napisanie tak ogromnego opracowania aby było ono w stanie pomieścić go w całości. Jeśli więc ktoś jest w stanie dostrzec i uznać gorzką prawdę, jaką staram się tutaj ujawnić i udowodnić, powinien ją odnotować już na podstawie dotychczas przytoczonych dowodów. Jeśli zaś ktoś nie jest w stanie dostrzec ani zaakceptować tej prawdy, wówczas nie ma sensu dalsze prezentowanie mu dowodów.

Owa szokująca prawda, jaka dosłownie rzuca się w oczy z dotychczas ujawnionych rozważań i jaka reprezentuje wiążący wniosek końcowy tych rozważań, stwierdza co następuje: Ziemia od początku jej zaludnienia rasą ludzką eksploatowana jest jako planeta niewolników przez cały szereg zaawansowanych technicznie, jednak upadłych moralnie, cywilizacji z UFO uprawiających szatańskie pasożytnictwo a reprezentujących kosmicznych krewniaków ludzi. Fakt naszego niewolniczenia na rzecz kosmicznych krewniaków ludzi z UFO, JEST już absolutnie pewnym - ponad wszelkie wątpliwości. Owi pasożyci zewnętrznie wyglądają identycznie do ludzi - wszakże są naszymi bliskimi krewniakami. Dlatego mogą się mieszać z tłumem, albo bawić się w Sai Babę czy w Dawida Copperfielda - i nikt ich nie odróżni od ludzi. Ich cywilizacja odnosi korzyści z "biorobotów" ludzkiego pochodzenia, które pasożyci ci rozmnażają z naszej spermy i owule. Owi szatańscy pasożyci używają nas jako dostarczycieli materiału rozrodczego, który zaopatruje ich w niewolników, od jakich istnienia i ciężkiej pracy ich pasożytnicza cywilizacja jest całkowicie zależna. Rabują oni nas także ze wszelkich innych surowców, na jakie znajdują jakiekolwiek zastosowanie, a więc z energii życiowej, z organów, z nowych idei, z usług seksualnych, itp.

Najwyższy już czas abyśmy zbudzili się z dotychczasowego letargu i zaczęli coś czynić aby poprawić naszą sytuację. Jeśli pozostaniemy pasywni, szybko przeminie wąski przedział czasu, pomiędzy okresem kiedy jesteśmy już wystarczająco rozwinięci i wystarczająco totaliztyczni aby być w stanie odnotować i zrozumieć szatańskich pasożytów, a okresem kiedy my sami zostaniemy całkowicie obezwładnieni naszym rodzimym instytucjonalnym pasożytnictwem. Jeśli nie skorzystamy z tej unikalnej szansy, szatańscy pasożyci zepchną nas w instytucjonalne pasożytnictwo, zamienią w cywilizację wyłącznie żeńską - tak jak to uczynili już wcześniej z kilkoma innymi cywilizacjami swoich niewolników, zaś później będą eksploatowali nas aż do chwili kiedy sprowadzimy na siebie samozagładę. Obecnie jest najlepszy czas aby powiedzieć: "dosyć"! Pierwszym krokiem we właściwym kierunku, jest rozpoczęcie upowszechniania totalizmu, oraz wdrożenie tej moralnej filozofii we własnym życiu. Totalizm opisywany w rozdziałach JA i JB niniejszej monografii jest nie tylko kluczem dla naszego osobistego szczęścia i do prowadzenia spełnionego życia, ale także i kluczem dla lepszej przyszłości naszej cywilizacji. To jest powodem dla jakiego monografia ta m.in. została napisana i jest upowszechniana, na przekór niezliczonych przeszkód jakie bez przerwy piętrzone są na jej drodze. To jest też powodem dla jakiego monografia ta powinna być uważnie czytana na przekór, że zawiera takie nietypowe informacje. Poprzez poznanie tego co ma nam w niej do przekazania, możemy uratować nasze dzieci i wnuki od przeklętego losu do jakiego my sami tak się przyzwyczailiśmy, że go cierpimy bez uświadomienia sobie, że nasze życie wcale nie musi być tak trudne, jak nam je czynią szatańscy pasożyci z UFO.

Szatańskie pasożytnictwo jest naturalną konsekwencją wpadnięcia w opisywaną w rozdziale JD chorobę moralną zwaną pasożytnictwem, tak samo jak kąsanie wszystkich dookoła jest naturalną konsekwencją zarażenia się wścieklizną. Jak bardzo odrażające by nam się ono nie wydawało, jest ono naturalnym stadium przez jakie pasożyci przechodzą w swojej ewolucji, zanim ześlizgną się nawet jeszcze niżej - aż do osiągnięcia punktu własnej samozagłady. Stąd jedyna rzecz jaka nam pozostaje, to bronienie się przed nimi, oraz uczynienie pewnym, że my sami nie zostaniemy wessani przez ich moralnie zdegenerowaną filozofię. Totalizm jest kluczem do tej naszej obrony, zaś wszystko zaczyna się od rozpoczęcia wyznawania i upowszechniania tej pozytywnej filozofii, oraz od poznawania prawdy na temat naszego faktycznego losu.

O3. Wzajemne szachowanie się, używane przez szatańskich pasożytów z UFO

dla zwodzenia i paraliżowania samoobrony prymitywniejszych cywilizacji

Motto niniejszego podrozdziału: "Najgroźniejszą bronią naszych wrogów jest ich inteligencja."

Najlepiej znamy ją z filmów gangsterskich. Metoda ta po polsku zwykle opisywana jest jako "wzajemne szachowanie się", zaś po angielsku jako "deadlocking". Polega ona na formowaniu określonych konfiguracji ludzkich, które tak nawzajem paraliżują swoje działania, że praktycznie cała konfiguracja nie jest już w stanie nic konstruktywnego dokonać. Przykładem takiej konfiguracji są pokazywane często na filmach gangsterskich sytuacje, kiedy kilku odmiennych gangsterów i policjantów, nawzajem wymierza w siebie pistolety, tak że nikt nie jest w stanie uczynić ruchu, bowiem każdy szachuje każdego, zaś najmniejsza próba działania wynika w samozniszczeniu się wszystkich nawzajem. Okupujący Ziemię UFOnauci poformowali właśnie takie konfiguracje w różnych dziedzinach, powodując w nich całkowite sparaliżowanie postępu ludzkości. Jedną z dziedzin, w jakiej konfigurację taką daje się już wyraźnie odnotować i nawet zrozumieć jak ona działa, jest podnoszenie naszej świadomości na temat okupacji Ziemi przez UFO. Owa konfiguracja efektywnie paraliżuje naszą samoobronę przed UFO. W opisach jakie teraz nastąpią, postaram się wyjaśnić jak owa "samo- szachująca się" konfiguracja uformowana na Ziemi przez UFOnautów działa i w jaki sposób uniemożliwia ona podjęcie naszej samoobrony przed okupującymi nas i eksploatującymi szatańskimi pasożytami z UFO.

Zanim przystąpię do wyjaśnienia działania owej samo-szachującej się konfiguracji, konieczne jest przypomnienie tutaj jednej z technicznych możliwości UFOnautów, jaka dokładniej wyjaśniona jest w podrozdziałach JD10 oraz N5.2 niniejszej monografii. Możliwość ta sprowadza się do zdolności UFOnautów do manipulowania umysłami wybranych ludzi, tj. do telepatycznego lub hipnotycznego wkładania tym ludziom bezpośrednio do umysłów poglądów, pomysłów, uczuć, itp., jakie wcale nie rodzą się w ich umysłach, a są im narzucane przez działających z ukrycia UFOnautów. Znając urządzenia techniczne jakimi dysponują UFOnauci, a jakie opisywane są w podrozdziale JD10, tylko wysoce naiwne osoby mogą twierdzić, że taka manipulacja ludzkimi poglądami, myślami i uczuciami nie ma miejsca, lub że jest nieskuteczna. Wszakże UFOnauci są w stanie swoimi urządzeniami hipnotyzować ludzi w oka mgnieniu, usypiać ich na każde zawołanie, paraliżować ruchy, wkładać do umysłu każde słowo i każde zdanie jakie nam chcą przekazać, przesyłać telepatycznie dowolne nakazy, sterować naszymi uczuciami i doznaniami, wymazywać nam pamięć, itp. Że posiadają takie możliwości techniczne, jest to już pewne i wielokrotnie zademonstrowane osobom uprowadzanym na pokład UFO. Dlatego nawet jeśli UFOnauci się nam nie chwalą, ani nam nie demonstrują, że posiadają zdolność do manipulowania naszymi postawami, poglądami, myślami i uczuciami, faktycznie ta ich zdolność jest jedynie jeszcze jednym wykorzystaniem urządzeń do manipulowania ludzkimi umysłami, jakie posiadają i jakie nam nieustannie demonstrują. Nie daje się też ukryć, że my ludzie równie bezradnie poddajemy się owemu technicznemu manipulowaniu naszymi poglądami i myślami, jak nasze ciało bezradnie poddaje się uderzeniu kuli karabinowej. Dlatego też jedynie ci ludzie, którzy nie chcą dopuścić do siebie prawdy (a ściślej - którzy zostali zamanipulowani przez UFOnautów aby nie dopuszczać do siebie prawdy), będą sami wierzyli i wmawiali innym, że ani oni, ani nikt na Ziemi, nie jest manipulowany przez UFOnautów. Tymczasem rzeczywistość jest taka, że "każdy mieszkaniec Ziemi jest nieustannie manipulowany przez UFO". Stąd niektóre poglądy, wierzenia, myśli i uczucia u każdej osoby na Ziemi, jedynie wydają się, że są jego/jej własne, a faktycznie to zostały mu/jej telepatycznie włożone wprost do umysłu przez UFOnautów. Na obecnym etapie, nasze zmagania obronne z UFO wcale nie polegają więc aby "nie dawać się zamanipulować przez UFO" - wszakże takie nakazywanie swoim umysłom aby "nie dawały się zamanipulować" jest równie niemożliwe jak nakazanie swemu ciału, aby nie poddało się uderzeniu kuli karabinowej. Owe zmaganie obronne obecnie polega więc jedynie na "naprawianiu wyników manipulacji UFOnautów na naszych umysłach" oraz na "nie dawaniu się sprowokować przez te manipulacje do działań jakie służą interesom naszych kosmicznych najeźdźców". W praktyce to oznacza, że musimy zdawać sobie sprawę, że wszyscy ludzie - włączając w to nas samych, są nieustannie manipulowani przez UFO, że musimy nauczyć się wykrywać kiedy to manipulowanie poglądami, postawami, myślami i uczuciami ma miejsce i bierze górę nad naszym zdrowym rozsądkiem, oraz że musimy się nauczyć jak zapobiegać skutkom tego manipulowania - tak aby na przekór faktowi, że UFOle nieustannie nami manipulują, ciągle być w stanie osiągać to co zamierzamy.

Aby ludzie byli w stanie rozpocząć choćby tylko pasywne działania obronne przed okupującymi ich szatańskimi pasożytami z UFO, znaczna grupa ludzi musi osiągnąć poziom świadomości, jaki możemy nazwać poziomem "uczestnika RO" ("RO" jest skrótem od "Ruchu Oporu"). Ludzie, którzy osiągnęli ten wysoki poziom świadomości, dają się zdefiniować w następujący sposób:

"Uczestnik RO jest to osoba, która zgromadziła już podstawowy zasób wiedzy o eksploatujących ludzkość szatańskich pasożytach z UFO, o możliwościach ich urządzeń technicznych, o ich fizykalnej naturze oraz ich przynależności do rasu ludzkiej, o ich metodach działania, o ich zdegenerowaniu moralnym, oraz o ich pasożytniczej filozofii, a stąd która spełnia następujące warunki:

(B1) Pokonała już "barierę świadomościową numer B1", tj. osoba ta nie posiada już najmniejszych wątpliwości, że pasożytniczy UFOnauci istnieją i działają na Ziemi. Ponadto osoba ta potrafi wskazać cały szereg dowodów, które logicznie (a nie emocjonalnie) dokumentują nieustanne działanie owych istot na Ziemi;

(B2) Pokonała już "barierę świadomościową numer B2", tj. osoba ta nie posiada już najmniejszych wątpliwości, że wszyscy okupujący Ziemię UFOle są upadli moralnie i praktykują filozofię w tej monografii nazywaną "szatańskim pasożytnictwem", a także że są oni istotami fizycznymi takimi jak ludzie - tyle że dysponującymi ogromnie zaawansowaną techniką, jaka umożliwia im np. stawanie się niewidzialnymi dla ludzkich oczu i kamer, czy pozwala im na nieodnotowalne przenikanie murów". Osoba ta potrafi też wskazać najróżniejsze dowody, jakie logicznie dokumentują, że UFOnauci są pasożytniczymi istotami o fizycznym charakterze;

Dzięki zaś spełnieniu obu tych warunków, osoba ta w sposób ostrożny i pasywny pomaga obronnej walce wyzwoleńczej ludzkości - jeśli walka taka (1) nie wiąże się z żadnym widocznym ryzykiem, (2) nie wymaga wykonania czegoś uciążliwego lub czasochłonnego - co wyraźnie zakłóciłoby tryb życia tej osoby, oraz (3) nie wiąże się z jakimiś drastycznymi działaniami."

Niestety, aby wystarczająca liczba ludzi osiągnęła poziom świadomości "uczestnika RO", ludzie ci muszą przekroczyć dwie bardzo trudne bariery świadomościowe, oznaczone powyżej jako (B1) i (B2). Tymczasem UFOnauci celowo uformowali na Ziemi ową "wzajemnie szachującą się" konfigurację ludzką, jaka ma właśnie na celu uniemożliwienie pokonania tych barier wystarczającej liczbie ludzi. Bariery te same w sobie są zresztą trudne do pokonania, wymagają bowiem aby w umyśle osoby, która je przekracza, dokonała się ogromna rewolucja poglądów. Zapotrzebowanie na pracę intelektualną tej rewolucji jest niemal tak wysokie, jak w przypadku przekraczania "bariery dźwięku" przez samoloty. W obliczu więc działania na Ziemi owej "wzajemnie szachującej się" konfiguracji ludzkiej, przekroczenie przez kogoś owych dwóch barier, w normalnym przypadku jest niemal niemożliwe.

Zaprezentujmy teraz jak skonstruowana jest owa "wzajemnie szachująca się konfiguracja ludzka" jaką UFOle uformowali na Ziemi. Składa się ona z określonych kategorii osób oznaczanych poniżej liczbami od (1) do (7) - które to kategorie ludzi osiągnęły określone poziomy świadomości, a także z trzech barier świadomościowych oznaczanych poniżej symbolami (B1), (B2) i (B3), jakie UFOle powznosili wśród ludzi swoimi manipulacjami na naszych umysłach, a jakie ludzie muszą pokonać aby wznieść się do wyższych kategorii. Konfiguracja ta zostaje zaprezentowana poniżej pomiędzy dwoma liniami ze znaków "---". Przy jej przeglądaniu należy zwrócić uwagę, że byloby lepiej gdyby ja analizować w kierunku od dołu ku górze, czyli zgodnie z kierunkiem w którym podnosi się świadomość ludzka. Ponadto trzeba też pamiętać, że aby konfiguracja ta dała się opisać klarownie i w sposób dla wszystkich łatwo zrozumiały, musiała ona być pokazana w maksymalnym uproszczeniu. W rzeczywistym życiu jest ona znacznie bardziej skomplikowana, chociaż jej uczestnicy szachują się nawzajem w dokładnie taki sam sposób, jak to opisano poniżej. Przykładowo, w rzeczywistym życiu występuje przynajmniej dwa razy tyle kategorii ludzi, oraz co najmniej 5 barier - np. wśród "ufologów" w rzeczywistym życiu daje się znaleźć niewielka grupka "konstruktywnych badaczy UFO", stąd nie wszyscy z "ufologów" należą do kategorii "zasiewacze konfuzji" (chociaż do kategorii tej należy przytłaczająca ich większość). Oto więc owa konfiguracja:

-----------------------------------------------------------------------------------------------

(7) Bojownicy RO. Bojownicy RO są najwyższą ludzką kategorią świadomościową. Przynależą do niej wszystkie osoby, jakie walczą aktywnie i bezkompromisowo z szatańskimi pasożytami z UFO oraz z ich marionetkami, przeznaczając na tą walkę obronną cały czas jaki pozostaje w ich dyspozycji, całą swoją wiedzę i energię, oraz uruchamiając wszystkie metody walki jakie tylko znajdują się w ich dyspozycji.

(B3) Bariera wiedzy o nieuchronności powszechnej, aktywnej i zdeterminowanej walki obronnej z okupującymi nas szatańskimi pasożytami oraz z manipulowanymi przez nich marionetkami jakie wykonują dla nich brudną robotę ludzkich zdrajców i sprzedawczyków.

(6) Uczestnicy RO. Uczestnikami RO są wszystkie te osoby, które moralnie oraz pasywnie wspierają obronę przed szatańskimi pasożytami, dopomagając innym w tej walce w każdym przypadku kiedy pomoc taka nie wymaga od nich drastycznych posunięć, jednak którzy nie są jeszcze wystarczająco pewni potrzeby walki ani wystarczająco zdecydowani, aby wydać tym pasożytom i ich marionetkom bezkompromisową, aktywną i pełnoskalową walkę obronną.

(B2) Bariera wiedzy o pasożytniczej działalności UFOnautów na Ziemi, oraz o fizyczności UFOnautów (identycznej do fizyczności ludzi).

(5) Zastraszeni doświadczani. Zastraszeni doświadczani to większość owych osób, którzy przeszli przez jakieś doświadczenia, jakie dały im pewność faktu istnienia UFO oraz fizycznego charakteru UFO i UFOnautów, jednak którzy są zbyt zastraszeni, zbyt zdezorientowani, oraz zbyt zajęci swoimi sprawami osobistymi, aby poszukiwać dalszej prawdy na temat UFO, czy aby propagować już poznaną prawdę wśród innych ludzi.

(4) Sprzedawczycy i kolaboranci. Sprzedawczycy i kolaboranci są to ludzie, którzy wiedzą o istnieniu UFO (chociaż z reguły mają zupełnie fałszywe pojęcie o UFOnautach), jednak którzy zostali przez UFOnautów tak zamanipulowani, aby usilnie przeciwdziałali i przeszkadzali innym ludziom w przekroczeniu przez nich bariery (B2).

(3) UFOlodzy. UFOlodzy to osoby, które same przyjęły już do wiadomości fakt istnienia UFO, jednak dały się UFOnautom zaprogramować na nieustanne indukowanie wśród siebie i wśród innych ludzi bezproduktywnego dreptania w miejscu. Dreptanie to indukują oni poprzez zasiewanie wśród ludzi fałszywego obrazu UFO, poprzez demonstrowanie własnej śmieszności, dziwaczności i nieracjonalności poglądów oraz zachowania, poprzez wzajemne skłócenie i brak zgody co do każdego aspektu UFO, poprzez zastępowanie rzetelnych badań dzikimi spekulacjami, poprzez upowszechnianie mylącej terminologii i wyssanych z palca wyjaśnień - takich jak np. idei "piktogramów" dla miejsc lądowania UFO w zbożu, poprzez nigdy nie kończące się dyskutowanie wyłącznie tematów leżących poniżej bariery świadomościowej (B1), np. tematu "czy UFO istnieją", a stąd niemożności przejścia do tematów bardziej konstruktywnych i zaawansowanych, oraz przez wiele więcej form intelektualnego sabotażu. Podobnie jak sprzedawczycy, UFOlodzy również starają się zasiewać wśród ludzi konfuzję i fałszywe poglądy, tyle że ich propaganda zawsze leży poniżej bariery (B1), np. że UFOnauci to albo mieszkańcy innych wymiarów, albo wytwory ludzkiej wyobraźni, albo religijni aniołowie lub diabły, albo mieszkańcy ziemskich podziemi, albo nasi potomkowie przybywający z naszej przyszłości, itp. W ten sposób UFOlodzy aktywnie powstrzymują innych ludzi przed przekroczeniem bariery (B1).

(B1) Bariera pewności i pełnej świadomości istnienia UFO, oraz pewności rzeczywistej natury doświadczeń ludzkich z UFO.

(2) Ignoranci. Ignoranci to owe gro ludzi, liczące obecnie około 6 miliardów mieszkańców Ziemi. Nic oni nie wiedzą o UFO, ani - zgodnie z telepatycznymi nakazami jakie otrzymują od UFO - nic NIE CHCĄ wiedzieć o UFO. Stąd bezwolnie dają się oni UFOnautom eksploatować, gwałcić, ograbiać ze wszystkiego co posiadają, spychać intelektualnie i moralnie w dół, okłamywać, mordować, prowokować do wojen i do zabijania się nawzajem, itp.

(1) Debunkerzy. Debunkerzy to najniższa forma intelektu ludzkiego, jaka daje się tak manipulować UFOnautom, że obraca się przeciwko własnym ziomkom w każdej sytuacji dotyczącej UFO, a stąd jaka aktywnie wyszydza, prześladuje, zwalcza, atakuje wszystko (i wszystkich), co może prowadzić do uświadomienia ludziom faktu istnienia i działania UFOnautów na Ziemi.

-----------------------------------------------------------------------------------------------

Na powyższym schemacie "wzajemnie szachującej się" konfiguracji ludzkiej, przeważająca większość ludzkości należy do kategorii (2) "ignoranci". Kategoria ta to zwykli ludzie, którzy tak zostali zamanipulowani za pośrednictwem telepatycznych nakazów emitowanych z wehikułów UFO, ze specjalnych propagandowych satelitów Ziemi, oraz z implantów jakie wielu z nich nosi w swoich głowach (implanty te są opisane w posdrozdziale U3.2), aby nie zwracali żadnej uwagi na mnogość otaczających ich i bombardujących ze wszystkich stron dowodów na istnienie UFO. Wszakże ich umysły przechwytują i realizują owe telepatyczne nakazy jakimi sekretnie bombardowana jest nasza planeta, a jakie nakazują wszystkim ludziom coś w rodzaju: "UFO nie istnieją, zaś badania UFO zagrażają twojej pozycji, autorytetowi i wygodzie życia - zajmuj się więc swoimi sprawami i nie zwracaj uwagi na UFO, jeśli zaś ktoś poruszy w twojej obecności sprawę UFO, wówczas bezwzględnie atakuj, niszcz i wyszydzaj taką osobę, jak również i wszystko to, co starałoby się zwrócić uwagę ludzkości na istnienie UFO". Stąd ci ignorandzcy ludzie pokornie realizują to co UFOnauci im telepatycznie nakazują, tj. zajmują się swoimi sprawami, ignorują dowody istnienia UFO, z szyderstwem lub obojętnością traktują każdego, kto zwraca ich uwagę na UFO, itp. Cała bitwa świadomościowa jaka obecnie toczy się na Ziemi, polega na przemieszczeniu świadomości jak największej liczby tych osób, z owej kategorii (2) "ignoranci", co najmniej do kategorii (6) "uczestnicy RO". Aby jednak tego przemieszczenia ich świadomości dokonać, konieczne jest spowodowanie aby przekroczyli oni dwie bariery świadomościowe, mianowicie (B1) i (B2). Niestety, przekroczenie owych barier celowo utrudniają i starają się uniemożliwić aż trzy odmienne kategorie ludzi, na powyższej konfiguracji oznaczone jako (1) "debunkerzy", (3) "ufolodzy" i (4) "sprzedawczycy". Ludzie ci zostali specjalnie zaprogramowani przez UFOnautów, aby uniemożliwiać swoim ziomkom podnoszenie świadomości. Pierwsza z kategorii owych przeszkadzaczy to (1) "debunkerzy", którzy sami tak siebie nazywają od angielskiego słowa "debunk", jakie znaczy "dementować", "wykazywać fałsz", "wyszydzać", "ośmieszać". Osoby te zaprogramowane zostały przez szatańskich pasożytów, aby ostro i zaciekle atakowały, zwalczały, ośmieszały, oraz opluwały wszystko, co mogłoby prowadzić do uznania przez innych ludzi faktu istnienia UFO. Stąd w sensie alegorycznym, "łapią oni za nogi i ścigają w dół" wszystkich tych ludzi, którzy starają się wspiąc ponad barierę świadomościową (B1). Druga kategoria przeszkadzaczy to (3) "ufolodzy". Ci także aktywnie przeszkadzają innym w przekroczeniu bariery (B1), tyle że zamiast ciągnąć ich za nogi w dół - jak to czynią debunkerzy, UFOlodzy "kopią ich od góry w twarz". Kopanie owo polega na maniakalnym sprowadzaniu przez UFOlogów każdej dyskusji o UFO do poziomu poniżej bariery (B1). Wiadomo bowiem, że zadawanie wyłącznie pytań i prowadzenie wyłącznie dyskusji, jakie leżą poniżej określonej bariery świadomościowej, nie jest w stanie doprowadzić do pokonania przez ludzi owej bariery. Jedynie pytania i odpowiedzi, jakie leżą już ponad daną barierą, są w stanie wydźwignąć świadomość tych co je zadają i badają do poziomu przekraczającego tą barierę. Dzięki więc nieustannemu sprowadzaniu dyskusji o UFO do poziomu leżącego poniżej bariery (B1), "ufolodzy" - podobnie do skołowanych psów, bez końca uganiają się za własnym ogonem i nigdy nie potrafią przebrnąć poza dyskutowanie pytania "czy UFO istnieją". Takie bezproduktywne dyskutowanie pytania, jakie leży poniżej bariery świadomościowej (B1), odwraca uwagę ludzi o znacznie ważniejszych pytań, które wiodą do przekraczania następnej bariery (B2), mianowicie pytań typu "dlaczego UFOnauci bez przerwy ukrywają się przed ludźmi", "co UFO czynią na Ziemi", "dlaczego UFOnauci bez przerwy po kryjomu uprowadzają ludzi", "dlaczego uprowadzanych przez siebie ludzi UFOnauci poddają jakimś makabrycznym zabiegom o naturze zabiegów jakim hodowcy poddają swoje zwierzęta", "dlaczego po uprowadzeniu zawsze wymazują ludziom pamięć", itp. Praktycznie więc "ufolodzy", poprzez nieustanne spychanie świadomości "ignorantów" do poziomu spod bariery (B1), również aktywnie uniemożliwiają ludziom przekraczanie owej bariery. Najczęściej więc niemal jedynymi ludźmi, którzy przekraczają barierę (B1), są ci, którzy przez przypadek przeszli przez jakieś "doświadczenia z UFO", czyli ludzie z kategorii (5) "zastraszeni doświadczani". Ci nie mają już wątpliwości, że UFO istnieją, wszakże posiadają swoje doświadczenia z kosmitami. Aby jednak zacząć jakąkolwiek działalność obronną, ludzie ci musieliby przekroczyć także barierę (B2). Niestety, w tym zaczyna im przeszkadzać kolejna kategoria nawzajem szachujących się ludzi, jaka na powyższym schemacie pokazana jest jako kategoria (4) "sprzedawczycy". Sprzedawczycy zaprogramowani są przez UFOnautów, aby aktywnie perswadowali ludziom, że UFO są "dobrzy", że UFOnauci "pomagają" ludziom, że "UFOnauci wcale nie są fizyczni - a istotami duchowymi takimi jak anioły", że nie wolno "przeszkadzać" w pomocy jaką UFOnauci nam udzielają, że UFOnauci są naszymi przewodnikami duchowymi jacy nauczają nas "duchowości", medytowania, OOBE, że niektórzy z ludzi są sami "UFOnautami" i że pochodzą z planety UFOnautów - tyle że czasowo są zamknięci w ludzkim ciele, że UFOnautów jest bardzo niewielu i że "odwiedzają" oni Ziemię jedynie raz na kilkadziesiąt lat, że UFOnautów daje się kontrolować, odpędzać i zwalczać metodami "duchowymi", wodą święconą, modlitwą, talizmanami, czy poprzez formowanie myślowych zapór ze światła, itp. W rezultacie "sprzedawczycy" efektywnie mieszają w świadomości tych, którzy byliby gotowi aby przekroczyć barierę (B2), robiąc wodę z ich mózgów oraz całkowicie zniechęcając ich do jakiejkolwiek działalności. To właśnie owi "sprzedawczycy" są odpowiedzialni za fakt, że jedynie nieznaczny procent "zastraszonych doświadczanych" kiedykolwiek dołącza do kategorii (6) "uczestnicy RO".

Powyższe warto uzupełnić też informacją, że "uczestnicy RO" wprawdzie zaczynają walkę obronną, oraz popierają ją moralnie, jednak nie są w stanie walki tej wygrać. Dla jej wygrania musieliby oni wszakże przekroczyć jeszcze jedną barierę świadomościową (B3). Jej przekroczenie uświadamia bowiem, że aby wybronić Ziemię od szatańskich pasożytów z UFO i usunąć te moralnie zwyrodniałe istoty z naszej planety, nie wystarcza zasłaniać się jedynie przed ciosami UFOnautów i ich marionetek, a konieczne jest podjęcie samemu zadawania ciosów, czyli rozpoczęcie obrony aktywnej. Ponadto przekroczenie bariery (B3) uświadamia, że prowadzenie walki obronnej jest moralnie poprawne i zgodne z prawami moralnymi, ponieważ jest ono przeciwstawianiem się niemoralnej agresji i przeciwdziałaniem jej skutkom (wszakże to UFOle są agresorami brutalnie włamującymi się do naszych domów i to oni przybywają na Ziemię aby nas eksploatować i unicestwiać). Uczestnik RO, który przekroczy barierę (B3), przechodzi do najwyższej kategorii świadomościowej (7) "bojowników RO". Bojownicy RO to ci ludzie, którzy zdołali przebić się swoją świadomością przez wszystkie bariery szatańsko wmanipulowane ludzkości przez UFOnautów, którzy potrafili wyzbyć się już wątpliwości i zahamowań, a stąd którzy widzą nieodzowność zdeterminowanej walki obronnej i dlatego aktywnie prowadzą bezkompromisową, zdecydowaną i pełnoskalową walkę obronną z UFOnautami i ich marionetkami. Tylko oni posiadają w swoich rękach moc faktycznego usunięcia szatańskich pasożytów z naszej planety - jeśli w ich szeregi włączy się wymagana liczba ludzi.

Po powyższym wyjaśnieniu, jak wygląda i jak działa obecna "samoszachująca się konfiguracja ludzi", chciałbym zaproponować czytelnikowi aby dokonał szybkiego rachunku sumienia i przyporządkował siebie samego do którejś z opisanych powyżej kategorii ludzi oznaczanych symbolami od (1) do (7). Po znalezieniu miejsca jakie czytelnik zajmuje w tej konfiguracji, będzie bowiem miał on świadomość, dlaczego jego udział w wyswobadzaniu Ziemi ze szponów UFOli jest taki a nie inny, oraz co musiałby zacząć czynić, aby swoje działanie mógł zamienić na aktywną walkę obronną.

Fakt, że na Ziemi utworzona została powyższa konfiguracja ludzka, wskazuje jak przebiegli i jak doskonale znający ludzi są szatańscy pasożyci. Nic dziwnego, że wodzą oni nas za nosy jak tylko zechcą. Konfiguracja ta też ujawnia, jaka jest prawdziwa rola poszczególnych kategorii ludzkich, oraz co naprawdę kryje się poza ich działalnością. Schemat ten jednoznacznie więc ujawnia, że nie wolno nam dawać nabierać się na nazwy jakie UFOnauci lub sprzedawczycy komuś przyporządkowują, a należy każdemu patrzeć na ręce i zwracać uwagę do czego faktycznie prowadzi jego działalność. Jako cywilizacja znajdujemy się wszakże w desperackiej sytuacji. Z historii zaś wiemy, że wyjście cało z desperackich sytuacji zawsze wymaga bardzo zdecydowanych i bardzo mądrych posunięć.

Ze wszystkich kategorii ludzi na Ziemi, najbardziej haniebna kategoria to (4) "sprzedawczycy" i "kolaboranci". Wszakże to oni są tymi ludźmi, którzy zawarli "pakt z diabłem" aby bezdusznie i niemoralnie niszczyć i spychać w dół swoich własnych ziomków. Nawet jeśli sprzedawczycy świadomie nie zdają sobie sprawy z zawarcia takiego "paktu z diabłem", faktycznie to go realizują każdym swoim kolaboranckim działaniem. To właśnie z grona sprzedawczyków i kolaborantów wywodzą się wszyscy masowi mordercy, terroryści i zamachowcy. To właśnie owi sprzedawczycy obecnie zajadle zwalczają każdego, kto podnosi swoją świadomość o pasożytniczej roli UFO na Ziemi, zaś w przyszłości będą wbijali noże w plecy bojowników RO walczących o wolność naszej planety. To właśnie owi sprzedawczycy formują ludzki mur ochronny, poza którym kryją się UFOle, tak że zanim dobierzemy się UFOlom do skóry, najpierw musimy pokonać ów mur z ludzkich marionetek. Ponieważ strategia każdej walki nakazuje "poznaj dokładnie swojego przeciwnika", mamy obowiązek aby równolegle z poznawaniem samych UFOnautów, studiować także i ich marionetki - czyli owych sprzedawczyków. Oto więc najważniejsze informacje, jakie na ich temat posiadamy już obecnie.

A. UFOnauci werbują do roli sprzedawczyków wyłącznie osoby w zaawansowanym stadium pasożytnictwa. Tylko bowiem osoby zarażone pasożytnictwem są gotowe do bezmyślnego szkodzenia swoim ziomkom w charakterze sprzedawczyka oraz do podjęcia "paktu z diabłem". Dlatego sprzedawczycy zawsze znajdują się już w stanie zaawansowanego pasożytnictwa - tak jak stan ten opisany został w podrozdziale JD4.2. Wszakże ludzie, którzy osiągnęli stan zaawansowanego pasożytnictwa, posiadają wystarczające braki poczucia odpowiedzialności, sumienia, etyki i racjonalności, aby bez zastanowienia wywiązywać się ze swoich kolaboranckich zadań. Braki te dają się zresztą odnotować we wszystkim co sprzedawczycy czynią. Przykładowo zawsze są agresywni - wprawdzie nieustannie mówią o pokoju ale faktycznie to uprawiają wyłącznie wojnę, nigdy nie popierają nic postępowego ani budującego, nie potrafią odróżnić moralności od niemoralności, dobra od zła, prawdy od kłamstwa, konsystentnego wypełniania zasad od nieustannej zmiany poglądów i stanowiska, itp. - patrz opisy z podrozdziału JD4.2.

B. Kolaboranckie zadania z jakich sprzedawczycy się wywiązują, zawsze są ściśle nadzorowane i kierowane przez samych UFOnautów. Z uwagi na sposób na jaki to nadzorowanie i kierowanie następuje, istnieją co najmniej dwie kategorie sprzedawczyków: (1) sterowani bezpośrednio - tj. ci u których kierowanie następuje poprzez sprzężenie umysłu sprzedawczyka z umysłem niewidzialnego UFOnauty (tj. kiedy UFOnauta w chwili działania stoi za plecami tego sprzedawczyka i bezpośrednio wprowadza do jego głowy nakazy co ma czynić), oraz (2) sterowani zdalnie - tj. ci kierowani za pośrednictwem generalnych wytycznych zapisanych w specjalnym implancie lub w zaleceniu pohipnotycznym. Kategorie te dosyć wyraźnie się różnią w sposobach swego działania. W niektórych przypadkach już obecnie możemy poznać z którą z nich mamy w danej sytuacji do czynienia. Przykładowo, jeśli sprzedawczycy coś piszą, wówczas ci z nich, którzy sterowani są bezpośrednio, zawsze formułują swoje wypowiedzi tak jak formułował by je UFOnauta jaki połączył swój umysł z umysłem danego sprzedawczyka. Dlatego ich pisanina jest dosyć unikalna i łatwo rozpoznawalna. Zdania są ogromnie długie (niekiedy cały list lub email zawiera tylko jedno długie zdanie). Nie używają interpunkcji. Popełniają ogromną liczbę błędów wszelkiego rodzaju - tak jak popełniałby je UFOnauta nie znający dobrze naszego języka. Ich logika i argumentacja kopiują wypaczenia moralne szatańskich pasożytów. Z kolei sprzedawczycy sterowani zdalnie, w swoim działaniu i pisaniu wykazują rzucającą się w oczy huśtawkę nastrojów i postaw. W sprawach nie objętych sterowaniem wykazują oni logikę, racjonalność i brak emocji. Natomiast w wsprawach w jakich zostali zaprogramowani raptownie tracą te cechy i zaczynają kierować się wyłącznie niskimi emocjami.

C. Sprzedawczycy zawsze wykazują charakterystyczny dla kolaborantów styl postępowania. Przykładowo w wypowiedziach nigdy nie używają konkretów, a zawsze operują jedynie ogólnikami. Nigdy nie ujawniają źródeł ani uzasadnień. Zawsze powołują się na informacje jakich nie daje się sprawdzić, lub na fakty jakie można interpretować na dowolny sposób. Zawsze zalecają podążanie w kierunku jaki nie został jeszcze przez nikogo dokładnie zbadany, stąd jakiego następstwa mogą być przez sprzedawczyków zapowiadane jako korzystne, chociaż w rzeczywistości okażą się zgubne. Zawsze starają się wszystkiemu przeszkodzić, nigdy też nie popierają działania jakie posuwa daną sprawę do przodu. Nie posiadają żadnych zasad, stąd bez przerwy zmieniają swoją pozycję, obracają kota ogonem, przekręcają, czepiają się słówek, mącą, szantażują, wszystko widzą i ukazują na czarno, itp., itd.

D. Sprzedawczycy nie używają już rozumu ani logiki. Ich pobutki bazują więc już wyłącznie na chwilowych impulsach, emocjach oraz na tzw. "niskich uczuciach". Dlatego sprzedawczycy nigdy nie przyjmują do wiadomości, że są manipulowani przez UFO. Tym zasadniczo różnią się od innych kategorii ludzi o poziomie świadomości powyżej bariery (B1). Wszakże, normalni ludzie typowo potrafią zdobyć się, aby logika czasami zapanowała u nich nad emocjami i "niskimi pobudkami". Dlatego tym normalnym kategoriom ludzi daje się logicznie wytłumaczyć, że UFOnauci są w stanie manipulować ich poglądami i uczuciami. Normalnym ludziom daje się też wyjaśnić, jak UFOnauci dokonują owego manipulowania i jakie są jego objawy. Stąd normalnie można normalnych ludzi również nauczyć, jak wykrywać kiedy się jest manipulowanym i jak przeciwdziałać skutkom zamanipulowania własnych poglądów lub uczuć. Tymczasem sprzedawczycy, poprzez odrzucenie logiki i uparte odmawianie przyjęcia do wiadomości, że są manipulowani przez UFO, nigdy nie są w stanie podjąć świadomych działań, jakie albo powstrzymałyby ich samych przed kolaborowaniem na korzyść okupujących Ziemię UFOnautów - a przeciwko interesom ludzi, albo też jakie neutralizowałyby przynajmniej niektóre skutki ich własnych kolaboranckich działań na korzyść UFOnautów.

Z treści niniejszego podrozdziału dosyć jasno wynika, że "cokolwiek się dzieje na Ziemi, zawsze dzieje się to z inicjatywy i pod ścisłym nadzorem okupujących nas UFOnautów". Tego zresztą należy się spodziewać, wszakże Ziemia jest ogromnym gospodarstwem hodowlanym, w jakim niewidzialni dla ludzi UFOnauci są gospodarzami, którzy hodują tutaj swoich niewolników. Ogromnie zaś głupi i nieudolny musiałby to być gospodarz, który posiadając ku temu środki techniczne i wystarczającą liczebność rąk do pracy, ciągle by pozwalał aby w jego gospodarstwie działo się coś bez jego wglądu i ingerencji. Wszakże UFOnautów jest wystarczająco dużo na naszej planecie, aby mogli nieustannie zadbać dosłownie o każdy szczegół tego co się dzieje na Ziemi. Przykładowo, z wyliczeń liczebności sił okupacyjnych UFOnautów na Ziemi, dokonanych na podstawie statystycznego rozłożenia "blizny na nodze po implancie" (opisywanej w podrozdziałach A3 i U3.1) wynika, że jeden UFOnauta przypada na nie więcej niż 100 ludzi, zaś jeden wehikuł UFO - na nie więcej niż 400 ludzi (wyliczenia te zaprezentowane są w podrozdziale U1.1 monografii [1/3] oraz w podrozdziale B3 traktatu [7/2]). Dlatego jest błędem, jeśli ktoś skonfrontowany z jakimiś wydarzeniami, typu opisywanego w podrozdziale O8 tej monografii odparowania budynków WTC w Nowym Jorku przez UFO, naiwnie zapytuje "czy posiadają one jakikolwiek związek z UFOnautami"? Pytanie takie spycha go bowiem poniżej bariery (B1), co automatycznie utrudnia udzielenie na nie odpowiedzi. Trzeba bowiem znajdować się już powyżej bariery (B3) aby zrozumieć, że zgodna z prawdą odpowiedź na takie pytanie zawsze musi brzmieć: "z całą pewnością TAK"! Wszakże wszystko co dzieje się na Ziemi jest pod pełną kontrolą UFOnautów. Właściwe więc pytania samoobronne, jakie od teraz powinniśmy wreszcie zacząć sobie systematycznie zadawać, to wcale nie owo poprzedzające barierę (B1) pytanie "czy posiada to związek z UFO", a pytania leżące już ponad barierą (B3) i stąd dociekające: "jaki związek z UFO dane wydarzenie posiada", "jak UFOnauci to spowodowali i jaki był ich w tym udział", "w jaki sposób zacierają oni ślady, sprawiając że cała wina za to zdarzenie spada na ludzi", "co UFOnauci starają się uzyskać poprzez umożliwienie lub spowodowanie takich właśnie wydarzeń", itp., itd. Kiedy zaś w końcu zdobędziemy się na zadawanie takich właśnie pytań leżących powyżej bariery (B3) i zaczniemy poszukiwać na nie odpowiedzi zgodnej z prawdą, będzie to pierwszym faktycznym krokiem na naszej drodze ku wolności.

Metoda wzajemnego szachowania się używana jest także przez UFOnautów do całego szeregu innych celów, niż jedynie formowanie konfiguracji ludzkich niezdolnych do podjęcia działania. Przykład jej użycia przez UFOnautów do zadawania ludziom samoszachujących się konfiguracji chorobowych opisałem w podrozdziale E2 monografii [8].

O4. Fotografie UFO oraz wizualne obserwacje UFO i ich załogantów

Fotografie UFO, a także wizualne obserwacje UFO i ich załogantów, są jednym z najbardziej obrazowych i przekonywujących dowodów nieustannej obecności i aktywności szatańskich UFOnautów na Ziemi. Niniejsza monografia, w rozdziałach od P do T, starannie i wyczerpująco dokumentuje tą klasę dowodową. Przykładowo formalny dowód na istnienie UFO, jaki zaprezentowany został w podrozdziale P2 tej monografii, udokumentowany jest dosłownie dziesiątkami fotografii UFO, pozaopatrywanymi w relatywnie wyczerpujące opisy które informują co właściwie fotografie te przedstawiają. Dalsze fotografie UFO i UFOnautów wraz z ich opisami zaprezentowane zostały na ilustracjach do rozdziałów Q, R, S i T.

Niestety, okupujący Ziemię UFOnauci ściśle przestrzegają zasady, aby pod żadnym pozorem nie ujawniać swojej nieustannej obecności na naszej planecie, a tym bardziej aby nie pozwalać się ludziom fotografować. Dlatego wszelkie fotografie UFO, a także raporty z wizualnych obserwacji UFO, zawsze są niszczone i wycofywane z obiegu - jeśli UFOnauci znajdą ich wykonawcę, albo też starannie wyciszane i blokowane przed publicznym upowszechnieniem - jeśli ich wykonawca pozostaje UFOnautom nieznany. Metody za pośrednictwem jakich okupujący nas UFOnauci osiągają to niszczenie, wyciszanie i blokowanie, opisane zostały dokładniej w podrozdziałach VB4.1 i VB4.1.1. Nic dziwnego, że na przekór ogromnej powszechności fotografii UFO oraz wizualnych obserwacji UFO, mieszkańcy naszej planety mają wrażenie, że fotografie owe ani obserwacje wcale nie istnieją.

Dodatkowym utrudnieniem powszechnego zaakceptowaniu istnienia licznych fotografii UFO, jest fakt że podczas fotografowania tych pozaziemskich wehikułów pojawiają się najróżniejsze czynniki zniekształcające, jakie wypaczają rzeczywiste kształty UFO i jakie ograniczają ich widoczność. Czynniki te opisane zostały szerzej w podrozdziale P2.1.1 niniejszej monografii. Przykładowo wehikuły UFO moga pracować w wielu różniących się wzajemnie trybach działania, jakie na fotografiach wyglądają zupełnie odmiennie. To z kolei powoduje, że ludzie oglądający fotografie UFO rzadko widzą na owych fotografiach cokolwiek, co przypomina im jakiś wehikuł kosmiczny. To zaś pozwala aby najróżniejsi sprzedawczycy hipnotycznie zaprogramowani przez UFOnautów deklarowali jako fałszerstwa znaczną większość faktycznych fotografii UFO. Bardzo reprezentatywny przypadek takiego stronniczego i głupiego okrzyknięcia fałszerstwem prawdziwej fotografii UFO, jest dyskutowany w podrozdziale P2.14.1. Aby więc zrozumieć, co właściwie dane fotografie UFO sobą przedstawiają, konieczna jest znajomość "Teorii Magnokraftu" opisywanej w rozdziałach B do F tej monografii, a także umiejętność interpretowania poszczególnych fotografii UFO w oparciu o wskazania owej teorii - co uczynione jest w każdej z moich monografii publikujących fotografie UFO.

Niezależnie od niniejszej monografii, duża liczba fotografii UFO, wraz z wyczerpującymi interpretacjami co one sobą przedstawiają, opublikowana została w polskojęzycznym traktacie [4c]. Zainteresowani czytelnicy są również zapraszani i do jego przeglądnięcia.

O5. Trwałe ślady materialne działalności UFOnautów na naszej planecie

Do najistotniejszych konsekwencji formalnego dowiedzenia w podrozdziale P2, że "UFO istnieją i stanowią już działające magnokrafty" należy wykazanie, że te pozaziemskie wehikuły muszą pozostawiać (i faktycznie pozostawiają) na naszej planecie najróżniejsze trwałe dowody swojej nieprzerwanej działalności. Z pomocą Teorii Magnokraftu (a ściślej w oparciu o "postulat zamienności pomiędzy UFO i magnokraftami opisywany w podrozdziale P2.15"), udało mi się zidentyfikować i udokumentować kilka kategorii takich trwałych dowodów. Krótkiemu omówieniu kolejnych z owych kategorii poświęcone zostały poszczególne części niniejszego podrozdziału. Obejmują one następujące trwałe dowody materialne nieprzerwanej pasożytniczej działaności UFOnautów i UFO na Ziemi, jakie są najłatwiej i stosunkowo najczęściej dostępne dla ludzi:

1. Lądowiska UFO. Są to kręgi trawy o odmiennym kolorze często widywane na naszych łąkach i trawnikach. Ich dokładniejszemu opisowi poświęcony jest podrozdział G2.2 monogrfii [5/3] oraz planowana do wydania w terminie późniejszym cała monografia [4]. W niniejszej monografii omówiono je już w następnym podrozdziale O5.1.

2. Miejsca eksplozji UFO. Dwa z nich udało mi się już zidentyfikować i dosyć szczegółowo opisać w swoich monografiach. Są to Tapanui w Nowej Zelandii i Tunguska na Syberii - patrz monografie z serii [5] oraz podrozdział O5.2.

3. Szkliste tunele odparowywane w skale podczas podziemnych przelotów UFO. Tunele takie opisano w podrozdziale G2.1 monografii [5/3], oraz podrozdziale O5.3 niniejszej monografii. Jako ciekawostkę warto tutaj nadmienić, że zgodnie z opowieścią przytoczoną w podrozdziale O5.3.1 (lub G2.1 z [5/3]) oraz opisami z traktatu [4B], wejście do jednego z takich tuneli ma się znajdować w Polsce na zboczach Babiej Góry. Ponieważ UFOnauci korzystający z tego tunelu w dawnych czasach określani byliby m.in. mianem "czarownicy" (patrz wyjaśnienia z podrozdziału R4), być może owa opowieść wyjaśnia też dlaczego Babia Góra uważana była w mitologii z terenów Polski za miejsce do którego zlatują się czarownice i odbywają tam sabaty. Stąd warto zbierać i analizować takie legendy, bowiem gdyby Babia Góra faktycznie kryła wspomniany tunel UFO, wyznaczenie z mitologii dokładnego miejsca gdzie sabaty "czarownic" miały się odbywać dopomogłoby w znalezieniu ukrytego wejścia do podziemi. Wszakże to właśnie treść legend z Iliady w 1870 roku umożliwiła niemieckiemu archeologowi-amatorowi Heinrich'owi Schliemann'owi znalezienie mitycznej Troi.

4. Różnorodne substancje gubione, porzucane, lub odpadające z UFO. Ich opisy zawarte są w podrozdziale G2.3 monografii [5/3] oraz w podrozdziale O5.4 niniejszej monografii. Do substancji tych należą m.in.:

(A) Anielskie włosy. Ciągliwe pasma "anielskich włosów" zwisają czasami z naszych drzew zaś bryłki tej galaretowatej substancji zalegają nasze ogrody (patrz podpis pod rysunkiem O9).

(B) Węgiel warstwowy. Niezwykła odmiana uwarstwionego węgla wyglądającego jak fragmenty cebuli, znajdowana na niektórych lądowiskach UFO, jest jedną z substancji odpadających z UFO. Jej krótki opis przytoczono też w punkcie #2H5.2 podrozdziału H5.2 niniejszej monografii, oraz w podrozdziale G2.3 monografii [5/3].

(C) Kropelki cyny opadające z UFO. Były one obserwowane przy kilku okazjach. Ich krótki opis przytoczono w punkcie (e) podrozdziału O5.4.

5. Fragmenty powłok UFO. Te iskrzące się metaliczne odłamki czasami znajdowane są na ziemi. Reprezentują one kawałki tajemniczego materiału, który przy próbie nacięcia lub opiłowania wydziela snopy iskier jak kamień do zapalniczki. Jedna z osób znanych mi z posiadania takiego odłamka, to Antoni Popik (ul. Partyzantów 66/6, 80-254 Gdańsk-Wrzeszcz). Odłamki te najprawdopodobniej są fragmentami magnetorefleksyjnej powłoki UFO, znanej z wydzielania snopów iskier przy próbie opiłowywania.

Niezależnie od powyższych pięciu kategorii dowodów materialnych, najbardziej powszechnie dostępny rodzaj trwałego śladu działalności UFO na naszej planecie można też znaleźć w zupełnie niespodziewanym miejscu, tj. na nodze co najmniej co trzeciego mieszkańca Ziemi. Ślad ten to niewielka blizna cechująca tzw. "UFO abductees" czyli osoby powtarzalnie i systematycznie uprowadzane na pokład UFO (zwykle bez ich wiedzy i zgody) gdzie poddawane są brutalnej eksploatacji. Przy odrobinie więc pecha, być może nawet czytelnik tego ustępu posiada ową bliznę na własnym ciele, lub też ktoś z jego najbliższego otoczenia należy do tej eksploatowanej przez UFO grupy Ziemian. Ponieważ szczegółowym opisom owej blizny poświęcony został cały obszerny podrozdział U3.1 niniejszego tomu, jej omówienie tutaj zostanie pominięte.

W tym miejscu warto wspomnieć, że wszystkie wymienione tutaj ślady posiadają trwały charakter, stąd też mogą one zostać poddane badaniom naukowym bez konieczności zmiany tradycyjnych metodologii badawczych (np. wypalone ślady pozostawiane przez UFO w miejscach lądowania, czy miejsca eksplozji tych statków, nie są w stanie zniknąć kiedy naukowcy zbliżą się do nich). Stąd też stanowią one materiał faktologiczny jaki umożliwia włączenie UFO w obręb tradycyjnych badań naukowych, jeśli oczywiście badacze zdołają się kiedyś zbudzić z telepatycznie wmanipulowywanego im nakazu naszych niewidzialnych okupantów aby pod żadnym pozorem nie prowadzili badań UFO - patrz wyjaśnienia z podrozdziałów V4.7.2, O4, V2, i U4.1.1.

Trwałym śladom działalności UFO na Ziemi poświęcone zostały aż dwie oddzielne serie moich monografii, tj. serie noszące numery [5] i [4] (patrz wykaz publikacji z rozdziału Y). W serii [5] obecnie już cztery kolejne wydania polskojęzyczne monografii są dostępne dla czytelników z naszego kraju. Pierwsze z tych wydań [1O5] posiadało następujące dane edytorskie: "Kataklizm koło Tapanui 1178 A.D. - nowozelandzki odpowiednik eksplozji tunguskiej" (Monografia, Dunedin, Nowa Zelandia, 1989, ISBN 0-9597698-8-9, 76 stron - w tym 30 rysunków). Natomiast drugie z nich [2O5] posiadało dane wydawnicze: "Eksplozja UFO w Nowej Zelandii 1178 A.D. która pochyliła ziemię" (Monografia, Dunedin, Nowa Zelandia, 1993, ISBN 0-9597946-8-9, 148 stron - w tym 37 ilustracji). Obecnie upowszechniane jest już czwarte, znacznie poszerzone i usprawnione wydanie owej monografii - patrz [5/4] na wykazie publikacji z rozdziału Y. Egzemplarze przedostatniego z owych opracowań, tj. monografii na spisie literatury zaznaczonej numerem [5/3], wysłałem praktycznie do każdej Biblioteki Wojewódzkiej w Polsce, a także do Biblioteki Głównej każdej znanej mi uczelni wyższej w Polsce. Tym więc czytelnikom których zainteresuje treść niniejszej monografii, polecane jest też zapoznanie się z monografią [5/4], lub w przypadku jej niedostępności - z nieco starszą monografią [5/3] lub [5/2]. Warto tu podkreślić, iż aczkolwiek monografia [5/4] głównie koncentruje się na omówieniu miejsca eksplozji UFO koło Tapanui w Nowej Zelandii, jej treść włącza także cały rozdział poświęcony dokładnemu omówieniu eksplozji UFO w Tunguskiej na Syberii, dwa rozdziały omawiające inne możliwe miejsca eksplozji tych wehikułów (Atlantyda, Australia, Dorzecze Renu, Kolchida, Libia, Sodoma, oraz Ukraina), a ponadto obszerny rozdział w całości poświęcony innym trwałym śladom działalności UFO na naszej planecie, włączając w to: (1) lądowiska tych statków - np. patrz rysunek O4; (2) tunele wytopione przez nie w skale - np. patrz artykuł [3O5] "W poszukiwaniu UFO-tuneli", "Nie z tej Ziemi" (ul. Wronia 23, 00-840 Warszawa), sierpień 1992, numer 8 (24), strony 42 i 43; oraz (3) różnorodne substancje porzucane przez UFO na ziemi - np. patrz "anielskie włosy" czy "węgiel warstwowy" opisane w artykule [4O5] "UFO bez tajemnic", Morze i Ziemia (pl. Hołdu Pruskiego 8, 70-550 Szczecin), 30 września 1992, nr 39(512), strona 11; oraz pokazane w części (b) rysunku O9.

Ponieważ czytelnik może mieć trudności z dotarciem do tamtych moich publikacji poświęconych trawałym śladom działalności UFO na Ziemi, dla naukowej ścisłości esencja najważniejszych ich stwierdzeń podsumowana będzie w podrozdziałach jakie następują.

O5.1. Lądowiska UFO

Najróżniejsze formy lądowisk UFO znane są ludziom już od dawna, aczkolwiek zwykle nie chcą oni przyjąć do wiadomości że wywodzą się one właśnie od pozaziemskich obiektów latających. Najczęściej przyjmują one formę kręgów magnetycznie powypalanej roślinności które po upływie jakiegoś czasu zwolna pokrywane są pierścieniem grzybowym. Niekiedy mogą się zaznaczać jedynie jako pierścienie gdzie roślinność przyjmuje nieco odmienny kolor. Najbardziej słynna ostatnio kategoria lądowisk UFO upowszechniona została po świecie z terenów Anglii i znana jest jako tzw. "kręgi zbożowe" (po angielsku "crop circles").

Dla wyjaśnienia czym właściwie są owe kręgi zbożowe nawymyślano już ogromną liczbę teorii. W sposób oficjalny obecnie najszerzej upowszechniane jest twierdzenie, że kręgi te to po prostu mistyfikacje produkowane przez jakiś żartownisiów. Oczywiście istnieją też inne oficjalne (naukowe) wyjaśnienia, jednak nie spotykają się one z tak szerokim przyjęciem. Dwa z nich wmawiają, że kręgi zbożowe powstają w efekcie działania: (1) lokalnych zawirowań powietrza, oraz (2) szczególnego rodzaju grzybni (patrz New Scientist, 23 June 1990, strony 25-27). Z całej gamy wyjaśnień nienaukowych, najzabawniejsze podaje że wyczesywane są one w zbożu igłami roznamiętnionych jeży jakie w okresie godowym uganiają się za skołowaną i nieodporną na ukłucia samiczką która zatacza kręgi w panicznej ucieczce. Inne nienaukowe wyjaśnienia twierdzą że kręgi zbożowe są efektem działania: podziemnych żył wodnych, pól magnetycznych, energii kosmicznej, maszyn rolniczych, wirusów zbożowych, owadów, ptaków, kosmicznej inteligencji, chemikalii, trzęsień ziemi, sił elektrostatycznych, czarownic, związków bibilijnych, efektów wulkanicznych, sił ziemskich, siatki geo- energetycznej, sił różdżkarskich, fal radiowych, efektów archeologicznych, wpływu satelitów, pól grawitacyjnych, źródeł religijnych, okultyzmu, działania duchów, ultradźwięków, fizycznych oddziaływań międzyplanetarnych, upadku odłamków kosmicznych, pól elektromagnetycznych. (Powyższa lista pochodzi z książki [1O5.1] pióra Pat Delgado & Colin Andrews, "Crop Circles - the Latest Evidence", Bloomsbury Publishing Limited, 2 Soho Square, London W1V 5DE, 1990, ISBN 0- 7475-0843-7, strona 77.) Wyjaśnienia, które będąc jedynym poprawnym z reguły jednak wogóle nie brane jest pod uwagę, to że kręgi zbożowe są po prostu śladami pozostawianymi w rezultacie lądowań UFO. Takie uparte unikanie dojścia do właściwego wniosku przypomina mi znany dowcip, na temat spostrzegawczości i zdolności do wyciągania wniosków u Sherlocka Holmesa i Dr Watsona. Dowcip ten stwierdza, że po wybraniu się na wędrówkę namiotową Holmes zapytał: "Watson, popatrz w górę i powiedz mi co widzisz". Watson odpowiedział "widzę miliony gwiazd". "Co to ci mówi" zapytał Holmes. "Astronomicznie to mi mówi że są miliony galaktyk i potencjalnie biliony zamieszkałych planet, teologicznie to mi mówi że Bóg jest wielki zaś my maluczcy i nic nieznaczący, meteorologicznie to mi mówi że jutro będziemy mieli piękną pogodę. Co jednak to mówi tobie, Holmes?". Holmes odpowiada "mi to mówi, że ktoś ukradł nam namiot". (Nawiasem mówiąc, w powyższym dowcipie, notabene zasłyszanym w jednym z krajów muzułmańskich, wątpienie Watsona we własne znaczenie świadczy że wyznawał on którąś z odmian filozofii pasożytnictwa - patrz podrozdział JD7.1.)

Ze wszystkich wyjaśnień dotyczących pochodzenia owych angielskich kręgów zbożowych, dwa zasługują na szczegółowsze omówienie. Jednym z nich jest to które obecnie upowszechniane jest najszerzej w sposób oficjalny. Stwierdza, ono że kręgi zbożowe są po prostu mystyfikacjami fabrykowanymi przez różnorodnych żartownisiów. Wyjaśnienie to jest najczęściej powtarzane i najuporczywiej forsowane przez oficjalne środki przekazu. Od czasu do czasu w telewizji pojawiają się nawet jakieś spragnione sławy indywidua które twierdzą że osobiście wygniotły one wszystkie istniejące kręgi. Ciekawym zjawiskiem jest społeczna hipokryzja jaka wyłania się z niemal każdego aspektu tego wyjaśnienia, a jaka reprezentuje jeden z objawów jego celowego wmanipulowania ludziom przez okupujących nas UFOnautów. Z jednej bowiem strony znaczna część oficjalnych publikatorów otwarcie popiera ideę fabrykacji omawianych kręgów poprzez: dawanie posłuchu każdej osobie jaka wybrała tą drogę zwrócenia na siebie uwagi, przemilczanie potrzeby karania za wandalizowanie plonów jakie działalność taka powoduje, selektywne wyolbrzymianie wszystkiego co może świadczyć na korzyść falsyfikacji, oraz celowe nieujawnianie faktów które mogłyby zdyskredytować mystyfikatorów. Z drugiej zaś strony tylko nieliczne osoby całkowicie i bez zastrzeżeń wierzą w te mistyfikacje, każdy bowiem fakt wskazuje na ich nieprawdziwość. Nawet pierwszy rzut oka pozwala niewprawionemu obserwatorowi odróżnić chaotyczność i nieporządek fałszywych kręgów od precyzji i perfekcji kręgów prawdziwych. Zmiany fizykochemiczne stwierdzone w kręgach prawdziwych, takie jak zwiększenie oporności elektrycznej i stopnia naenergetyzowania gleby czy zmiany krystalograficzne w źdźbłach roślin, nie występują w kręgach fałszywych. Źdźbła w kręgach fałszywych są fizycznie połamane, podczas gdy w kręgach prawdziwych są one jedynie magnetycznie ugięte, ciągle umożliwiając przepływ soków i porost rośliny. Ponadto kręgi prawdziwe: znane są od wieków w tradycji ludowej wielu krajów (np. w Polsce nazywane one były "czarcie koła" lub "krasnalskie kręgi", w Niemczech "Hexenringe" - tj. kręgi czarowników, w Anglii "fairy rings" - tj. pierścienie skrzatów), spełniają wszystkie warunki i współzależności teoretycznie przewidziane dla lądowisk statków magnokrafto-podobnych (patrz lista poniżej), w Nowej Zelandii są one często wykonywane w podłożu niemożliwym dla "udreptania" (np. zaroślach) oraz w miejscach niedostępnych dla żartownisiów (np. na stromych zboczach gór), ich liczba jest zbyt ogromna na mystyfikację, rozmiary niektórych z nich (szczególnie tych uformowanych przez UFO typów K8, K9 i K10) powodują że ich sporządzenie wymagałoby zbyt wielkiej pracochłonności, w końcu ich formowanie przez UFO potwierdzone zostało przez zeznania wielu wiarygodnych świadków którzy zaobserwowali te spodko-kształtne wehikuły lądujące lub zawisające w miejscach w których następnie znalezione zostały omawiane kręgi. Na nieszczęście nieracjonalne odczucie jakie zostało telepatycznie wmanipulowane równocześnie z tym wyjaśnieniem, jest bardzo wygodne i stąd znajduje łatwy posłuch w środowisku decydentów i naukowców. Wszakże odsuwa ono na nieokreśloną przyszłość problem ustosunkowania się do bezspornych dowodów materialnych dokumentujących okupowanie naszej planety przez cywilizacje które technicznie są wielokrotnie bardziej zaawansowane od naszej, aczkolwiek moralnie podupadłej jeszcze bardziej niż nasza. W sensie psychologicznym jest więc ono odpowiednikiem twierdzenia niecywilizowanych szamanów z jakiejś zagubionej wyspy, że ogromne statki oceaniczne czasami widywane przez tubylców są jedynie mirażami bowiem nikt w całym wszechświecie nie posiada wiedzy doskonalszej niż ci szamani, zaś oni przecież nie są w stanie zbudować takich statków. Jednak w sensie historycznym, społecznym i naukowym wyjaśnienie takie jest ogromnie szkodliwe, ponieważ: (1) sprowadza się do celowej dezinformacji społeczeństwa w celu zabezpieczenia tymczasowego spokoju i ucieczki przed odpowiedzialnością dla niewielkiej grupy decydentów i naukowców, (2) dobrowolnie zrzeka się z jednego najpowszechniej dostępnych dowodów materialnych dokumentujących okupację Ziemi przez UFO, oraz (3) unika uznania śladów materialnych aktywności UFO na naszej planecie których znaczenie porównywać można tylko do znaczenia badawczego meteorytów opisywanych w podrozdziale P5.15, tj. z których uzyskana mogłaby zostać ogromna ilość technicznie użytecznych informacji o naszych okupantach.

W tym miejscu sprawa karania fabrykantów kręgów zbożowych powinna zostać poruszona. Niezależnie od tego czy ich twierdzenia o osobistym fałszywaniu lądowisk UFO są prawdziwe czy też nie, twierdzenia te wyrządzają ludzkości różnorodne i bardzo poważne szkody. Z tego też powodu wymagają one szybkiej reakcji dyscyplinarnej. Jeśli ludzie Ci faktycznie fabrykują kręgi zbożowe, jak do tego niekiedy publicznie się przyznają, wtedy są oni odpowiedzialni za wandalizację upraw (czyli postępowanie moralnie dosyć naganne zważywszy iż całe narody wymierają z głodu w Afryce); za wprowadzanie w błąd opinii publicznej; za marnotrawienie: czasu, materiałów, pieniędzy i energii innych osób które egzaminowały ich "produkty"; itd. Natomiast jeśli owi żartownisie jedynie twierdzą, jednakże faktycznie nie fabrykują owych kręgów, ich działalność jest nawet jeszcze bardziej szkodliwa, jako że odciąga ona uwagę opinii publicznej od niezwykle istotnego materiału dowodowego, buntuje nastroje społeczne przeciwko badaczom którzy analizują owo zjawisko, utrudnia dotarcie do prawdy, odwraca naszą uwagę od dowodów naszej okupacji przez UFO, dostarcza złego wzoru do naśladowania dla przyszłych generacji, wstrzymuje turystów przed ożywieniem miasteczek uprzywilejowanych obecnością owych kręgów, promuje publiczne aczkolwiek bezkarne powtarzanie kłamstw, itp. Stąd ja osobiście głęboko wierzę, że tacy fabrykanci co najmniej powinni ponieść odpowiedzialność finansową za: wandalizowanie upraw, huligańskie potraktowanie cudzej własności, nieautoryzowane wtargnięcie na cudzy obszar (tzw. "trespassing"), benzynę i robociznę załóg i helikopterów które filmowały i badały te kręgi, bezpośrednie koszty publiczne jakie ich wybryk spowodował (np. koszta procesu sądowego), utratę turystów przez lokalne hotele, stacje benzynowe, restauracje, odszkodowanie za zniesławienie miejsca swego przestępstwa, itp.

Drugie wyjaśnienie wymagające szczegółowszego omówienia jest to upowszechniane w niniejszej monografii. Podaje ono, że kręgi zbożowe są faktycznie śladami formowanymi przez wirujące pole magnetyczne niewidzialnych dla ludzkich oczu wehikułów UFO. Pomimo poprawności i zgodności z prawdą tego wyjaśnienia, okupujący nas UFOnauci zdołali wmanipulować społeczeństwu zatwardniałe uprzedzenie na jego temat. Z jednej bowiem strony, ogromna ilość faktów bezapelacyjnie potwierdza, że jest ono zgodne z prawdą. Dla przykładu szereg wiarygodnych świadków, których zeznania bez najmniejszego zastrzeżenia przyjętoby podczas procesu sądowego decydującego o życiu skazanego, twierdzi iż widziało UFO lądujące w miejscu gdzie następnie znaleziono takie nowo-uformowane kręgi (niestety w odniesieniu do UFO zeznania tych świadków nagle poddawane są w wątpliwość). Istnieją również świadkowie którzy wręcz zaobserwowali formowanie owych śladów - patrz raport John'a W. Wragge cytowany w dalszej części tego podrozdziału. Również wszystkie cechy owych kręgów świadczą o ich pochodzeniu od UFO - patrz lista 6 atrybutów lądowisk tych obiektów podana poniżej. Z drugiej jednak strony wyjaśnienie to jak dotychczas pozostaje najzacieklej atakowanym i prześladowanym. Poszczególni sprzedawczycy podający się za "ekspertów" wprost prześcigają się w podejmowaniu działań, jakich ukrytym celem jest zdementowanie pochodzenia tych śladów od UFO. Prym w zwalczaniu tego wyjaśnienia wiodą przy tym sprzedawczycy podający się za "UFOlogów". Jednakże wbrew ciągłemu zaprzeczaniu pochodzenia kręgów zbożowych od UFO, wyjaśnienie to zdobywa sobie coraz więcej zwolenników. Nieformalne sprawdzenia jego popularności ujawniają że większość osób przekonanych jest obecnie iż kręgi zbożowe formowane są właśnie przez te pozaziemskie obiekty. Nasz wieszcz narodowy kiedyś napisał, że "Serce narodu więcej mówi do mnie niż mędrca szkiełko i oko". W słowach tych starał się on uwiecznić ponadczasową prawdę odzwierciedloną także w starym ludowym powiedzeniu "Gdzie nie można zaufać rozumowi mędrców, tam należy zaufać intuicji narodu". W przypadku kręgów zbożowych intuicja ta zdecydowanie wskazuje na ich pochodzenie od UFO.

Ja osobiście zainteresowałem się lądowiskami UFO, których jedna z odmian znana jest pod nazwą kręgów zbożowych, jeszcze na początku lat 80-tych, tj. zaraz po rozpracowaniu Teorii Magnokraftu. Wszakże zgodnie z tą teorią, podczas lądowania tych statków, ich wirujące obwody magnetyczne muszą pozostawiać na ziemi charakterystyczny układ kolistych śladów. Zasada formowania takich lądowisk oraz najważniejsze ich atrybuty opisane zostały w podrozdziale F11 i zilustrowane na rysunkach F33 do F38. (Na wypadek gdyby czytelnik nie zapoznał się jeszcze z owym podrozdziałem, warto tu przypomnieć, że ze wszystkich maszyn latających budowanych dotąd na Ziemi tylko sterowce posiadają zasadę lotu zbliżoną do tej z magnokraftu. Dlatego też przez termin "lądowisko magnokraftu" należy rozumieć czasowe zbliżenie do gruntu i nieruchome zawiśnięcie tego statku, identyczne do tego stosowanego podczas lądowania sterowców, tak aby załoga i pasażerowie mogli opuścić pokład. Podczas takiego lądowania pędniki magnokraftu przez cały czas pozostają w stanie operacyjnym wytwarzając siłę nośną.) Kiedy więc opublikowana została w Polsce pierwsza wersja formalnego dowodu że "UFO są już zbudowanymi magnokraftami" (patrz [2O] Kurier Polski, nr 119/1981, str. 5; oraz [1O] Przegląd Techniczny Innowacje, nr 12/1981, str. 43-5), rozpocząłem intensywne poszukiwania takich właśnie kolistych lądowisk UFO. Znalezienie pierwszego kręgu (patrz rysunek O1) nastąpiło wkrótce po moim wyemigrowaniu w 1982 roku do Nowej Zelandii i rozpoczęciu tam wykładów na Politechnice w Invercargill. Dalsze kręgi reprezentujące wszystkie kształty teoretycznie przewidziane dla lądowisk magnokraftu znalezione zostały w kolejnych latach - patrz rysunek O1. Do dnia dzisiejszego przebadałem już kilka tysięcy takich kolistych śladów znalezionych na Wyspie Południowej Nowej Zelandii, co według moich oszacowań ciągle stanowi nawet mniej niż 10% całkowitej liczby lądowisk UFO istniejących na tej wyspie (patrz monografia [4]).

W efekcie tych badań stwierdziłem, że wszystkie cechy rzeczywistych lądowisk UFO pokrywają się z tymi zapowiedzianymi przez Teorię Magnokraftu. W szczególności lądowiska UFO wykazują posiadanie następujących atrybutów teoretycznie przewidywanych i opisanych już dla lądowisk magnokraftu:

1. Kształt jaki dokładnie odpowiada wynikowej krzywej przenikania konfiguracji pola magnetycznego otaczającego magnokraft/UFO z powierzchnią gruntu. Dla najbardziej typowych lądowań pojedynczego wehikułu kształt ten został zilustrowany na rysunkach F33 i O1.

2. Wymiary jakie dokładnie pokrywają się z teoretycznymi wymiarami magnokraftu. Dla przykładu średnica nominalna okręgu "d" przechodzącego przez środki pędników magnokraftu wyraża się równaniem (F4): d= D/ 2= (0.5486 2K)/ 2 [metrów] (patrz [1F1] Horyzonty Techniki, nr 5/1985, str. 10-11), w którym "K" stanowi tzw. współczynnik "krotności" równy (patrz wzór (F2)) stosunkowi średnicy gabarytowej D do wysokości H danego wehikułu: K=D/H. Jednocześnie zaś średnice nominalne "d" rzeczywistych lądowisk UFO zmierzone i przeliczone z użyciem odpowiednich wzorów korekcyjnych przyjmują wartości dokładnie wynikające z powyższego równania - patrz rysunki F34 i O1. (Wzór korekcyjny na zmierzoną średnicę "d" przyjmuje postać (1O5.1): d = do+di dla przypadku pokaznego na rysunku F33a, oraz postać (2O5.1): d= do-da dla przypadku z rysunku F33b.)

3. Symetryczność względem południka magnetycznego (np. część lądowisk przyjmuje kształt elipsy zorientowanej w kierunku S-N - patrz rysunek F35). Wynika ona z faktu że podczas lotów UFO zwykle ustawiają swoją podłogę prostopadle do lokalnego przeniegu linii sił ziemskiego pola magnetyczmego. To właśnie z powodu tej symetrii, pomiarów średnic lądowisk UFO dokonywać powinno się w kierunkach magnetycznego wschodu-zachodu. Ponadto to właśnie ów wymóg aby podłoga UFO zawsze była niemal prostopadła do przebiegu linii sił ziemskiego pola magnetycznego, UFO nigdy nie formują kompletnych okręgów lądowiska na wschodnich lub zachodnich zboczach stromych wzgórz.

4. Zmianę własności fizykochemicznych gleby w sposób przewidywany przy oddziaływaniu na nią pulsującego pola magnetycznego o ogromnej mocy. Do dzisiaj odnotowałem, że zmianie podlegają co najmniej następujące parametry gleby:

- Stopień absorpcji przez nią wody. Wypalona polem statku gleba nie chce absorbować wody i pozostaje sucha jak popiół nawet w najwilgotniejszych okresach.

- Jej oporność elektryczna. Gleba na wypalonych polem statku obszarach lądowiska może mieć do 3 razy większą oporność elektryczną od okolicznej gleby.

- Temperatura. Tuż po lądowaniu UFO temperatura świeżo omiecionej jego polem gleby wyraźnie wzrasta. Niestety, w jakiś czas po lądowaniu (zwykle rzędu kilku miesięcy) temperatura ta spada, i po jakimś czasie nie daje się jej już odróżnić od temperatury otoczającej ją gleby. Np. w swych badaniach w Nowej Zelandii spotkałem aż kilka świeżych lądowisk UFO których gleba przy dotknięciu ręką czuła się gorąca, w przybliżeniu tak jak woda mająca około 45°C, aczkolwiek temperatura otoczenia była wówczas tylko około 15°C. Niestety nie posiadałałem ze sobą termometru aby sprawdzić, czy była to rzeczywista temperatura gleby, czy też tylko jej subiektywne wrażenie wywierane na ludzkie zmysły.

- Zaroszenie. Z wysokim poziomem energii w glebie świeżych lądowisk UFO wiąże się zapewne moja obserwacja, że wczesnym rankiem, kiedy trawa na łąkach pokryta jest wyraźną rosą, omieciona polem magnetycznym trawa na świeżych lądowiskach UFO nie ma na sobie rosy. Zapewne energia zakumulowana w lądowisku UFO powoduje owo przyspieszone odparowywanie wody. Stąd takie świeże lądowiska UFO wyglądają jak pozbawione rosy jaśniejsze, suche, matowe pierścienie porozrzucane na lśniącej, pokrytej rosą łące.

- Topnienie śniegu. Podobna obserwacja dotyczy świeżych lądowisk UFO na które opadł śnieg. Na owych lądowiskach śnieg ten bardzo szybko odparowywuje, akcentując zarówno fakt istnienia jak i kształt tego lądowiska za pomocą kręgu ziemi pozbawionej śniegu. Oczywiście śnieg trwa niestopniały na pozostałym obszarze nie napromieniowanej energią lądującego UFO.

- Emisja radiestezyjna. Energia resztkowa pozostała w glebie po lądowaniu UFO pobudza różdżki radiestezyjne, oraz działa na samopoczucie wchodzących na lądowisko osób i zwierząt. Stąd np. w Nowej Zelandii owce i jelenie uwielbiają wylegiwać się na lądowiskach UFO, zaś chore zwierzęta często wybierają je jako miejsca umierania.

5. Destabilizacja biologiczna lądowiska. Efekty tej destabilizacji są zależne od generacji UFO jakie wylądowało w danym miejscu.

5.1. Dla lądowisk UFO pierwszej generacji (magnetycznej) efekty destabilizacji biologicznej zbliżone są do sterylizacji spowodowanej długoterminowym naświetleniu gleby promieniami kuchenki mikrofalowej. W jej rezultacie: (a) na lądowiskach o krótkoterminowym działaniu pola UFO (tj. do około 2 minut) rosnące tam rośliny przejściowo przybierają odmienną (np. ciemniejszą) barwę - patrz rysunek F35, (b) przy działaniu pola UFO od kilku do kilkudziesięciu minut obserwuje się magnetyczne uwiędnięcie roślin jakie tuż po lądowaniu statku przyjmują wtedy charakterystyczną krwisto-czerwoną barwę, natomiast (c) przy odziaływaniu pola statku powyżej tzw. "czasu granicznego" wynoszącego około 20 minut, następuje wypalenie roślinności oraz spieczenie całej objętości gleby objętej silnym polem magnetycznym obwodów statku. To spieczenie całej objętości gleby powoduje z kolei ugotowanie zawartych w niej organizmów parasitycznych normalnie żerujących na grzybni, co w konsekwencji prowadzi do porastania grzybni na takim byłym lądowisku UFO; owa pierścieniowa grzybnia znana jest pod nazwą "czarcie koła" (po angielsku "fairy rings").

5.2. Dla lądowisk UFO drugiej generacji (telekinetycznej) efekty omawianej tu destabilizacji sprowadzają się do intensyfikacji aktywności biologicznej gleby. W rezultacie takie teleportacyjne UFO powodują eksplozyjne (w ekstremalnych przypadkach nawet do dwunastokrotne) zwiększenie szybkości i wysokości wzrostu roślin w obszarze lądowiska podobne do tego zaobserwowanego w miejscach byłych eksplozji UFO, np. dla eksplozji tunguskiej - patrz punkt #D1 w podrozdziale I1 monografii [5/3]. Rośliny z takiego lądowska wyglądają też zdrowiej, soczyściej, oraz są nieco odmiennego koloru niż rośliny z otaczającego obszaru.

5.3. Dla lądowisk UFO trzeciej generacji (wehikułów czasu) destabilizacja biologiczna zwykle także ujawnia się poprzez intensyfikację aktywności biologicznej gleby (podobną do tej obserwowanej w lądowiskach UFO drugiej generacji). Dodatkowym efektem mogą też być nietrwałe deformacje genetyczne (chwilowe mutacje) ujawniające się poprzez np. zmianę koloru kwiatów w roślinach z obrębu lądowiska, zmianach kształtu niektórych liści u tych roślin, zmianę wielkości i kolorystyki u owadów naświetlonych polem statku, itp. Ponadto, osoby o wysokiej czułości pozazmysłowej mogą doświadczać na nich zjawisk paranormalnych (np. wizji, czy choćby tylko nasilonego uczucia spokoju i ukojenia panującego w danym miejscu).

6. Pojawienie się najróżniejszych anomalii na byłym miejscu lądowania UFO. Oto najważniejsze z tych anomalii jakie spotkałem w swoich dotychczasowych badaniach:

6.1. Grzyby na wiosnę. Gleba naświetlona polem UFO podczas długotrwałego lądowania tego statku formuje jakieś unikalne warunki które sprzyjają rozwojowi grzybów w sezonie kiedy grzybów tych zupełnie się nie spotyka. Przykładowo na lądowiskach UFO w Nowej Zelandii często spotykałem dorodne pieczarki tamtejszej wiosny, tj. w październiku, podczas gdy normalnie pojawiają się one tam dopiero nowozelandzkiej jesieni tj. około miesiąca maja (najwcześniejszą datą kiedy zdołałem wykonać zdjęcie takich przedwczesnych, aczkolwiek dorodnych, pieczarek rosnących w kręgu na wyraźnie widocznym lądowisku UFO, była sobota, dnia 23 października 1999 roku, co dla gleby Nowej Zelandii jest odpowiednikiem daty 23 kwietnia z gleby w Polsce).

6.2. Przyciąganie zwierząt. Lądowiska UFO w Nowej Zelandii, szczególnie pozostawione przez wehikuły UFO drugiej i trzeciej generacji, w jakiś niezwykle silny sposób przyciągają do siebie niektóre zwierzęta. Często widywałem owce wylegujące się na tych lądowiskach - niektóre z nich nawet kładły się na nich aby tam umrzeć. Lądowiska UFO silnie przyciągają też do siebie jelenie.

6.3. Zwiększenie zawartości wapna w glebie. Długotrwałe lądowania UFO drugiej generacji (tj. wehikułów teleportacyjnych) powoduje syntezę wapna w glebie objętej obwodami magnetycznymi statku. Gleba ta może więć posiadać nawet do siedmiokrotnie większą zawartość wapna niż gleba sąsiadująca z danym lądowiskiem - patrz też podrozdział NB4. (Taką siedmiokrotnie wyższą zawartość wapna w glebie ujawniły badania UFOlogów amerykańskich opisane na stronie 131 książki [2O5.1] pióra Allan'a Hendry (Foreword by Professor J. Allen Hynek), "The UFO Handbook", Sphere Books Limited, London, England, 1980).

7. Zniszczenia mechaniczne często towarzyszące wypaleniom magnetycznym byłych lądowisk UFO. Najczęstrzym przykładem tych zniszczeń są odciski czterech lub trzech nóg UFO wyraźnie wygniecione w obrębie lądowiska. W terenie górzystym lub pagórkowatym (takim jak np. obszar Nowej Zelandii) na zboczach wzgórz relatywnie często występują również koliste dyslokacje gleby ("wywroty"). Wyglądają one jakby kilkumetrowa kula gleby odcięta została od podłoża ogromną łyżką o kształcie obwodów magnetycznych UFO poczym kątowo obrócona w stosunku do otaczającej ją gleby. Inne mechaniczne zniszczenia, takie jak połamanie drzew, wycięcie i pobranie próbek gleby, unoszenie i przesuwanie kamieni, a nawet zgniecenie lampy oświetlającej boisko piłkarskie, również zostały przeze mnie odkryte.

Niezwykłą cechą UFO jest ich zdolność do osłonięcia się konfiguracją potężnego pola magnetycznego zwaną "soczewka magnetyczna" - patrz opis z podrozdziału F10.3. Po nałożeniu tej osłony stają się one niewidzialne dla postronnego obserwatora który może być odległy od nich zaledwie o kilka metrów. Soczewka ta wyjaśnia dlaczego w wielu wypadkach formowanie lądowisk UFO następuje na oczach wielu obserwatorów a jednocześnie obecność jakiegokolwiek wehikułu nie zostaje przy tym zauważona ani wykryta obecnymi instrumentami badawczymi. Znalazłem naocznego widza, farmera o nazwisku John W. Wragge (52 Main Rd, Brighton near Dunedin, New Zealand), który zaobserwował formowanie lądowiska UFO dosłownie przed swoimi oczami, kiedy owo lądowisko UFO było odległe o zaledwie około 4 metrów od niego. Widział on trawę raptownie przymiataną do ziemi przez jakiś rodzaj niewidzialnej, przeźroczystej siły. Równocześnie słyszał on charakterystyczne buczenie UFO ponad swoją głową (które potrafi on z łatwością zidentyfikować, ponieważ poprzednio zaobserwował on UFO z niewielkiej odległości), oraz świst który on wziął za szelest źdźbeł trawy zaginanej raptownie przez pole magnetyczne, natomiast na bazie innych raportów sądzę że był to tzw. "świst wirujących mieczy" opisany w podrozdziale F10.1.2. Zauważył on też reakcję pary owiec pasących się w pobliżu i ostro zadzierających łby aby zobaczyć coś wiszącego ponad nimi w powietrzu - strach pomieszany z ciekawością. Kiedy jednakże on sam zadarł swoją głowę aby zobaczyć ów tajemniczy obiekt, nie mógł dostrzeć w powietrzu niczego. Wtedy właśnie UFO zaczęło się przemieszczać, przekraczając żwirowaną drogę. Kolumna kurzu podniesiona wirującym polem magnetycznym statku, która w Polsce przez folklor ludowy nazywana jest zwykle "tańcującym diabłem", wzniosła się ku górze. Pył nasycił powietrze ujawniając nagle dysko-kształtną niewypełnioną przestrzeń. Ku osłupieniu rolnika, ta pusta przestrzeń jakiej kurz nie potrafił przeniknąć posiadała klasyczny kształt UFO podobny do tego pokazanego na rysunku F1. Zamykając powyższy raport warto tu wspomnieć, że posiadam również liczne inne dowody (włączając w to fotografie - np. patrz rysunek S4) dokumentujące stosunkowo częste formowanie zjawiska soczewki magnetycznej przez wehikuły UFO.

Niewidzialne UFO osłonięte swoją soczewką magnetyczną przed ziemskimi obserwatorami, formują też inne zjawisko, jakie w ludowym folklorze polskim znane jest pod nazwą "tańcujący diabeł" (popularna angielska nazwa na to samo zjawisko jest "dust devil" co luźno można tłumaczyć jako "diabeł z kurzu", natomiast w języku chińskim (dialekt kantoniski) brzmi ona "czie fung" co daje się tłumaczyć jako "czarci wiatr"). Taki "tańcujący diabeł" to po prostu wrzecionowaty słup powietrza wprowadzonego w stan wirowania przez szybko obracające się obwody magnetyczne niewidzialnego UFO. Aczkolwiek soczewka magnetyczna uniemożliwia zauważenie jakiegokolwiek obiektu zawisającego w centrum tego słupa, obserwacje trajektorii po jakiej się on przemieszcza zwykle uświadamiają nam jego inteligentne zachowanie. Przykładowo słup taki przemieszcza się wokół interesujących go obiektów lub wzdłuż dróg albo granic pomiędzy polami, starając się omijać napotkane zwierzęta i osoby którym potężne pole magnetyczne z pędników statku mogłoby wyrządzić krzywdę. Ciekawe, iż w Polsce mądrość ludowa odnotowała szkodliwe dla zdrowia działanie tego pola, bowiem zaleca ona aby nigdy nie wchodzić w drogę takiego "tańcującego diabła" ponieważ może sprowadzić to na nieostrożną osobę straszliwą chorobę! Również folklor chiński zaleca zchodzenie z drogi owemu "czarciemu wiatrowi" bowiem, jak się tam wierzy, może on spowodować u nieostrożnego przechodnia trwały paraliż mięśni głowy i pozostające na zawsze wykrzywienie twarzy.

Teoria Magnokraftu postuluje istnienie ogromnej różnorodności lądowisk UFO nawzajem różniących się wyglądem. Jednym z najważniejszych kryteriów decydujących o cechach wizualnych tych lądowisk jest rodzaj podłoża w którym zostały one uformowane. To samo UFO lądujące w identyczny sposób na takich podłożach jak łąka, pole zbożowe, zarośla, las, czy bagno, pozostawi zupełnie odmienne rodzaje śladów. Sytuację komplikuje fakt, że oprócz rodzaju podłoża, na wygląd pozostawionego lądowiska wpływ posiada cały szereg innych czynników. Do najważniejszych z nich należą: (1) stan dynamiczny obwodów magnetycznych danego statku (np. czy obwody te są stacjonarne czy też wirujące; zaś jeśli wirują to po jakich trajektoriach), (2) konfiguracja formowana przez dane statki (np. czy jest to pojedynczy statek, czy też jedna z formacji pokazanych na rysunku F6), (3) wysokość zawisania wehikułu, (np. porównaj kształty wynikowe lądowisk z dołu rysunku F33), oraz (4) czas nieruchomego zawisania nad danym miejscem. Zmiana tych czynników powoduje że uformowana może zostać prawie nieograniczona liczba odmian takich lądowisk UFO.

Dotychczasowe moje badania wskazują, że koliste lądowiska UFO formowane mogą być w każdym rodzaju podłoża (np. łąka, zboże, zarośla). Jednakże czasy zawisu wymagane dla powstania takich lądowisk będą się różnić w zależności od wytrzymałości na oddziaływania magnetyczne owych odmiennych podłoży. Jednocześnie ich wygląd będzie zależał od twardości lokalnej masy organicznej (np. krzewy i drzewa mogą zostać wypalone polem statku, ale nie pozwolą się wyłożyć tak jak zboże), od podatności na oddziaływania wiatru (np. odpowiedniki kręgów zbożowych uformowane na łące już po kilku godzinach zostają zburzone przez powiewy wiatru wprowadzającego nieporządek do ułożenia poszczególnych źdźbeł trawy), gęstości porostu (lądowiska w gęstych podłożach - np. zbożu, wyglądają bardziej spektakularnie niż te w rzadkich porostach), itp.

Powyższe ujawnia że Teoria Magnokraftu jest w stanie zdefiniować bardzo precyzyjnie wersję lądowisk UFO jaka we wpółczesnej literaturze znana jest pod nazwą kręgów zbożowych. Definicja ta stwierdza, że: "Kręgi zbożowe są to ślady pozostawiane na polach zbożowych przez obwody magnetyczne statków magnokrafto-podobych (UFO) zawieszonych na niewielkiej wysokości". Objaśniając innymi słowami powyższą definicję, nieruchome zawiśnięcie UFO tuż nad powierzchnią gruntu powoduje, że wirujące linie sił ich obwodów magnetycznych omiatają poszczególne źdźbła zboża, dokładnie przyginając je ku dołowi jakby włosami niewidzialnej szczotki. Podczas dłuższego zawisu wehikułu nad danym miejscem, takie omiatanie powoduje precyzyjne układanie wszystkich źdźbeł roślin w kierunku ruchu jego obwodów magnetycznych.

Zawis pojedynczych UFO nad polami zbożowymi pozostawia ślady o niepozornym wyglądzie, których kształt najczęściej przyjmuje formę już omówioną w pierwszej części tego podrozdziału (patrz rysunek O1). Teoria Magnokraftu informuje jednakże, że wehikuły te bardzo często będą latać połączone w różnorodne złożone konfiguracje, których podstawowe klasy zestawione zostały na rysunku F6. Każda z takich konfiguracji uformuje lądowiska o odmiennych kształtach, których atrybuty będą charakterystyczne dla danego połączenia wehikułów. Przykład śladu pozostawionego w efekcie niskiego zawisu lub lądowania latającego systemu UFO pokazany został na rysunku O5.

Ze wszystkich konfiguracji UFO najbardziej interesujące ślady pozostawiają "latające klustery", których jeden z wielu możliwych przykładów zilustrowany został jako klasa #6 na rysunku F6. Latającymi klusterami w podrozdziale F3.1.6 nazywane były formacje wehikułów magnokrafto-podobnych (tj. magnokraftów lub UFO) jakie funkcją i wyglądem przypominają latające pociągi. Klustery takie składają się z kilku pojedynczych statków lub bardziej złożonych konfiguracji, bezdotykowo połączonych ze sobą bokami za pomocą ich obwodów magnetycznych. Najmniejszy z klusterów, stanowiący jednocześnie elementarne ogniwo składowe każdego większego klustera, otrzymywany jest poprzez bezdotykowe połączenie ze sobą dwóch pojedynczych statków lub dwóch konfiguracji takich wehikułów. Jeden z wielu jego przykładów uformowanych poprzez sprzęgnięcie ze sobą dwóch kulistych kompleksów z magnokraftów typu K6, zilustrowany został na rysunku F13 (podobny kluster, tyle że sprzęgnięty z dwóch pojedynczych UFO typu K6, pokazany jest w części C rysunku P19).

We formowaniu lądowisk pozostawianych na ziemi przez latające klustery, najbardziej istotne są ich obwody magnetyczne. Jak to już opisywane było w podrozdziale F3.1.6, typowy kluster posiada kilka rodzajów takich obwodów, każdy z których spełnia odmienne funkcje. Najważniejsze z nich to obwody rozpierające na rysunku F13 oznaczone jako (2). Są one zorientowane względem siebie odpychająco, stąd na rysunkach F13 i F6 zaznaczyłem je przerywaną linią. Ich funkcja polega na niedopuszczeniu obu statków do fizycznego zetknięcia się ze sobą. Kolejne obwody nazywane sprzęgającymi (4) do (6) powodują magnetyczne wiązanie ze sobą obu wehikułów. Obwody dostrajające (3) służą regulacji wzajemnej odległości obu statków podczas lotu. Natomiast obwody stabilizacji obrotowej (Ts) spełniają funkcję identyczną do funkcji śmigiełka z ogona helikoptera, uniemożliwiając klusterowi reakcyjne obracanie się w kierunku przeciwstawnym do kierunku wirowania jego pozostałych obwodów magnetycznych.

Oprócz obwodu (Ts), wszystkie inne obwody magnetyczne typowego klustera utrzymywane są cały czas w stanie ruchu wirowego. Kiedy więc kluster taki obniży się ponad powierzchnię zboża, ich przenikanie przez powierzchnię gruntu (G-G) połączone z przymiatającym ruchem wirowym spowoduje uformowanie charakterystycznych lądowisk objaśnionych w części (b) rysunku F13 i zilustrowanych na fotografiach z rysunku O3.

Zilustrowany na owych rysunkach podstawowy ślad elementarnego ogniwa latającego klustera może ulec dalszemu zróżnicowaniu jeśli dany statek zamiast posiadać wszystkie pędniki pracujące, wyłączy działanie części swych pędników bocznych. Ponadto ślad ten ulegnie znacznemu skomplikowaniu jeśli pojedyncze elementarne ogniwo zilustrowane na rysunku F13 zostanie magnetycznie sprzęgnięte z innymi podobnymi ogniwami tworząc złożony latający kluster stanowiący rodzaj napowietrznego pociągu - patrz rysunek O3. W końcu źródłem wielu znaczących różnic pomiędzy śladami formowanymi przez odmienne latające klustery jest kierunek wirowania pól łączonych statków. Pola te albo we wszystkich jednostkach wirują w tym samym kierunku - i wtedy roślinność wyłożona jest zgodnie w całym lądowisku, albo też każda jednostka wymusza wirowanie w odwrotnym kierunku - w takim przypadku zależnie od tego który statek kontroluje jakie obwody magnetyczne, kierunki wyłożeń roślinności będą się różnić w złożony sposób. Zupełnie zaś odmienny ślad pozostawi kluster którego jeden ze statków posiada pole stacjonarne (niewirujące). Kluster taki powoduje wyłożenie roślinności i uformowanie śladu tylko pod statkiem którego pole wiruje. Jednakże obecność drugiego statku ze stacjonarnym polem zostaje zaznaczona przez charakterystyczne zdeformowanie uformowanych kręgów w jednej części ich obwodu. Zdeformowanie takie doskonale ilustruje lądowisko z rysunku O3b.

Referując do rysunku O3 (b) warto w tym miejscu objaśnić, że to szczególne lądowisko latającego klustera UFO typu K6 było przeze mnie badane w bardziej szczegółowy sposób. Uformowane ono zostało około 1 lutego 1992 roku na farmie Graham'a Robertson'a (R.D. 6, Ashburton, Środkowe Canterbury, New Zealand) w pobliżu miejscowości Methven na Wyspie Południowej Nowej Zelandii. Po jego zbadaniu okazało się, że jest ono jednym z trzech lądowisk UFO o niemal identycznych kształtach i wymiarach, znalezionych prawie równocześnie, a rozłożonych we wzajemnych odległościach 19 km i 22 km wzdłuż linii prostej biegnącej w przybliżeniu z zachodu na wschód i nacelowanej na lotnisko w Asburton. Pozostałe dwa z nich znajdowały się na farmach Rex'a & Janet Milne (Alford Forest, R.D. 1, Ashburton, New Zealand) oraz David'a Sim (Seafield Road, R.D. 7, Asburton, New Zealand) - ta ostatnia położona jest na wylocie pasa startowego lotniska w Ashburton. W centrum lądowiska na farmie Rex'a Milne znaleziony został ogromny fragment odpadniętego z powłoki UFO tzw. "węgla warstwowego" (patrz podrozdział O5.4) ukształtowanego w formę czaszy.

Po tym jak liczne publikacje w gazetach oraz programach telewizyjnych nadały tym nowozelandzkim lądowiskom znacznego rozgłosu, nastąpiło zniszczenie ich wartości dowodowej rękami ludzkimi, zgodnie z tezą zaprezentowaną w podrozdziale V4.7.2. Sprawdziłem motywacje leżące poza tym zniszeniem, zaś wnioski do jakich wówczas doszedłem zestawione zostały w podrozdziale V4.3.1 niniejszej monografii. Podrozdział ten polecany jest uwadze czytelnika.

W latających klusterach również poszczególne elementy ich lądowisk powiązane są ze sobą współzależnościami matematycznymi, podobnie jak to jest dla pojedynczych wehikułów (rysunek F33). Przykład takich współzależności zilustrowano na rysunku F38.

Oś centralna lądowisk latających klusterów zawsze pokrywa się z kierunkiem lotu danych wehikułów. Wynika to z funkcjonalnego podobieństwa tych konfiguracji do "latających pociągów" opisanego już w podrozdziałach F3.1.6 i F11.3.2, w których jedna z jednostek pełni funkcję lokomotywy ciągnącej za sobą siłami sprzężeń magnetycznych pozostałe jednostki. Ponieważ lot tak złożonych wehikułów kontrolowany jest komputerowo za pomocą automatycznego pilota, odbywa się on głównie wzdłuż linii prostych których kierunek wskazuje oś klustera. Z kolei położenie wyłożonych roślinek pod jednostką aktywną definiuje zwrot wektora lotu (dla poznania zwrotu tego wektora patrz "reguła toczącej się kuli" opisana w podrozdziale F6.3.3 niniejszej monografii i w monografii [1a]). Z tego też powodu następne lądowiska tego samego klustera będą się znajdować mniej więcej w linii prostej na przedłużeniu osi głównej danego lądowiska, chyba że w międzyczasie piloci statku zmienią kierunek lotu. Aby więc znaleźć jedno z takich następnych lądowisk, przeszukiwać należy teren w obu kierunkach wskazywanych przez oś główną danego (tj. już odnalezionego) lądowiska. Zauważ, że zgodnie z opisanymi tutaj mechanizmami różnicowania wyglądów lądowisk UFO (np. związanych ze stopniem ich zagłębienia), następne lądowiska tego samego klustera mogą przyjmować zupełnie odmienny wygląd, aczkolwiek wszystkie wymiary śladów pozostawionych przez poszczególne ich obwody magnetyczne spełniać będą zbiór tych samych związków matematycznych - patrz rysunek F38.

Powyższe wyjaśnienia uzupełnić należy też informacją, że niezależnie od opisywanych w tym podrozdziale lądowisk wypalanych przez UFO pierwszej generacji, w terenie często natknąć się można na lądowiska formowane przez UFO drugiej i trzeciej generacji. Lądowiska tych UFO wyższych generacji posiadają kształty bardzo podobne do lądowisk UFO pierwszej generacji, jednak roślinność na nich zamiast ulec wypaleniu i obumarciu, wprost odwrotnie pobudzona zostanie do bardziej intensywnego wzrostu (nawet do 12 razy) oraz posiadała będzie bardziej żywy kolor. Więcej danych o tych lądowisk wehikułów wyższych generacji znaleźć można w podrozdziałach L2, M2 i NB2.

Wyniki zgromadzone w trakcie badań nowozelandzkich lądowisk UFO są zbyt obszerne aby wszystkie ich aspekty zaprezentować w niniejszym krótkim podrozdziale. Jednakże spora ich część została już opublikowana w angielskojęzycznej monografii [1a]. Planowane jest też już bliskie wydanie polskojęzycznej monografii naukowej [4] w całości poświęconej opisowi lądowisk UFO. Dlatego tez ci z czytelników którzy zechcą zapoznać się z tym tematem głębiej, powinni w przyszłości przestudiować wspomnianą monografię [4].

Warto tu dodać, że również w Polsce wykrywane są liczne lądowiska UFO. Fotografie jednego z lepiej udokumentowanych ich przykładów odkrytych w zbożu przysłał mi Pan Aleksander Kaliszan (Nowy Rynek 7A/14, 62-800 Kalisz). Z kolei Pan Mariusz Hołowacz (ul. 23 Marca 91d/57, 81-820 Sopot) opisał mi ich przypadki wykrywane w lasach i nazywane "czarcie koła". Wrocławski Klub Popularyzacji i Badań Magnokraftów/UFO (DDK Psie Pole, Pl. J. Piłsudskiego 2, 51-152 Wrocław) prowadzony przez Pana Ireneusza Hurija między innymi zajmuje się też systematyczną dokumentacją lądowisk UFO z terenu Polski. Zgromadził on dosyć pokaźną ilość fotografii takich lądowisk wykrytych na łąkach nadodrzańskich koło Wrocławia.

Lądowiska UFO są jednym z powszechniej dostępnych trwałych śladów działalności tych pozaziemskich wehikułów na naszej planecie. Jak to zostało wykazane w niniejszym podrozdziale, ze śladów tych możliwe jest wyciągnięcie całej gamy wniosków natury technicznej i naukowej dotyczących konstrukcji i działania UFO. Stąd dla badaczy pracujących nad przyszłym opracowaniem ziemskiego odpowiednika UFO (tj. magnokraftu), lądowiska tych pozaziemskich obiektów powinny stać się równie ważne jak meteoryty dla astronomów. Czas więc aby spekulacje i ignorancja otaczające owe tajemnicze kręgi pojawiające się na naszych polach zastąpione zostały ich rzeczowymi badaniami i naukową analizą.

O5.2. Miejsca eksplozji UFO

"Owego tragicznego dnia pogoda w Salamis była niezwykle piękna. Nikt z mieszczan nie wiedział iż godziny miasta są już policzone. Zwolna zbliżające się ku zachodowi słońce złagodziło swoje promieniowanie, zachęcając mieszkańców do wyjścia na ulice. Większość ludzi przebywała na zewnątrz budynków, delektując się wspaniałym popołudniem, spacerując wzdłuż bazarów, lub kąpiąc się w morzu. Niespodziewanie Ziemia się poruszyła. Potężna siła rzuciła ludzi w kierunku południowym. Równocześnie podniósł się ogłuszający ryk jakby nasza planeta zawyła z bólu. Budynki i mury zaczęły się załamywać ku południu i walić w dół z łoskotem. Znikąd pojawił się potężny tajfun wiejący od północy, którego siła zaczęła zdzierać powierzchnię gleby. Przerażeni ludzie dostrzegli jak wody morza zaczynają wznosić się wysoko w powietrze aby potem z furią uderzyć na rozpadające się miasto. Ci którzy ciągle byli żywi starali się pływać, jednakże wiry i prądy wzburzonej wody zapełnionej belkami i pływającymi odłamkami szybko ich obezwładniły. Wkrótce potem, miejsce gdzie zaledwie przed godzinami wznosiło się tętniące życiem miasto, wyglądało jak potężny wir wodny, w którym fale i wiatr rzucały odłamkami drewna, ciałami ludzkimi i potopionymi zwierzętami. Potem noc zapadła. Ci ciągle pozostali przy życiu pływając uczepieni do kawałków drewna, przeżyli straszny czas gdy prądy i wiatry rzucały nimi w absolutnej czerni. W końcu woda wycofała się z powrotem do morza. Następnego ranka nieliczni ocalali nie mogli poznać swego miasta. Salamis było kompletnie pokryte piaskiem, mułem i odpadkami. Żaden dom nie ostał się zniszczeniu. Jedyną więc logiczną decyzją dla pozostałych przy życiu było przenieść się do pobliskiego Famagusta gdzie zniszczenie było mniej dotkliwe. W następnych latach dwa dalsze podobne potopy zmywały wszelkie ślady po już wtedy wyludnionym mieście. W każdym z tych trzech kolejnych potopów woda morska wznosiła się do takiej wysokości, iż fale przelewały się nawet przez dominujące okolicę szczyty górskie zwane 'Trzy Palce'. Gdy w końcu nadszedł kres dla tych kataklizmów, Cypryjczycy zauważyli że ich wyspa dostrzegalnie odsunęła się od obecnej Turcji w kierunku południowym. Przed potopami brzegi Turcji były bowiem łatwo widoczne z północnych plaży Cypru, natomiast po potopach można je było jedynie zobaczyć po wspięciu się na któryś z wierzchołków grzbietu górskiego 'Trzy Palce' rozciągającego się wzdłuż północnego wybrzeża Cypru."

Powyższa legenda opisuje zniszczenie starożytnego miasta Salamis zlokalizowanego w północno-wschodniej części Cypru. Czytelnik mógł słyszeć o tym mieście, bowiem zasłynęło ono w świecie z wynalezienia kiełbas które do dzisiaj w niektórych językach, np. angielskim, nazywane są "salamis" jak nazwa owego miasta. Przybliżony czas zdarzeń opisywanych tą legendą opowiadający datują na gdzieś pomiędzy 1178 a 1291 rokiem. Najbardziej zdumiewającą cechą tej legendy jest, że wykazuje ona wielopoziomową zbieżność z mitologią nowozelandzkich Maorysów. Dla przykładu legendy z Cypru opowiadają o potężnych powodziach morskich jakie zmyły Salamis z powierzchni Ziemi, podczas gdy legendy Maorysów opowiadają o eksplozji Tapanui która poruszyła skorupę Ziemi i spowodowała liczne powodzie morskie które zalały wybrzeża lądów. Ponadto legenda z Salamis wykazuje zbliżone datowanie jak eksplozja statku kosmicznego opisana legendami Maorysów. W końcu obie legendy zawierają wiele szczegółów technicznych jakie umożliwiają ich niezależne datowanie. Ponieważ Nowa Zelandia jest położona na przeciwległej stronie świata od Cypru, a stąd Cyprioci nie mogli mieć jakichkolwiek związków kulturalnych z Maorysami, taka wielopoziomowa zbieżność legend obu narodów musi świadczyć że opisują one to samo historyczne zdarzenie, tyle że oglądane oczami odmiennych świadków. Niniejszy podrozdział postara się omówić znaczenie eksplozji wywołującej ruchy skorupy Ziemi, których konsekwencje opisane zostały powyższą legendą, a także dostarczy informacji jak ja włączyłem się do owych badań.

Kiedy wyemigrowałem do Nowej Zelandii w 1982 roku, moim drugim miejscem zatrudnienia była pozycja wykładowcy na Politechnice w Invercargill. Invercargill jest podobno najbardziej południowo położonym większym miastem na świecie, zlokalizowanym w pobliżu wybrzeża oceanu, tuż przy południowym czubku Nowej Zelandii (bardziej ku południowi niż Invercargill położone są jedynie maleńkie osiedla pasterskie w Argentynie). Południowy horyzont tego miasta dominowany był przez wysokie góry z małej wyspy obecnie nazywanej Wyspą Stewart'a (tj. Stewart Island). Dziwnie jednak, stara nazwa maoryska dla tej wyspy brzmiała "Raki-ura" co oznacza "płonące-niebo". Obecna nazwa została jej nadana jedynie stosunkowo niedawno, bo dopiero kiedy w 19 wieku obecna fala białych osadników przybyła do Nowej Zelandii. Oczywiście przemianowanie nazwy tej wyspy wyniknęło w stopniowym zapominaniu maoryskich legend jakie wyjaśniały jej oryginalną nazwę, tak że w dzisiejszych czasach rzadko kto zna te legendy. Stąd kiedy zacząłem dowiadywać się o pochodzenie owej maoryskiej nazwy "płonące-niebo" dla dzisiejszej Wyspy Stewarta, ku swojemu zaskoczeniu jednego dnia usłyszałem raczej romantyczną legendę którą przytaczam poniżej. Podczas czytania owej legendy czytelnik powinien być świadom następujących faktów:

(1) W maoryskiej mitologii (szczególnie na temat tzw. Ogni Tamaatea) zwrot "w czasach Mata-ura" lub "w czasach Mata-acho" reprezentuje odpowiednik naszego zwrotu "w bardzo dawnych czasach", zaś używany jest dla określenia czasów gdy "synowie-kosmosu" przybywający na Ziemię w swoich świetlistych statkach zwanych "Mata-ura" lub "Mata-acho" byli dosyć częstymi gośćmi kontaktującymi się z Maorysami na stopie niemal codziennej.

(2) Maoryskie słowa "Mata-ura" znaczą mniej więcej "jarzące-się-oblicze" lub "jarzący-się-statek-kosmiczny" i są one starożytnym odpowiednikiem maoryskim dla dzisiejszego zwrotu "UFO". Niedaleko od Invercargill znajduje się niewielka osada zwana "Mataura" znaczenie nazwy której jest właśnie "UFO".

(3) Po maorysku nazwa "Te-Puka-o-te-waka-o-Maui" przyporządkowana dawno temu Wyspie Stewarta oznacza "kamień-kotwiczny-z-canoe-Maui". Nawiązuje ona do kształtu Wyspy Południowej Nowej Zelandii faktycznie wyglądającej jak łódź przy której Wyspa Stewarta zlokalizowana w pobliżu czubka Wyspy Południowej wygląda jak kamień kotwiczny dla tej łodzi. W tym miejscu warto również wspomnieć, że przed 1178 rokiem nie istniała na świecie mapa która oddawałaby dokładnie kształt jakiegokolwiek lądu, a także że Maorysi wogóle nie posiadali map. Interesującym jest więc skąd znali oni tak dokładnie faktyczny wygląd i zarysy swoich wysp, jako że przy braku map niemalże jedynym innym sposobem wizualnego poznania kształtu Nowej Zelandii byłoby oglądnięcie tego kraju z orbity okołoziemskiej.

(4) Maui to mitologiczny olbrzym jaki miał żyć w Nowej Zelandii w czasch wyłaniania się wysp tego kraju spod przykrywającego je poprzednio najpierw lodowca, a potem morza, czyli około 12 000 lat temu - patrz podrozdział C11.5 monografii [5/3] i rozdział F monografii [5/4]. Stąd w legendach maoryskich Maui łączony jest z wieloma faktami przyporządkowanymi narodzinom i kształtowaniu się tych wysp. Wzrost Maui podobno przekraczał 4 metry, czyli był zbliżony do tego jaki zgodnie z treścią podrozdziału JE9.3 ja powinienem posiadać gdybym wyewolucjonował się na Ziemi. Babcia Maui była Ziemianką normalnego (ludzkiego) wzrostu. To zaś sugeruje, że najprawdopodobniej wymutował się on do wzrostu olbrzyma z powodu zostania wystawionym na działanie pola telekinetycznego zaindukowanego w Nowej Zelandii mechanizmem eksplozji UFO na Atlantydzie, a ściślej zaindukowanego nagłym przemieszczeniem się biegunów magnetycznych Ziemi jakie wyzwoliły pojawienie się efektu telekinetycznego. Warto też zauważyć, że w owym czasie, tj. 12 000 lat temu, w Nowej Zelandii wymutowało się również wiele innych olbrzymich organizmów obejmujących ogromne ptaki - np. super-ptak Moa, owady - np. olbrzymia Weta, małże - np. ponad czterokrotnie większa od normalnych małży nowozelandzka Pau'a, oraz fauna - np. kolosalne drzewo "Kauri" wyrastające do 45 metrów wysokości i 7 metrów średnicy. Maui opisany jest dokładniej w podrozdziale C7.1 monografii [5/3] i [5/4], zaś inne gatunki wymutowanej równocześnie z nim olbrzymiej fauny i flory Nowej Zelandii opisane są w podrozdziale C7 monografii [5/3] i [5/4].

(5) "Pukeruau" po maorysku znaczy "wzgórze-które-wstrząsnęło-światem".

(6) "Raki-ura" po maorysku znaczy "płonące-niebo".

Oto omawiana legenda maoryska o pochodzeniu nazwy "Raki-ura", jaką poznałem w Invercargill.

"W czasach Mata-ura Wyspa Stewarta zwała się "Te-Puka-o te-waka-o-Maui". Na wyspie "Te-Puka-o te-waka-o- Maui" żyła wówczas piękna Maoryska. Jej uroda była tak olśniewająca, że "synowie-kosmosu" którzy mieszkali na gwiazdach i stąd widzieli wszystko co się znajduje na Ziemi, nie mogli oderwać od niej oczu. Ich dowódca, wszechpotężny Tamau, zapałał wielką miłością do tej kobiety i zaczął regularnie nachodzić ją na swoim promienistym statku "Mata-ura". Jak to jednak zwykle w życiu bywa, i tym razem coś stanęło na przeszkodzie pełnego szczęścia owej pary. Tą przeszkodą był zazdrosny mąż pięknej Maoryski, który przewidując kolejne przybycie synów-kosmosu uprowadził swą żonę na Wyspę Południową i ukrył ją w pieczarze. Gdy dowódca statku "Mata-ura" dowiedział się o uprowadzeniu swej wybranki wpadł on we wściekłość i zarządził pościg. Jego statek poszybował aż do osady Mataura, ale nie znalazł tam poszukiwanych. Gdy w dalszym pościgu dotarł on do wzgórza Pukeruau wtedy zrozumiał że jego poszukiwania są daremne. Wściekłość z przegranej i żądza rewanżu były tak ogromne, że dowódca statku wybuchł zemstą i rozpalił niebo magicznymi płomieniami śmierci i zniszczenia. Wybuch jego gniewu był tak wszechmocny że nie tylko spalił on licznych Maorysów i zabił wszystkie ptaki Moa, ale także pochylił on Ziemię zmuszając morza do wystąpienia z brzegów oraz sprowadzając zimno na Nową Zelandię. Dla upamiętnienia tego wybuchu wyspa "Te-Puka-o te-waka-o-Maui" nazwana została "Te Ura-a- Te Raki-Tamau" co można tłumaczyć jako "Niebo rozpalone przez Tamau". Później owa nieco przydługawa nazwa została skrócona do "Rakiura"."

Powyższa legenda była pierwszą z wielu legend o tzw. "Ogniach Tamaatea" (po maorysku "Nga Ahi o Tamaatea") jakie usłyszałem od Maorysów - rodzimych ludzi Nowej Zelandii. Wszystkie te legendy opisują nadprzyrodzone ognie zainicjowane przez potężną eksplozję pozaziemskiego statku jaka miała nastąpić w średniowiecznej Nowej Zelandii. Mając więc na uwadze osiągnięcie niemieckiego archeologa-hobbystę, Heinrich'a Schliemann'a, który w 1870 roku zdołał zlokalizować starożytną Troję wyłącznie na podstawie informacji zawartych w Homerowskiej Iliadzie i Odysei, natychmiast po usłyszeniu maoryskich legend o Ogniach Tamaatea zaochotniczyłem do zweryfikowania ich zasadności. Zacząłem więc poszukiwać centrum tej eksplozji. Niestety, ponieważ legendy nie dostarczały wielu wskazówek, a także ponieważ większość Maorysów którzy je opowiadali nie wiedziała gdzie dokładnie eksplozja ta miała miejsce, poszukiwania te przyniosły pierwsze wyniki dopiero w 1987 roku. Z pomocą kilku przyjaciół zdołałem wówczas zlokalizować położenie ogromnego eliptycznego krateru o wymiarach 900x600x130 [metrów] istniejącego koło miasteczka Tapanui (46°04'S, 169°09'E) w zachodniej części Prowicji Otago na Wyspie Południowej Nowej Zelandii - patrz rysunek O4. Krater w całości leży na prywatnej posiadłości Mr Rex'a L. Hellier'a (Pukeruau, R.D. 1, Gore, New Zealand; Tel: -64 (3) 205-3864). Zgodnie z lokalnymi legendami o Ogniach Tamaatea, krater ów jest właśnie miejscem gdzie owa tajemnicza eksplozja pozaziemskiego statku kosmicznego miała miejsce. Pechowo, a prawdopodobnie pod wpływem manipulacji okupujących nas UFOnautów, pierwsi biali osadnicy zadeklarowali, że krater ten jest po prostu ogromnym "obsuwiskiem ziemi". Później owa deklaracja zakorzeniła się głęboko w tradycji intelektualnej nowozelandczyków, a nawet weszła do stałe do podręczników. Obecnie skorygowanie tego początkowego wypaczenia prawdy okazuje się być już niemożliwe, bez względu na to jak mocno ktoś by się nie starał.

Szczegółowe przeegzaminowanie krateru Tapanui ujawnia, że jest on ogromnie niezwykłym miejscem. Cechuje się on różnorodnymi atrybutami które wszystkie sugerują jego pochodzenie z potężnej eksplozji komór oscylacyjnych wehikułu UFO. Wymieńmy tutaj kilka z tych atrybutów. Jego kształt stanowi lustrzane powtórzenie strefy powalonych drzew z Tunguskiej na Syberii (patrz rysunek O5). Oś główna krateru pokrywa się z prawdopodobnym przebiegiem południka magnetycznego w 1178 roku. Wszystko w jego obrębie jest turbulentnie namagnesowane. Oprócz pola magnetycznego występują w nim też (nieznane poprzednio nauce) pole "telekinetyczne" oraz "pole zakłóceń czasowych" które w sposób przypadkowy (niepowtarzalny) płatają figle na urządzeniach technicznych, zatrzymując silniki samochodów i traktorów, zakłócając działanie kamer telewizyjnych i aparatów fotograficznych, wariując różdżki i wahadełka radiestetów, itp. Zamrożone w glebie i kamieniach tego krateru zakłócenia przestrzeni czasowej indukują przeżycia paranormalne u medytujących w nim osób, wzmacniając (amplifikując) ich myśli, wypełniając ich skryte życzenia, wnosząc szczęście i sukces do ich następnych działań, itp. Dno krateru zaścielone jest warstwą zwęglonych odłamków drzewnych chociaż pierwsi osadnicy nie zastali w jego pobliżu żadnych lasów. Wewnętrzna topografia krateru sugeruje jego pochodzenie ze serii około siedmiu wybuchów. Czarna gleba na jego wschodnim brzegu pokryta jest warstwą piasku krzemowego oryginalnie zdeponowanego na dnie krateru (aby ów piasek mógł zalec na tej glebie niezbędnym było jego rozbryźgnięcie pod górę zbocza). Naokoło walają się nadtopione głazy ceramiczne (lokalnie nazywane "kamieniami porcelanowymi" - po angielsku "china stones") czasami z dymem i sadzą wtopionymi w ich powierzchnię.

Po zlokalizowaniu krateru, dalsze badania doznały gwałtownego przyspieszenia. Wspomagany przez lokalnego lekarza oraz cały szereg swoich zainteresowanych w UFO przyjaciół, szybko zidentyfikowałem i udokumentowałem wstępny zestaw dowodów materialnych jakie umożliwiły mi potwierdzenie postawionej przez siebie hipotezy roboczej, że ta katastroficzna formacja ziemna powstała w efekcie wybuchu statku kosmicznego napędzanego komorami oscylacyjnymi trzeciej generacji (tj. urządzeniami akumulującymi ogromne ilości energii magnetycznej i zdolnymi do dokonywania zmian w upływie czasu - patrz podrozdziały F12, C4.1 i M1). Po uzyskaniu potwierdzenia dla swej hipotezy roboczej, podjąłem następnie wieloletnie i już bardzo systematyczne badania krateru Tapanui, których jednym z efektów było napisanie całego szeregu monografii z serii [5] publikujących wyniki moich nieustannie postępujących do przodu badań tego miejsca eksplozji UFO. Większość dowodów zgromadzonych do dzisiaj w rezultacie tych badań szczegółowo przedyskutowana została w monografii [5/3] i [5/4]. Prawie każdy z nich, nawet gdyby rozpatrzyć go bez powiązania z innymi podobnymi dowodami, powinien wystarczać dla udokumentowania że jakiś rodzaj potężnej eksplozji musiał mieć miejsce w Nowej Zelandii.

Jednym z najważniejszych moich odkryć wynikających z badań tej eksplozji było stwierdzenie że eksplozja Tapanui spowodowała obrót skorupy ziemskiej o około 7° następujący wzdłuż południka przechodzącego przez Nową Zelandię. W rezultacie tego obrotu spowodwała ona zmiany klimatyczne na Ziemi (m.in. raptowne ochłodzenie się Grenlandii, Nowej Zelandii i Polski, stopnienie pomostu lodowego skuwającego poprzednio Cieśninę Beringa, itp.), zmiany społeczne i socjalne (np. upadki wielu imperiów), ogromne powodzie, itp. Odkrycie to wyjaśnia więc cały szereg dotychczas naukowo nierozumianych zjawisk, z których najważniejsze obejmują przyczyny nastania w świecie tzw. "małej epoki lodowej" tuż po zaistnieniu tej eksplozji (tj. po 1178 roku), powody upadku imperium Wikingów, masowe wyginięcia niektórych odmian fauny i flory po 1178 roku, itp.

Odkrycie faktu zaistnienia obrotu skorupy Ziemi w rezultacie eksplozji Tapanui zainspirowane zostało w 1991 roku. Wówczas to bowiem przekonałem się, że następstwa eksplozji Tapanui dają się poznać nie tylko w Nowej Zelandii, ale na całej naszej planecie. Badaczem którego wyniki bezpośrednio zwróciły jego uwagę na globalny wpływ tej eksplozji jest nowozelandzki botanik o nazwisku John T. Holloway. W swojej monografii [1O5.2] "Forests and Climate in the South Island of New Zealand" (Technical Paper No. 3, Forest Research Institute, New Zealand Forest Service, September 1954) dokonał on dogłębnej analizy klimatycznej dochodząc do wniosku że przed rokiem 1200 nastąpiła raptowna, głęboka i trwała zmiana klimatu całej Nowej Zelandii. Nie będąc świadom istnienia eksplozji koło Tapanui (aczkolwiek w swojej monografii aż kilkakrotnie nawiązuje on do maoryskich legend o "Ogniach Tamaatea"), zmianę tą łączy on z podobnym oziębieniem zarejestrowanym także w owym czasie w Zachodniej Europie. Podążając za kierunkiem wskazanym przez Holloway'a, przeprowadziłem własne badania historyczne zmian klimatycznych na Ziemi w okresie następującym wkrótce po eksplozji koło Tapanui i w ich efekcie dokonałem dosyć szokujących odkryć. Generalnie rzecz biorąc po odłożeniu na globus zmiany te układają się bowiem w dosyć wymowny wzór/obraz sugerujący, że jednym z następstw tej eksplozji było trwałe przemieszczenie się (rotowanie) skorupy Ziemi następujące wzdłuż południka magnetycznego przebiegającego przez Tapanui (co zresztą sugerowały od początku legendy maoryskie, np. patrz nazwa "Pukeruau" - tj. "wzgórze które wstrząsnęło/pochyliło Ziemię"). Formalizując więc swe odkrycie, powyższy postulat z legend maoryskich wyraziłem w formie roboczej teorii naukowej, której esencja stwierdza, że "eksplozja koło Tapanui wywołała około 7° poślizg (rotowanie) skorupy ziemskiej następujący wzdłuż południka przechodzącego przez Tapanui oraz przez oba bieguny magnetyczne Ziemi". Następujące po tym intensywne badania dostarczyły dowodów potwierdzających jej poprawność. (Wyniki moich badań klimatycznych przedstawione są w monografiach [5/3] i [5/4].) Zarówno sformułowanie owej teorii, jak i materiał dowodowy dokumentujący jej prawdziwość, po raz pierwszy przedstawione zostały w drugim wydaniu moich monografii z serii [5] poświęconej eksplozji Tapanui. Owo drugie wydanie posiadało jedynie wersję angielskojęzyczną o następujących danych bibliograficznych [5/2a]: "UFO explosion in New Zealand 1178 A.D. which tilted the Earth" (tj. "Nowozelandzka eksplozja UFO Anno Domini 1178, która pochyliła Ziemię"), Dunedin, New Zealand, 1992, ISBN 0- 9597946-7-0, 78 stron (włączając w to 31 rysunków). Pomimo opublikowania w języku angielskim, monografia [5/2a] spotkała się z niemal całkowitym brakiem zainteresowania w samej Nowej Zelandii i w innych krajach angielskojęzycznych, zaś gro jej czytelników pochodziło z Europy - głównie z Niemiec Zachodnich. Kilku z jej niemieckich czytelników odbyło nawet podróż do Nowej Zelandii wyłącznie w celu oglądnięcia i osobistego przeegzaminowania krateru Tapanui. Wkrótce po wydaniu [5/2a] sfilmowane też zostało i upowszechnione moje wideo dokumentarne (w systemie VHS-PAL z komentarzem w języku angielskim) prezentujące główne informacje o kraterze Tapanui oraz o obecnym w jego pobliżu materiale dowodzącym zaistnienia tam potężnej eksplozji wehikułu magnokrafto-podobnego (UFO). Kilka kopii tego wideo znajduje się już w Polsce (patrz zestawienie z wykazu członków Honorowego Klubu Promotorów Magnokraftu).

Moje odkrycie, że eksplozja Tapanui spowodowała obrót skorupy Ziemi, dostarczyło wiele dowodów na poprawność totalistycznego postulatu wyjaśnionego w podrozdziale JB7.5, a stwierdzającego "kiedykolwiek dochodzi do kolizji lub rozbieżności zdań pomiędzy tym co stwierdza nasza nauka a tym co stwierdza wiedza ludowa, w końcowym rozrachunku zawsze okazuje się że to nauka była w błędzie." Wiele bowiem stwierdzeń wiedzy ludowej dotyczy faktów jakie miały miejsce na Ziemi przed ostatnim obrotem jej skorupy, stąd jakie naturalnie zaniknęły po eksplozji Tapanui, i stąd jakich nauka uparcie nie chce przyjąć teraz do wiadomości. Jednym z najlepszych przykładów takich dowodów jest wiedza ludowa na temat odkrycia Ameryki przez Wikingów całe 500 lat wcześniej niż uczynił to Krzysztof Kolumb. Zgodnie ze starymi sagami ludowymi Norwegów, opisanymi szczegółowiej w moich monografiach numer [5/3] i [5/4], odkrycie Ameryki nastąpiło przez Wikinga nazywającego się Leif Ericsson. Jeszcze w czasach sprzed eksplozji Tapanui z 1178 roku, założył on nawet małą kolonię na obszarze dzisiejszej Nowej Funlandii (New Foundland) we wschodniej części Kanady (tej bliskiej Grenlandii). Stwierdzenia tej sagi potwierdzone zresztą zostały odkryciem archeologicznym dokonanym właśnie w "New Foundland" w 1964 roku, kiedy odnaleziono tam szczątki starożytnego wrzeciona Wikingów (spindle- whorl). Na nieszczęście Leif odkryte przez siebie tereny nazwał "Wineland" (tj. "winnica"), ponieważ porastane one były ogromną ilością winogron. Zgodnie z rewelacjami opublikowanymi w książce [2O5.2] pióra Paul Aron, "Unsolved Mysteries of American History" (John Wiley & Sons, 1997, 225 stron), ta nieszczęśliwa nazwa dostarcza podstawowej wymówki naukowcom amerykańskim dla upartego odrzucania faktu odkrycia Ameryki przez Wikingów potwierdzanego treścią starych sag norweskich (używam tutaj słowa "wymówka" zamiast "przyczyna", bowiem przyczyną odrzucania tego faktu jest manipulowanie przez UFO poglądami tych naukowców - wszakże gdyby uznali to odkrycie, wówczas natychmiast musieliby zacząć wgłębiać się w powody upadku Wikingów, to zaś naprowadziłoby ich kiedyś na zaistnienie eksplozji UFO w Tapanui, Nowa Zelandia). Jako zasadniczy powód tego odrzucania naukowcy ci przytaczają bowiem fakt, że klimat Nowej Funlandii jest dzisiaj zbyt zimny aby rosły w nim winogrona (obecnie winogrona nie są w stanie rosnąć bardziej na północ niż stan Massachusetts w USA). Oczywiście naukowcy amerykańscy wcale nie czują potrzeby zapoznania się z moim odkryciem opublikowanym w monografiach [5/4], [5/3] i [5/2a], a stwierdzającym że obecny klimat Wschodnich Wybrzeży Ameryki Północnej ukształtowany został dopiero po 1178 roku w wyniku poślizgu skorupy Ziemi spowodowanego ekspozją UFO w Tapanui. Gdyby bowiem zadali sobie trud zapoznania się z tym odkryciem, wtedy być może dotarłoby do ich świadomości, że w czasach poprzedzających eksplozję Tapanui, w Nowej Funlandii faktycznie panował klimat na tyle ciepły, że winogrona były tam w stanie rosnąć (podobnie jak w skutej dziś lodem Grenlandii też wówczas było na tyle ciepło, że cała ta wyspa porośnięta była zielonymi pastwiskami jak obecna Nowa Zelandia, tak że Wikingowie mogli wówczas wypasać tam bydło).

Głównym problemem badań eksplozji koło Tapanui jest to, że nowozelandzcy naukowcy, a także spora część społeczeństwa Nowej Zelandii, na przekór wszelkim istniejącym dowodom, uparcie wykonują telepatyczne nakazy okupujących nas UFO i zaprzeczają istnieniu tej eksplozji, a także starają się zapobiegać prowadzeniu tych badań oraz blokują każdą próbę popularyzacji ich wyników. Jednym z wyrazów tych wysiłków wyciszania badań Tapanui było przykładowo, że "nagrodą" jaką otrzymałem za swoje odkrycie tego niezwykłego miejsca eksplozji było otrzymanie "propozycji nie do odrzucenia" jaka "wyprosiła" mnie z uczelni na której wykładałem, a praktycznie również i z Nowej Zelandii (patrz też opisy tego wyproszenia w podrozdziałach A4 i P3.2). Po owej utracie pracy "w nagrodę za odkrycie eksplozji Tapanui" otrzymał też rodzaj "wilczego biletu" jaki do dzisiaj efektywnie uniemożliwia mu znalezienie w tamtym kraju jakiejkolwiek pracy wykładowcy, na przekór że w Nowej Zelandii oficjalnie narzeka się na brak wysoko- kwalifikowanych nauczycieli. To uparte zaprzeczanie faktowi zaistnienia eksplozji Tapanui wytworzyło dosyć paradoksalną sytuację, tak jednak typową dla zaindukowanej i podsycanej przez okupujących nas UFOnautów wewnętrznej sprzeczności i niekonsekwencji wpółczesnej nauki. Z jednej bowiem strony zidentyfikowany i opisany został ogromny materiał dowodowy wskazujący na istnienie owej eksplozji, jakiego jedynie już odnaleziona i stąd zapewne tylko fragmentaryczna część wystarczyła na wypełnienie całego wolumu ponad 300 stronnicowych monografii [5/4] i [5/3]. Z drugiej zaś strony istnieje grupa wpływowych administratorów nauki którzy na nieuświadamiane przez siebie polecenia z UFO z uporem lecz autorytatywnie zaprzeczają istnieniu tej eksplozji, w ten sposób efektywnie torpedując wszelkie ewentualne próby ujawnienia prawdy o tej legendarnej katastrofie.

Odwlekanie się czasu oficjalnego uznania faktu zaistnienia eksplozji Tapanui okazuje się fatalne z punktu widzenia przetrwania dowodów materialnych tej katastrofy. W części lipca i sierpnia 1996 roku, a więc w około dziewięć lat po swym odkryciu krateru Tapanui, ponownie przybyłem do Nowej Zelandii aby podjąć kolejną (znowu bezskuteczną) próbę znalezienia pracy w tamtym kraju. Wykorzystałem więc tą okazję aby dokonać przeglądu odkrytego przez siebie wcześniej materiału dowodowego na zaistnienie eksplozji Tapanui. Ku ogromnemu szokowi stwierdziłem wówczas, że od czasu swoich pierwszych badań Tapanui jakieś dziewięć lat wcześniej, zniszczeniu lub całkowitemu usunięciu uległo około 50% tego materiału. Dowody na zaistnienie eksplozji Tapanui topnieją więc w zastraszającym tempie. Najwydatniejszemu zniszczeniu ulegają kłody drzew totara powalonych w efekcie eksplozji Tapanui, których twarde i czerwone drewno używane jest dla różnorodnych celów, m.in. wytaczania naczyń drewnianych, wykonywania rzeźb, jako słupki ogrodzeń pastwisk, itp. Dużemu spustoszeniu ulega też liczba kamieni ceramicznych, które zbierane są z pól i używane jako naturalne rzeźby, jako materiał na mury i ogrodzenia, jako talizmany przynoszące szczęście (patrz punkt #E2 w rozdziale H monografii [5/3]), oraz jako pamiątki z odwiedzenia terenu Tapanui. Sam krater Tapanui w latach 1994/5 doznał całkowitej transformacji. Jego właściciel użył buldożerów dla splanowania jego wnętrza. W rezultacie obecnie dno krateru jest niemal płaskie, zaś istniejące wcześniej krawędzie kraterów uformowanych wewnątrz kraterów zostały wyrównane. Zdjęcia i filmy wideo jakie zdołałem wykonać w pierwszej fazie swoich badań, są więc obecnie jedyną dokumentacją prawdziwego i oryginalnego wyglądu krateru Tapanui. Jeśli wkrótce nie podjęte zostaną jakieś kroki zapobiegające, z poprzedniego bogactwa materiału dokumentującego tą niezwykle znamienną eksplozję dla przyszłych pokoleń nie przetrwa niemal nic.

Największym paradoksem eksplozji UFO koło Tapanui jest, że na przekór jej upartego ignorowania oraz zaprzeczania przez gro nowozelandzkich naukowców i większość społeczeństwa, praktycznie niemal wszystko w tym kraju stanowi albo jej efekt albo też nosi ślady jej następstw. Aby nie być tu gołosłownym przytoczmy kilka przykładów wpływu tej eksplozji na dzisiejszy kształt Nowej Zelandii. Zgodnie z moimi dociekaniami przedstawionymi w podrozdziale C10 monografii [5/3] i [5/4] napowierzchniowe pokłady złota w Centralnym Otago, które w ubiegłym wieku wywołały tam gorączkę złota i dostarczyły historycznych podwalin dla miast, dróg i ekonomii tego kraju, wywodzą się właśnie z eksplozji Tapanui. Zgodnie z podrozdziałem D3 tych samych monografii [5/3] i [5/4], eksplozja ta przesunęła Nową Zelandię bliżej bieguna południowego o całe 7° i zdefiniowała w ten sposób jej obecny klimat. Zgodnie z ich podrozdziałem C5 wypaliła ona lasy tego kraju stąd jest ona źródłem historycznego braku zadrzewienia środka Wyspy Południowej. Zgodnie z podrozdziałem F2.1.1.2 z [5/3] jest ona odpowiedzialna za zdrowie fizyczne, powiększony wzrost i imponującą wagę rodzimych Nowozelandczyków, jak również za niezwykle szybki porost ich lasów oraz wydajność ich produkcji rolnej (patrz też podrozdział NB2). Podwyższone naenergetyzowanie gleby w Nowej Zelandii, będące jedną z pozostałości tej eksplozji, powoduje też cały szereg unikalnych zjawisk jakie decydują o niezwykłości tego kraju. Aby wskazać tutaj jakieś przykłady tych zjawisk, to woda w Nowej Zelandii paruje szybciej niż np. w Europie, Nowa Zelandia niemal zupełnie nie zna piorunów - można tam przeżyć cały szereg lat bez zobaczenia nawet jednej błyskawicy, występują tam najróżniejsze anomalie elektromagnetyczne, itp. Zgodnie z tym samym podrozdziałem F2.1.1.2 w [5/3] eksplozja UFO koło Tapanui jest też odpowiedzialna za charakter narodowy Nowozelandczyków, np. m.in. za zwiększoną sensytywność uczuciową u ich mężczyzn oraz wojowniczość ich kobiet, za ich poczucie dobra i prawości, oddanie dla ochrony środowiska, nietolerancję dla wszelkich przejawów okrucieństwa (np. wobec zwierząt), a - jak to wskazuje podrozdział C8.3 w [5/3] - prawdopodobnie również i za ich szczególny konserwatyzm który uniemożliwia im zaakceptowanie faktu wystąpienia tejże eksplozji w ich kraju, itp. W końcu zgodnie z innymi podrozdziałami monografii [5/3] i [5/4] eksplozja ta ponosi zapewne odpowiedzialność za takie zjawiska jak: nagłe wyginięcie w tym kraju super-ptaka Moa, pojawienie się niektórych niezwykłych okazów fauny i flory - przykładowo jaszczura Tuatara, pochodzenie popalonych kłód drzewnych porozrzucanych po obszarze tego kraju, kamienie ceramiczne, znacznie bardziej nasiloną niż w innych krajach aktywność UFOnautów w Nowej Zelandii, szczególną wrażliwość rodzimych Nowozelandczyków na zjawiska paranormalne, oraz wiele innych. Ponadto, jak to wykazano w podrozdziałach C11.5 i C7 monografii [5/3] i [5/4], nawet sam fakt wyłonienia się Nowej Zelandii z okrywającego ją przed około 12 tysięcy lat lodowca Nowozelandczycy zawdzięczają zapewne podobnej eksplozji UFO, tyle że zaistniałej gdzieś koło Europy (na Atlantydzie). Owa europejska eksplozja UFO sprzed około 12 tysięcy lat najprawdopodobniej ukształtowała też dzisiejszą faunę i florę Nowej Zelandii, wymutowała jej ogromne ptaki (np. Moa, Kiwi, czy Kakapo) i rośliny (np. drzewiastą trawę i tussock), jest odpowiedzialna za wyrost gigantów żyjących tam niemal do czasów historycznych, zadecydowała o nocnej aktywności i zwyczajach wielu miejscowych gatunków - np. ptaka Kiwi, przerwała stałe połączenie pomostem lodowym pomiędzy Nową Zelandią i Patagonią w Ameryce Południowej, oraz okresowe połączenie po lodzie pomiędzy Nową Zelandią i Australią lub Tasmanią, oraz wiele innych.

Ignorowanie istnienia eksplozji koło Tapanui i uniemożliwianie jej badania jest dużą stratą nie tylko dla Nowej Zelandii ale i dla całej naszej planety. Po pierwsze Nowa Zelandia pozbywa się w ten sposób jednej z najważniejszych swoich atrakcji turystycznych, zlokalizowanej w łatwo dostępnym obszarze, którą z przyjemnością obejrzałby prawie każdy odwiedzający ten kraj. Po drugie naukowcy nowozelandzcy przez swoje ignorowanie podstawowej przyczyny dla wielu zagadek ich kraju blokują dla reszty świata otworzenie i wyjaśnienie tych zagadek, zamrażając w ten sposób postęp naszej wiedzy w wielu nowatorskich kierunkach których istnienie badania Tapanui stopniowo uświadamiają. Po trzecie, jak dotychczas badaniami w terenie potwierdzone zostało istnienie, oraz zidentyfikowane dokładne miejsce wystąpienia, dla tylko dwóch takich eksplozji następujących już w czasach historycznych (Tapanui i tunguska). Każde z tych miejsc eksplozji powinno więc być badane a nie ignorowane. Po czwarte krater ten stanowi naturalne laboratorium w którym można obserwować różnorodne skutki długoterminowe eksplozji wehikułu czasu ze wszystkimi jego konsekwencjami magnetycznymi, telekinetycznymi, telepatycznymi i paranormalnymi (np. mutacje genetyczne, przyspieszenie wzrostu, wpływ na psychikę, indukowanie zjawisk paranormalnych, zafalowania przestrzeni czasowej, itp.). Po piąte moc magnetyczna eksplozji w Tapanui, przekraczająca 70 megaton TNT, podobna do tej jaka może też zostać wyzwolona podczas "lokalnej" wojny nuklearnej lub kontynuacji dotychczasowych prób z bronią jądrową, nie tylko że trwale pochyliła skorupę naszej planety, ale także najprawdopodobniej sprowadziła na Ziemię szereg innych następstw, dotychczas nieuświadamianych przez naszą naukę, np. mroki i barbarzyństwa okresu średniowiecza. Stąd też eksplozja w Tapanui mogłaby zostać wykorzystana dla praktycznego przestudiowania i politycznej ilustracji całokształtu dewastacyjnych skutków użycia jakiejkolwiek broni jądrowej. Największa jednak strata, a jednocześnie groźba dla całej planety, jaką wnosi ignorowanie zaistnienia eksplozji koło Tapanui, wynika z możliwości iż następna podobna eksplozja UFO zaistniała ponad gęsto zaludnionym obszarem (np. stolicą) jakiegoś mocarstwa nuklearnego może przypadkowo zainicjować światową wojnę termojądrową, a w konsekwencji spowodować całkowite zniszczenie życia na naszej planecie.

Dla naukowej ścisłości warto tutaj też dodać, że dokłanie w taki sam sposób jak zamanipulowani przez UFO naukowcy z Nowej Zelandii odmawiają uznania dowodowego znaczenia legend o "Ogniach Tamaatea", również historycy badający Cypr całkowicie ignorują znaczenie i treść podanej na wstępie niniejszego podrozdziału legendy o zagładzie Salamis przez powodzie morskie. Najbardziej popularna teoria stwierdza, że Salamis zostało opuszczone stopniowo przez jego mieszkańców z powodu zamulania się jego portu. Z drugiej jednak strony, nawet pobieżne oględziny jakich dokonałem podczas swego 10-miesięcznego pobytu na Cyprze potwierdzają treść legend a nie oficjalnego wyjaśnienia. Wygląda, iż wyrażone w podrozdziale V5.1.1 zaprogramowanie umysłów wszystkich naukowców na Ziemi aby odrzucali każdy kierunek badań jaki mógłby ich zaprowadzić do odkrycia faktu okupacji Ziemi przez UFO jest faktem, zaś wszechwładni w stosunku do niektórych ludzi UFOnauci okupujący naszą planetę, żywotnie zainteresowani są w utrzymaniu ludzi w niewiedzy na temat swojej przeszłości, jako że przeszłość ta ukrywa jakieś wydarzenia o których pasożytowani ludzie nie powinni się dowiedzieć - np. takie jak te opisane w podrozdziale P6 i P7.

Kiedy już rozważany jest tutaj fakt starannego ukrywania i blokowania przez UFOnautów wszystkiego co mogłoby naprowadzić ludzi na wiedzę iż są okupowani (patrz podrozdział V5.1.1), warto też rozważyć odnośną tezę z podrozdziału P7. Teza ta stwierdza, że UFOnauci celowo eksplodowali UFO nad Tapanui (w 1178 roku) i Atlantydą (około 12 000 lat temu) tylko po to aby cofnąć ludzkość w rozwoju. W obliczu prawdziwości tej tezy, wszelkie pozostałości eksplozji UFO koło Tapanui stanowią dowody rzeczowe zbrodni popełnionej na ludzkości przez UFOnautów. W tym ujęciu nie powinno więc dziwić, że UFOnauci z takim nakładem sił i środków starają się usilnie ukrywać te dowody (podobnie jak usilnie ukrywają oni Atlantydę). Dlatego też m.in. manipulują oni lokalnymi decydentami aby efektywnie neutralizowali, blokowali lub usuwali z Nowej Zelandii każdego badacza który zbyt mocno przygląda się owemu miejscu eksplozji UFO.

Istnieje znacznie więcej szczegółów uzupełniających powyższe opisy. Zawarłem je w swoich monografiach z serii [5] jakich już czwarte wydanie [5/4] zaplanowane zostało do wygładzenia i do upowszechnienia zaraz po wydaniu niniejszej monografii (z grubsza owo wydanie [5/4] jest już gotowe). Tym więc z czytelników których zainteresowały informacje z niniejszego podrozdziału polecam zapoznanie się z monografią [5/4] lub [5/3]. Szczególnie, że egzemplarze monografii [5/3] rozesłane już były do wszystkich znanych mi grup UFOlogicznych w Polsce, a także do wszystkich Bibliotek Wojewódzkich i Bibliotek Głównych wszystkich uczelni wyższych w Polsce. Zainteresowani czytelnicy nie powinni więc mieć większych trudności z dotarciem do egzemplarza którejś z nich.

O5.3. Podziemne tunele wytopione przez UFO

Jedną z cech dyskoidalnego magnokraftu opisanego w rozdziale F jest, że wytwarza on obwody magnetyczne które w odpowiednim trybie pracy (zwanym "trybem wiru magnetycznego" - patrz opis z podrozdziału F7.2) wirują wokół jego powłoki. Takie wirujące obwody magnokraftu pokazane są w częściach A i B rysunku P19. Po wprawieniu w ruch wirowy obwody te jonizują powietrze wytwarzając rodzaj chmury plazmowej jaka otacza zawarty w niej statek. Chmura ta działa jak skrzyżowanie ogromnej piły plazmowej z centrefugą. Niszczycielskie własności plazmy od dawna wykorzystywane są do budowy palników zdolnych do cięcia najtwardszych materiałów. Jeśli czegoś nie da się przeciąć czy obrobić zwykłymi metodami, sięga się wtedy po palnik plazmowy. Wirująca plazma magnokraftu jest więc takim właśnie palnikiem tarczowym który umożliwia jego wpalenie się w nawet najtwardszy ośrodek. To z kolei zezwala na loty tego statku w ośrodkach stałych (np. skałach) i wypalanie w nich szklistych tuneli. Zasadę tworzenia takich tuneli pokazano na rysunku F31. Niezwykła metoda ich formowania powoduje, że odznaczają się one szeregiem unikalnych cech jakie wyszczególnione zostały i dokładnie omówione w podrozdziale F10.1.1. Dla przykładu mają one przekrój trójkątny jeśli biegną w kierunku równoleżnikowym (np. ze wschodu na zachód), lub eliptyczny jeśli biegną w kierunku południkowym (np. z południa na północ). W dalszej części niniejszego podrozdziału wskazanych będzie kilka już zidentyfikowanych ich przykładów.

Dzisiejsza nauka skutecznie manipulowana przez okupujące nas UFO oczywiście musi przypisywać wyłącznie naturalne pochodzenie wszystkim podziemnym jaskiniom istniejącym na naszej planecie. W ten sposób musi ona ignorować pewną liczbę przypadków kiedy technologiczne pochodzenie od przelotu wehikułu magnokrafto-podobnego (UFO) wyjaśnia niezwykłe właściwości niektórych z istniejących podziemnych tuneli, podczas gdy żaden z atrybutów obecnych w ich obrębie nie uzasadnia upierania się przy ich "naturalnym" wyjaśnieniu.

Najbardziej znany z takich niezwykłych podziemnych tuneli odkryty został przez Juan'a Moricz w czerwcu 1965 roku w prowincji Morona-Santiago Ekwadoru. Jego opis i fotografie zawarto w dwóch książkach Erich'a von Däniken, [1O5.3] "In Search of Ancient Gods" (tj. "W poszukiwaniu starożytnych bogów"), Souvenir Press, Leeds, England 1973, oraz [2O5.3] "The Gold of the Gods" - tj. "Złoto Bogów" (najpierw opublikowaną w Niemczech przez Econ-Verlag pod tytułem "Aussaat und Kosmos"), Souvenir Press, 1972, ISBN 0-285-62087-8 (wydana potem ponownie przez: Redwood Press, Ltd., Townbridge, England, 1973). System ten rozciąga się przez tysiące mil pod powierzchnią Ekwadoru i Peru - patrz rysunek O6 (#1). Wszystkie własności owych tuneli opisane w książkach von Däniken'a dokładnie odpowiadają własnościom jakich należałoby się spodziewać po tunelach wytopionych w skale podczas podziemnych przelotów magnokraftu i UFO. Dla uświadomienia stopnia tej zgodności, poniżej zacytowano kilka zdań z książki [2O5.3] "The Gold of the Gods" (porównaj ów cytat z atrybutami takich tuneli omówionymi w podrozdziale F10.1.1).

Str. 6: "Wszystkie przejścia formują proste kąty. Ściany są gładkie i często wyglądają jakby wypolerowane. Sufity są płaskie i czasami wyglądają jakby zostały pokryte rodzajem glazury." Str. 8: " Mój kompas zastrajkował kiedy chciałem go użyć aby zobaczyć dokąd owe przejścia prowadzą. Potrząsnąłem nim, ale igła nawet nie drgnęła." (W oryginale angielskojęzycznym - page 6: "The passages all form right angles. The walls are smooth and often seem to be polished. The ceilings are flat and at times look as if they were covered with a kind of glaze." Page 8: "When I tried to use my compass to find out where these galleries lead, it went on strike. I shook it, but the needle did not move.")

Po dalsze szczegóły zalecane jest przeglądnięcie obu wyżej podanych książek.

Liczne przykłady podobnie długich, prostych jak strzała, gładkich, regularnych, geometrycznie ukształtowanych i namagnesowanych tuneli opisane są i zilustrowane w różnych innych książkach. Dla przykładu w książce [3O5.3] pióra Ben'a Lyon, "Venturing Underground - the new speleo's guide" (E.P. Publishing Ltd, 1983, ISBN 0-7158-0825-7), zawarte są opisy i fotografie całej serii tego typu tuneli. Jeden z tuneli pokazanych w tej książce jaki zasługuje na specjalną uwagę jest słynny Mammoth Cave System w Kentucky, USA. Do dzisiaj odkryto iż posiada on ponad 300 kilometrów podziemnych przejść. Dwa inne przykłady podobnych tuneli, jeden z których zlokalizowany jest pod Wyspą Malta, podczas gdy inny wiedzie z Cuzco w Peru przez Limę do Boliwii (razem prawie 2000 kilometrów długości), opisane są w książce [4O5.3] pióra William'a Gordon Allen, "The Steiner-Tesla Enigma Fantastique", strony 80 do 85.

Niezwykłe tunele podziemne, szkliste i ukształtowane regularnie (technologicznie), były nawet zaprezentowane w niektórych najnowszych programach telewizyjnych. W serii telewizyjnej, "The Wonders of Western Australia", produkcji Guy'a Baskin, Kanał 9 telewizji z Perth, Australia, została pokazana eksploracja podziemnego tunelu nazywanego "Cocklebiddy Cave System" a zlokalizowanego na Nullarbor Plain w Południowej Australii. Producenci tego filmu byli nieco zdziwieni przez nienaturalne, ciągłe, i gładkie kształty owych niekończących się przejść podziemnych, nie sugerowali oni jednak, ani też badali, możliwości ich technologicznego pochodzenia.

Iż Cocklebiddy Cave posiada technologiczne pochodzenie staje się niemalże pewne po przeglądnięciu jego opisów i fotografii opublikowanych w artykule [5O5.3] z australijskiego magazynu ilustrowanego, People, z 5 grudnia 1983 roku, strony 7 do 10. Przekrój poprzeczny tego tunelu jest eliptyczny, tj. typowy dla lotu magnokraftu w kierunku z południa na północ - patrz część #2 rysunku O6 oraz rysunek F31. I faktycznie tunel ten rozciąga się dokładnie z południa (wejście) ku północy (kierunek zdążania tego tunelu). Jest on nienaturalnie prosty i zawsze przyjmuje formę jaka sugeruje iż powstał on poprzez odwzorowanie w ziemi dysku przesuwanego cały czas w tej samej pozycji (tj. z osią centralną równoległą do linii sił ziemskiego pola magnetycznego). Dolna część tego tunelu pokryta jest stwardniałymi oparami skalnymi i odłamkami. Ponadto na ścianach owego tunelu są wycięte powtarzalne, faliste wyżłobienia które wskazują na cykliczną, piłującą akcję wiru magnetycznego statku jaki spowodował jego wytopienie.

Jak się okazuje, "fajko-podobny" przebieg tunelu Cocklebiddy Cave pokazany w części #2 rysunku O6 jest typowym przebiegiem tuneli UFO. Tunele te mają bowiem formę podobną do krecich dziur. Przez długą odległość podążają one po linii prostej poziomo pod powierzchnią ziemi, aby w jakimś miejscu skręcić w górę i wynurzyć się na powierzchnię. W danych legendach takie pionowe wyjścia tuneli na powierzchnię były opisywane dosyć często. Niestety, z biegiem czasu same wejścia do tych tuneli zostały pozasypywane. Do chwili obecnej przetrwały jedynie te wejścia jakie albo znajdują się na dnie morza, albo też jakie są dobrze ukryte na odległych od cywilizacji pustkowiach. Największa liczba z dotychczas odkrytych wylotów takich tuneli UFO znajduje się w morzu głębokim na około 20-metrów, przy koralowym ryfie w północnej części australijskiej Prowicji Queensland. Miejscowi rybacy nazywają je "wonky holes". Mają one zwykle od jakichś 10 do 30 metrów średnicy. Na ich wylotach obserwowana jest cała gama niezwykłych zjawisk, jakie budzą przerażenie wśród miejscowych rybaków, którzy z powodu tych zjawisk starannie omijają znane im takie "dziury" w dnie morza. Ciekawe, że zjawiska te daje się wytłumaczyć jako efekty przelotu niewidzialnych UFO. Badania owych "dziur w morzu" dokonywane były porzez fizyków oceanograficznych z James Cook University. Jak się okazuje, w okresach kiedy na przyległym lądzie australijskim panuje pora deszczowa, z dziur owych wypływa do otaczającego je morza strumień słodkiej wody - co oznacza że połączone są one podziemnym tunelem ze stałym lądem. Ciekawe opisy owych "wonky holes" czyli podwodnych wylotów z tuneli UFO, razem z fotografią jednego z takich wylotów, zawarte są w jednostronnicowym artykule [6O5.3] "Looking for the wonky bits", jaki opublikowany był przez gazetę Townsville Bulletin (Townosville, North Queensland, Australia) wydanie z soboty, 21 lipca 2001 roku, strona 49.

Nieco odmienny wzór od tych omówionych powyżej, pozostawiony na ścianach tunelu, pokazany został w dokumentarnym programie telewizyjnym "Skydive to Autana" nakręconym przez RKO Programmes International (Producent: Adrian Warren). Ów program pokazał tajemnicze tunele przebiegające przez szczyt świętej góry Autana w Wenezueli. Są one także proste i geometrycznie (tj. magnokraftowo) ukształtowane. W jednej z jaskiń, uformowanej na przecięciu dwóch tuneli, idealna spirala została wyżłobiona w skale. Spirala ta posiada dokładny kształt wiru magnetycznego wytwarzanego przez magnokraft - wiernie powtarzający kształt pokazany na rysunku P19(B). Ujawnia więc ona w sposób odbierający wszelkie wątpliwości, że owe tunele z Autana zostały wytopione przez UFO.

Inne technologiczne tunele, zlokalizowane pod górą Mount Chester, USA, zaprezentowane zostały w amerykańskiej serii telewizyjnej, "More Real People", wyprodukowanej przez George Schlatter Production, Los Angeles, Kalifornia. Miejscowi ludzie z powagą twierdzili w niej, że tunele te zamieszkałe są przez jakieś telepatyczne istoty (coś w rodzaju "skarbników" z naszego Śląska). Niezwykła geometria owych przejść oraz argumentacja miejscowych osób nie wzbudziły jednak żadnych dalszych poszukiwań.

Korespondowałem też kiedyś z nadzorcą Parku Narodowego na Hawajach, z zawodu geologiem. Ma on pod opieką eliptyczny, idealnie równy w przekroju, prosty jak strzała, poziomy tunel ze spiralnymi wyżłobieniami na ścianach powstałymi jakby od zadrapań ogromnego wiertła. Jego zdjęcie opublikowane było w [3O5.3]. Zamiast odpowiedzieć na zadane w liście pytania, np. czy tunel ten przebiega w kierunku północ-południe i czy występuje w nim jakieś resztkowe namagnesowanie, nadzorca ten w swojej odpowiedzi ograniczył się wyłącznie do pouczenia mnie, że ów tunel nie mógł powstać technologicznie ponieważ jest on naturalnym pustym kanałem pozostałym po spływie lawy ze szczytu wulkanu, zaś jego następne przestawienie z ułożenia niemal pionowego na poziome i idealne wyprostowanie nastąpiło w rezultacie trzęsienia Ziemi które spowodowało zmiany w topografii terenu (ileż to różnych nieprawdopodobnych zjawisk i sił natury niektórzy naukowcy zatrudniają aby uzasadnić "naturalne" pochodzenie tuneli UFO!). Umiejętnie pominął przy tym w swoich wyjaśnieniach dlaczegoż to ów tunel o ściankach z twardej skały wcale nie popękał, nie zapadł się, ani nie poformował uskoków podczas owego przyginającego wulkaniczne skały trzęsienia ziemi.

Ponieważ zgromadzony dotychczas materiał dowodowy bezspornie wskazuje, że to wehikuły innych cywilizacji uformowały tunele opisane powyżej, jest więc rzeczą zupełnie logiczną spodziewać się, że dalsza ich ilość odkryta zostanie przez przypadek podczas podziemnych prac inżynieryjnych (np. drążeniu podziemnych dróg i przejść, górnictwie, budowie podziemnych kolei, itp.), podczas eksploracji jaskiń, lub nurkowania do dna morskiego. (Spotkałem się z informacją sugerującą, że takie tunele odkryte zostały nawet pod Waszyngtonem D.C., niestety istnieje obiektywna trudność w dotarciu do źródła tej informacji.) Jest więc całkiem możliwym że podczas czytania niniejszej monografii, któryś z czytelników przypomni sobie szczegóły takiego właśnie odkrycia. W takim przypadku byłbym niezmiernie wdzięczny za przekazanie mu odnośnych danych.

Jest oczywistym że metodyka, racjonalność i poczucie proporcji powinny dominować w nauce. Nie ma wątpliwości, że w większości typowych przypadków, naturalne pochodzenie stanowi jedyne dopuszczalne wytłumaczenie dla podziemnych jaskiń. Jednakże istnieją też okazje kiedy taka zamanipulowana przez okupujące nas UFO generalizacja jednego wytłumaczenia powoduje przeoczenie istotnych wyjątków. Owe wyjątki reprezentują zaś dowody materialne o szczególnej wadze dla postępu, bezpieczeństwa i wolności naszej cywilizacji. Aby więc uniknąć utracenia owej liczącej się informacji, zaczyna być palącą konecznością abyśmy zrewidowali obecne podejście do wyjaśnienia przyczyn niektórych zjawisk, i wzięli pod uwagę także udział cywilizacji pozaziemskich. Czas już dojrzał do ponownego rozpatrzenia szeregu faktów. Tunele opisane w niniejszym podrozdziale dostarczają doskonałej możliwości ku temu, bowiem nie mogą one zniknąć lub się oddalić kiedy ktoś się do nich zbliży w celach badawczych, a także ponieważ każdy kto nie jest pewien ich istnienia może do nich podejść, popatrzeć, dotknąć a nawet dokładnie je przebadać.

O5.3.1. Jelenia Jaskinia (Deer Cave) z Północnego Borneo najbardziej spektakularnym przykładem tunelu UFO

Od pierwszej chwili gdy około 1980 roku teoretycznie wydedukowałem możliwość wytopienia szklistych podziemnych tuneli przez napęd wszelkich wehikułów jakie używają do lotów zasadę działania magnokraftu, intensywnie poluję on na tunele UFO. Niestety wszystkie takie tunele jakie początkowo zdołałem zidentyfikować i zlokalizować znajdowały się w miejscach mało dostępnych. Stąd nie byłem w stanie dotrzeć i oglądnąć ich osobiście. Nic więc dziwnego, że w 1993 roku, po rozpoczęciu profesury na University Malaya w Kuala Lumpur, Malezja, moje najwyższe zainteresowanie wzbudziła "Deer Cave" (tj. "Jelenia jaskinia") jaka stanowi jedną z głównych atrakcji turystycznych Parku Narodowego Gunung Mulu położonego w północnej części Wyspy Borneo (patrz części (d) i (e) rysunku O6 w niniejszej monografii, oraz rysunek P36 w monografii [1/3]). Przez dosyć niezwykły zbieg okoliczności zdjęcie tej jaskini po raz pierwszy zobaczyłem już w pierwszym dniu po swym przybyciu do University Malaya, tj. już dnia 2 września 1993 roku. Jej duże kolorowe zdjęcie widniało bowiem na aktualnie otwartej stronie kalendarza jaki znajdował się na biurku zastępcy Rektora do spraw akademickich, przez którego zostałem przyjęty zaraz po przybyciu na tamtą uczelnię. Jej okrągły kształ i lśniące ścianki były przy tym tak wymowne, że nie mogłem powstrzymać się od spytania swego gospodarza, gdzie jest owa jaskinia wyglądająca jakby wycięło ją w skale ogromne wiertło. Przez całe też trzy następne lata wykładania na University Malaya, nieustannie wybierałem się na Borneo, aby jaskinię tą sobie oglądnąć. Zgodnie ze zgromadzonymi wówczas informacjami na jej temat, dostęp do niej jest stosunkowo łatwy, stanowi ona nawet jedną z najważniejszych atrakcji turystycznych Borneo. Niestety, jak to wówczas odnotowałem, przez jakieś dziwne "zbiegi okoliczności" (dzisiaj już wiem, że były to celowe manipulacje okupujących Ziemię UFOnautów), pomimo pracowania w Malezji przez całe trzy lata, i na przekór podejmowania licznych prób, nie zdołałem dotrzeć do Deer Cave. Widać jednak owa jaskinia była niezwykle istotna dla przyszłości, bowiem moje losy życiowe przyjęły na tyle niezwykły obrót, że począwszy od 1 października 1996 roku rozpocząłem swą kolejną profesurę właśnie na Wyspie Borneo, tj. na Uniwersity Malaysia Sarawak zlokalizowanym koło miasta Kuching. Tym razem już się uparłem aby wykorzystać nadarzającą się okazję lokalnej przerwy wakacyjnej i aby dokładnie oglądnąć sobie tą jaskinię.

Pomimo że "Deer Cave" znajdowała się na Borneo w tej samej malezyjskiej Prowincji Sarawak co Uniwersytet jaki mnie wówczas zatrudniał, ciągle dotarcie do niej zajęło mi aż cztery dni niewygód, formalności i napięcia, oraz - pomimo wyboru najtańszych sposobów podróżowania - kosztowało odpowiednik jednej-trzeciej całomiesięcznego mojego zarobku. Podróż do jaskini rozpoczęła się o szóstej rano we wtorek dnia 27 maja 1997 roku i obejmowała: 14 godzin niemal nieustannej jazdy autobusem pokrywającej dystans prawie 1000 kilometrów dzielących Kuching i Miri, nocleg w Miri, bieganina po Miri aby zarezerwować sobie nocleg w Mulu w schronisku przy jaskini oraz zdobyć bilet na lokalny samolot lecący z Miri do Mulu, 45 minutowy przelot dwupłatowym samolotem z Miri do Mulu, kilkukilometrowe przejście przez dżunglę z lotniska w Mulu do siedziby zarządu Parku Narodowego w Mulu, gdzie zarezerwowałem sobie zakwaterowanie, zaś po przybyciu do Parku uzyskanie formalnego zezwolenia na wejście na teren Parku, oraz trzykilometrowy marsz przez dżunglę (tj. marsz od schroniska noclegowego w Mulu, gdzie się zatrzymałem, aż do wejścia do samej Deer Cave). Mój powrót z owej czterodniowej wyprawy do mojego mieszkania pod Kuching, nastąpił około dziewiątej wieczorem w piątek dnia 30 maja 1997 roku. W samej Deer Cave (Jeleniej Jaskini) byłem aż trzykrotnie, tj. zaraz po dotarciu do niej około szóstej wieczorem w środę dnia 28 maja 1997 roku (kiedy to m.in. obserwowałem też i wylot nietoperzy z jej wnętrza), a także około siódmej rano następnego dnia w czwartek 28 maja, i ponownie około południa tego samego czwartku. Około 4 godzin jakie miałem do dyspozycji pomiędzy ranną i południową wizytą w Deer Cave poświęciłem wówczas na zwiedzanie dwóch innych jaskiń znajdujących się w jej pobliżu w tym samym Parku Narodowym Mulu, tj. spektakularnej "Wind Cave" z ogromnymi stalaktytami i stalagmitami, oraz "Clearwater Cave", która jest uważana za najdłuższą jaskinię w Południowo-Wschodniej Azji. Zwiedzanie to umożliwiło mi dokładnie wybadać i porównać różnice istniejące pomiędzy Deer Cave i innymi jaskiniami z tego samego obszaru. Różnice te są tak uderzające i widoczne już na pierwszy rzut oka, że same tylko oglądnięcie tych trzech jaskiń, nawet bez znajomości opisanych w tym podrozdziale technologicznych atrybutów Deer Cave, powinno wystarczyć dla uświadomienia sobie, że musi ona posiadać technologiczne pochodzenie.

Sama jaskinia Deer Cave wywarła na mnie przeogromne wrażenie. Właściwie to podczas oglądania zapierała mi dech w piersiach. Jest ona kolosalna. Tylko część obecnie stanowiąca jej prześwit, tj. zawarta pomiędzy jej podłogą pozorną i sufitem jest około 120 metrów wysoka i w niektórych miejscach nawet do około 160 metrów szeroka. Pamiętać jednak należy że pod podłogą pozorną zawarta jest warstwa opadłego po przelocie UFO gruzu skalnego, jaką oceniam na co najmniej 40 metrów głęboką (tj. głębiej niż wysokość 10 piętrowego budynku). Warstwa ta leży na podłodze rzeczywistej tunelu i przysłania jego dolną część. To właśnie na owej niewidocznej dla turystów podłodze rzeczywistej przebiegającej jakieś 40 metrów pod podłogą pozorną gromadzi się woda jaka spływa po ścianach Deer Cave i wypływa z niej potem jako spora rzeczka. Jakąż to wielkość i moc musiał posiadać wehikuł UFO typu K8 zdolny do wypalenia tak ogromnej jaskini w litej skale wapiennej.

Deer Cave ma kształt zbliżony do litery S przebiegającej całkowicie poziomo pomiędzy dwoma płaskimi zboczami wapiennej góry. Jej całkowita długość wynosi około 1 kilometra. Od strony południowego wejścia do jaskini, tj. wejścia przez które obecnie wchodzą do niej turyści, tunel jaskini skierowany jest ku magnetycznemu azymutowi 60°. Przekrój jaskini przy tym południowym wejściu przypomina nieco zarys boczny połowy cygara złożonego z dwóch UFO (lub magnokraftów) typu K8 - porównaj rysunek F7 z częścią (d) rysunku F31 oraz częścią (e) rysunku O6; tj. nieco przypomina kanciastą elipsę. Wejście to pokazane od środka widoczne jest właśnie w części (e) rysunku O6. Jakieś czterysta metrów od wejścia jaskinia łagodnym łukiem zmienia kierunek na dokładnie z południa na północ magnetyczną (tj. ku magnetycznemu azymutowi 0°). Jednocześnie jej przekrój poprzeczny zmienia się z kanciastej elipsy na niemal dokładny okrąg. Z uwagi na spiętrzenia naprężeń cieplnych w skale, począwszy od punktu początkowego zmiany jej kierunku, pojawiają się zawalenia stropu jaskini, jakie stopniowo nasilają się wraz z zaawansowaniem zakrętu. Najsilniejsze zawalenia występują w punkcie końcowym zakrętu, gdzie runęły ogromne obszary stropu jak również obu jej ścian. Dalej przez około trzysta metrów jaskinia podąża po linii prostej w kierunku dokładnie północnym. Na tym odcinku zawalenia szybko zanikają. Sama jaskinia przyjmuje kształt niemal kolisty. Potem ponownie zaczyna zmieniać kierunek łagodnym łukiem i tym razem skierowywuje się na azymut magnetyczny 30°. Jej przekrój poprzeczny ponownie się zmienia w kształt kanciastej elipsy. Jednocześnie ponownie pojawiają się zawalenia sufitu i ścian nasilające się wraz z zaawansowaniem zakrętu. Z kolei jej podłoga pozorna szybko się obniża aby tuż przy północnym wylocie z jaskini niemal całkowicie zaniknąć i przejść w podłogę rzeczywistą.

Dosyć dokładne opisy i ilustracje Deer Cave zawarte są w wielu książkach. Jedna z książek zawierająca jej stosunkowo dobry opis i ilustracje to [1O5.3.1] pióra Mike Meredith & Jerry Wooldridge with Ben Lyon, "Giant Caves of Borneo", Tropical Press Sdn Bhd (29 Jalan Riong, 59100 Kuala Lumpur, Malaysia), Kuala Lumpur 1992, ISBN 967-73- 0070-9. Jaskinia ta opisana też została w licznych broszurkach i przewodnikach turystycznych Malezji. Broszurki takie mogą być uzyskane nawet listownie od agencji specjalnie powołanej dla propagowania turyzmu w malezyjskiej prowincji Sarawak, w której ów tunel UFO się znajduje (tj. od: "Sarawak Tourism Board", #3.44, Level 3, Wisma Satok, Jalan Satok, 93400 Kuching, Sarawak, Malaysia; Tel: +60(82)423600; Fax +60 (82)416700; E-mail: sarawak@po.jaring.my). Do tej samej instytucji zwracać się można o przysłanie bezpłatnej mapy Sarwak na której Deer Cave została uwidoczniona.

Po dokładnym oglądnięciu Deer Cave i przeanalizowaniu jej cech charakterystycznych, doszedłem do wniosku, że na pewno pochodzi ona z podziemnego przelotu wehikułu UFO typu K8. Jestem przy tym całkowicie przekonany, że gdybym miał dostęp do odpowiedniego sprzętu badawczego i funduszu na badania, wówczas bez większych trudności potrafiłbym bezspornie i konklusywnie dowieść, iż wypalona ona została w sposób technologiczny przez taki wehikuł. (Wszakże wykazałem już w działaniu swoje zdolności dowodzeniowe poprzez formalne dowiedzenie że wehikuły UFO istnieją - patrz podrozdział P2, czego konklusywnie nie udało się przedtem uczynić żadnemu innemu badaczowi tych pozaziemskich wehikułów.) Oto cechy Deer Cave (Jaskini Jeleniej) jakie dotychczas zdołałem zidentyfikować, a jakie szczególnie wymownie świadczą o jej pochodzeniu z właśnie takiego podziemnego przelotu UFO:

#1. Szczątkowy magnetyzm ciągle zawarty w skale rodzimej jaskini. Z uwagi na odporność skały wapiennej na namagnesowanie, magnetyzm ten jest zbyt nikły aby zostać wykryty kompasem. Jednak jego ciągłe istnienie ujawniają nietoperze podczas wieczornego odlotu z jaskini. W Deer Cave gnieździ się bowiem olbrzymia ilość owadożernych nietoperzy wielkości naszego wróbla. Ich liczbę w książce [1O5.3.1] szacuje się na około 600 000. Każdego wieczora odlatują one z jaskini na nocne połowy owadów. Ich odlot następuje w dużych chmarach, najprawdopodobniej reprezentujących indywidualne nietoperze rodziny. W czasie lotu chmary te rozciągają się na kształt długiego węża jakiego liczne ogromnie poskręcane koliste zwoje przemierzają jakiś niewidzialny i zawsze ten sam kanał w powietrzu. Obserwowałem odlot tych chmar w środę 27 maja 1997 roku około 6:30 wieczorem. W każdej chmarze było tak dużo nietoperzy, że furkot ich skrzydeł całkowicie zagłuszał inne wieczorne dźwięki zwykle hałaśliwej tropikalnej dżungli. Co mnie najbardziej w nich uderzyło, to że każda kolejna kolumna nietoperzy podąża w powietrzu przez jakiś zawiły kanał zanim zdecyduje się odlecieć ku zachodowi, zawsze poruszając się przy tym dokładnie po tym samym kanale powietrznym co chmary poprzednie, aczkolwiek do wyboru posiada wiele możliwych kierunków odlotu. Najbardziej szokującym aspektem owego rytuału odlotowego nietoperzy jest, że każda chmara zatacza na wejściu do jaskini skomplikowane kręgi które pokrywają się z przewidywanym przebiegiem obwodów magnetycznych statku który wypalił tą jaskinię. Owo poruszanie się po kręgach przy wejściu do jaskini, połączone z późniejszym lotem zawsze po tym samym spiralnym kanale powietrznym, sugeruje że nietoperze wylatują z jaskini wiedzione utrwalonym w skale rodzimej trwałym namagnesowaniem. Namagnesowanie to pozostawione tam zostało przez wehikuł UFO który najpierw podlatywał lotem poziomym ku miejcu gdzie jaskinia się zaczyna, a następnie wytopił Deer Cave. Konieczność istnienia tego kanału magnetycznego pośrednio przyznawana jest nawet przez naukowców ortodoksyjnych studiujących owe nietoperze. W publikacjach poświęconych Deer Cave (np. we wskazanej tutaj [1O5.3.1]) naukowcy ci zastanawiają się bowiem co umożliwia ogromnym chmarom nietoperzy tak bezbłędne odszukanie swej jaskini.

#2. Obecność w Deer Cave energii telekinetycznej jaka przyciąga jelenie. Nazwa tej jaskini wywodzi się wszakże z dialektu lokalnego szczepu Berawan w którym jaskinia ta nazywana była "Gua Payau" co na angielskie tłumaczy się właśnie jako "Deer Cave" (tj. "Jelenia Jaskinia"). Szczep ten od wieków wykorzystywał ją jako miejsce swego polowania na jelenie. Jedno z ostatnich takich polowań, opisane w książce [1O5.3.1], odbyło się w 1951 roku. Jaskinia ta zawsze bowiem przyciągała do siebie te zwierzęta, które wiedzione jakimś nieprzepartym nakazem posłusznie wchodziły do jej wnętrza, pomimo że niemal za każdym razem zostawały potem ustrzelone. Instynktownego nakazu jeleni aby wchodzić do Deer Cave nie daje się wytłumaczyć zwyczajem zaszczepionym w nich przez ich rodziców, bowiem niemal każdy jeleń wchodzący do tej jaskini zostawał ustrzelony. Nakaz ten musi wywodzić się od telekinetycznej energii do dzisiaj utrwalonej w samej jaskini. Z czasów kiedy w Nowej Zelandii badałem lądowiska UFO, pamiętam doskonale że w miejscach lądowania tych statków, zawsze w glebie utrwalana zostawała forma energii telekinetycznej. (Z moich dotychczasowych badań wynika, że utrwalanie tej energii polegało na trwałym natelekinetyzowaniu gleby - po szczegóły patrz podrozdziały H8.1 i NB1 tej monografii.) Szczególnie potężna była ona w lądowiskach konfiguracji typu latające cygaro lub latający system które wytwarzały szczególnie potężne pole magnetyczne. Energia ta przyciągała miejscowe zwierzęta. Zauważalnie wyraźnie nie potrafiły jej się oprzeć owce oraz właśnie jelenie. Często widywałem je wylegujące się na byłych lądowiskach UFO. Niektóre chore owce kładły się nawet na lądowiskach UFO aby na nich zakończyć swe życie. Stąd stare lądowiska tych wehikułów często pokryte były kośćmi lub rozkładającymi się zwłokami owiec, co utrudniało ich badanie i fotografowanie. Przykładowo gdy w 1988 roku fotografowałem lądowisko latającego systemu UFO pokazane w części (d) rysunku O2 tej monografii, pokryte ono było właśnie takimi kośćmi i rozkładającymi się resztkami owcy. Właśnie owe makabrycznie wyglądające pozostałości rozkładającej się owcy spowodowały, że na owym zdjęciu nie pokazano całego lądowiska, tj. całego zarysu czterolistnej koniczynki, a jedynie jego wolny od makabrycznych resztek fragment. (Tej nieżywej owcy jeszcze tam nie było kiedy znalazłem owo lądowisko gdzieś w połowie 1987 roku, a także kiedy wykonywane było jego zdjęcie lotnicze pokazane w części (c) owego rysunku O2.) Uważam, że dokładnie ten sam rodzaj energii telekinetycznej który pozostawiany był na lądowiskach UFO w Nowej Zelandii, w Deer Cave pozostawiony jest w jej skałach - nieodparcie przyciągając do niej jelenie. Ponieważ w świecie istnieje wiele jaskiń lokalnie nazywanych "jelenia" (jedna z nich znajduje się nawet w Polsce), warto przyglądnąć się tym jaskiniom nieco uważniej. Być może że niektóre z nich wykazują opisane w tym rozdziale cechy tuneli wypalonych przez UFO.

#3. Niezwykle silny odór. Tunele wytopione przez UFO zamrażają w swoich ścianach telekinetyczną energię która nieodparcie przyciąga zwierzęta - w przypadku Deer Cave głównie jelenie, nietoperze i jerzyki. Ponadto pole to jest ogromnie aktywne biologicznie, powodując nieco odmienne niż normalnie procesy gnilne. To zaś posiada łatwo odnotowywalne przez każdego następstwo. Następstwem tym jest silny smród jaki panuje w tunelach UFO. Wszakże nietoperze, jak również wszelkie inne stworzenia które są tam przyciągane, produkują odchody które z czasem fermentują i gniją. Ponadto ich zwłoki też z czasem gniją w unikalny sposób. Z kolei fermentacja i gnicie tych ich odchodów i resztek, zachodzące w obecności silnego pola telekinetycznego, wytwarza niezwykle intensywny odór o charakterystycznym odcieniu zapachowym (patrz punkt 9 w podrozdziale F10.1.1). W przypadku Deer Cave, odór ten przypominał mi jakby wymieszanie ostrego zapachu amoniaku w jego indukującej wymioty wersji obecnej w końskiej urynie, z duszącym zapachem "siarkowodoru" czyli psujących się jajek, oraz z zapachem starej pleśni. Oczywiście wszelkie jaskinie śmierdzą, jednak smród naturalnych jaskiń jest inny niż tuneli UFO, znaczy bardziej nadający się do zniesienia i nie tak intensywny. Z uwagi na ogromne rozmiary Deer Cave, oraz na otwarcie jej wejść z obu stron - co nadaje jej przelotowy charakter, w jaskini tej istnieje dosyć dobra wentylacja. Stąd część tego odoru jest wywiewana i nawet ludzie z bardzo czułymi (jak ja) na odór nosami ciągle mogą wchodzić do środka bez zwymiotowania. Jednak pomimo tego wywiewania, odór Deer Cave jest co najmniej około trzykrotnie bardziej intensywny i przykry niż odór dwóch innych, naturalnych jaskiń zlokalizowanych w tej samej okolicy, które wówczas również odwiedziłem. W przypadku więc gdyby jakiś tunel UFO miał niemal całkowicie zamknięte wszystkie wejścia, tak jak to obecnie jest z tunelami pod Babią Górą, na krótko po wypaleniu tunelu odór ten będzie w nim zapewne niemal nie do zniesienia. Będzie on też formował śmierdzącą smugę w pobliżu każdego z ciągle otwartych wejść do tego tunelu.

Oczywiście, jak wszystko w naszym wszechświecie, niezwykle silny i bardzo charakterystyczny odór panujący w tunelach UFO posiada też i pozytywne następstwa. Jednym z nich jest, że może on stanowić główną cechę identyfikacyjną jaka w przyszłości może nam pomagać we wstępnym rozpoznawaniu tuneli UFO natychmiast po wejściu do jednego z nich, oraz na długo przed tym zanim taki tunel rozpoznany może zostać po trudnych niekiedy do wykrycia jego atrybutach konfiguracyjnych i fizykalnych. Rozprzestrzenianie się tego odoru w pobliżu wejść do tuneli UFO może też być sygnałem gdzie wejść tych poszukiwać. Jeśli więc w jakimś obszarze całymi latami coś okropnie śmierdzi i nikt nie ma pojęcia skąd ten nieustanny odór się bierze, może to właśnie oznaczać, że gdzieś w owej okolicy ukryte jest wejście do tunelu UFO. Przykładowo pamiętam, że takie przez nikogo nie zidentyfikowane źródło bardzo przykrego smrodu znajdowało się w dzielnicy Kuala Lumpur zwanej "Subang", tuż w pobliżu starego krajowego lotniska pasażerskiego "Subang Airport" tego miasta. Często bowiem jadąc na owo lotnisko, na odcinku drogi dojazdowej prowadzącej koło hotelu "Hyatt Saujana", niekiedy aż mnie zatykało od owego smrodu (smród ten był też powodem znanych powszechnie, nieustannych narzekań gości tego hotelu). Na dodatek do tego odoru, zgodnie z lokalnym folklorem, właśnie na owym "śmierdzącym" odcinku drogi często zdarzały się "nadprzyrodzone" zdarzenia, jakie interpretować by można jako przypadki spotkań z UFOnautami. Przykładowo w nocnym programie radiowym "Patrick Tioh" o duchach, prowadzonym przez "Radio 4" w Kuala Lumpur, relacjonowana kiedyś była sprawa samochodu który uderzył figurę ludzką przechodzącą właśnie tą drogę. Gdy jednak kierowca się zatrzymał aby udzielić swej ofierze pomocy, na drodze nie było absolutnie nikogo. (Patrz też niemal identyczny rosyjski przypadek przejechania UFOnauty przez samochód, opisany przy pozycji [2T2] w punkcie "Ad.2." podrozdziału T2 tej monografii.)

W miarę upływu lat pole telekinetyczne zamrożone w ścianach tunelu UFO stopniowo zanika zgodnie z krzywą połowicznego rozkładu. Razem z tym polem zanikała też więc będzie aktywność biologiczna danego tunelu, a więc także i charakterystyczny smród jaki w nim się wytwarza. Stąd po intensywności smrodku panującego w danym tunelu UFO, co bardziej uczuleni na odór badacze w przyszłości zapewne będą w stanie z grubsza określić wiek danego tunelu. Tunele UFO jakie wytopione zostały relatywnie niedawno, najprawdopodobniej generowały będą tak intensywny smród, że bez użycia maski gazowej zapewne nie da się w nich wogóle oddychać.

#4. Kształt i przekrój poprzeczny. W chwili obecnej Jaskinia Jelenia na Borneo posiada dosyć sporo zawaleń sufitu jakie nastąpiły już po jej uformowaniu, zaś jakie łatwo jest odróżnić od jej naturalnych kształtów bowiem zawalone odłamy leżą na płaskiej podłodze pozornej podczas gdy ich górna powierzchnia pasuje do wyrw istniejących ponad nimi w suficie. Jeśli jednak wziąść poprawkę na te zawalenia, tj. myślowo popodnosić je na swoje poprzednie miejsca, wówczas geometria Deer Cave odniesiona do kierunku jej przebiegu jest dokładnie taka jakiej należałoby się spodziewać po tunelach wypalonych przez UFO. Wizytujący tą jaskinię łatwo mogą to sprawdzić poprzez wyobrażenie sobie przelotu latającego cygara sprzęgniętego z dwóch nałożonych na siebie dyskoidalnych UFO typu K8 o średnicy zewnętrznej D=140.44 [metrów] (patrz tablica F1 w tej monografii). Wystarczy bowiem aby zarysy takiego wyobrażalnego cygara odzwierciedlili w skale rodzimej tej jaskini poprzez jego myślowe przesuwanie wzdłuż osi Deer Cave podczas gdy podłoga tego wehikułu cały czas utrzymywana byłaby prostopadle do lokalnego przebiegu linii sił pola magnetycznego (tj. płaszczyzna tej podłogi przebiegałaby pionowo, podczas gdy jej oś centralna byłaby skierowana ku magnetycznej północy - jak to jest zilustrowane na rysunku F31). Okazuje się wówczas, że uzyskana w ten sposób geometria tunelu w skale posiada pierwotny (tj. obowiązujący przed zawaleniami sufitu) kształt i przekrój poprzeczny tej Jaskini Jeleniej. To zaś oznacza, że kształt Deer Cave jest precyzyjnie taki jaki powinien być w przypadku gdy jaskinia ta została wytopiona przez UFO.

#5. Istnienie podłogi pozornej i podłogi właściwej. Niemal całkowicie płaskie i aerodynamiczne dno Deer Cave po którym dzisiaj spacerują turyści jest jedynie jej podłogą pozorną, wyrównaną przez rozprężające się gazy odparowane przez UFO. Pod tą podłogą pozorną, jakieś 40 metrów poniżej niej, znajduje się podłoga właściwa (patrz część (c) rysunku F31). Zawalona jest ona gruzem skalnym i stąd w większej części długości jaskini niedostępna dla ludzi. Dopiero tuż przed jej wylotem (niedostępnym dla turystów) podłoga pozorna opada raptownie w dół niemal odsłaniając podłogę rzeczywistą (ciągle jednak zakrytą rumowiskiem skalnym i gromadzącą się na nim wodą). Wzdłuż podłogi rzeczywistej przepływa woda spływająca po ścianach jaskini i gromadząca się na jej dnie. Woda ta tworzy małą rzeczkę wypływającą spod Deer Cave kilkadziesiąt metrów od jej południowego wejścia (używanego obecnie przez turystów). Rzeczka owa jest łatwo odnotowywalna dla zwiedzających, bowiem końcowa część wiodącego do tej jaskini szlaku przez dżunglę przebiega właśnie wzdłuż jej brzegów, zaś tuż przed wejściem do samej jaskini przechodzi się przez przerzucony ponad nią niewielki mostek. W sumie więc Deer Cave posiada dwa poziomy - co jest charakterystyczne dla tuneli UFO o poziomym przebiegu (patrz część (c) rysunku F31). Poziom górny jest otwartym tunelem o płaskiej i relatywnie suchej podłodze pozornej po której chodzą turyści. Natomiast poziom dolny mieści się pod podłogą pozorną, zasypany jest gruzem skalnym i zalany wodą która na wylocie z jaskini formuje małą wypływającą z jaskini rzeczkę.

#6. Aerodynamiczne skały. Płaską podłogę pozorną w Deer Cave wyścielają liczne kamienie i skałki jakie poddane kiedyś były omyciu przez rozpaloną plazmę gazową. Mają one płynne, aerodynamiczne kształty, ponadtapiane i pozaokrąglane wszelkie krawędzie i powierzchnie, oraz wyglądają jak "china stones" z Nowej Zelandii. (Patrz fotografie owych nowo-zelandzkich "china stones" pokazane w monografiach [5/4] i [5/3] na rysunku C13, a także ich opisy przytoczone tam w podrozdziale C11.) Opalone plazmą aerodynamiczne skały z Deer Cave wyraźnie przy tym różnią się od omytych wodą skał jakie wyścielają koryta rzeczółek przepływających przez dna innych jaskiń w tym samym regionie Mulu (np. woda wymywa wklęsłości w słabszych miejscach skały, podczas gdy plazma zaokrągla ostre krawędzie i nadtapia wystające wypukłości). To oznacza, że aerodynamiczność skałek i kamieni w Deer Cave nie powstała w ten sam sposób jak aerodynamiczność kamieni rzecznych z innych naturalnych jaskiń tamtego regionu - nie wspominając już o tym że aerodynamiczne kamienie z podłogi pozornej w Deer Cave nie omywa żadna rzeczka.

#7. Dowody działania wysokich temperatur pozostawione na powierzchni skał z wnętrza Deer Cave. Powierzchnie omytych plazmą skał jakie znaleźć można w obrębie Deer Cave i daje się oglądnąć z bardzo bliska, są połuszczone i pokryte bąblami, tj. dokładnie takie jakich należy się spodziewać po ich topieniu, parowaniu i pękaniu od ognia i żaru plazmy gazowej.

#8. Szkliste obszary na ścianach i suficie. W niektórych obszarach sufitu i górnych ścian Deer Cave, które nie zostały dotknięte ani występującymi już po jej wykonaniu licznymi zawaleniami, ani też erodującym działaniem spływającej po nich wody, ciągle występują do dzisiaj szkliste obszary wyglądające jakby wycięte wiertłem lub wypalone plazmą. Przy dokładniejszym przyglądnięciu się im dosyć wyraźnie widać, że obszary te muszą być pozostałościami oryginalnej powierzchni na którą oddziaływał wir plazmowy wypalającego tą jaskinię UFO.

#9. Systematyczne zawalenia jakie wykazują termiczny związek z zachowaniem wypalającego tunel UFO. Ogromną ciekawostką Deer Cave jest, że występuje tam aż kilka obszarów gdzie sufit a nawet ściany tego tunelu uległy zawaleniom. W przeciwieństwie jednak do naturalnych jaskiń, gdzie pojawienie się zawaleń wynika z kruchości samej skały i nie wykazuje żadnego porządku, zawalenia w Deer Cave mają charakter wysoce systematyczny. Zależą one od zachowania się wehikułu UFO który wypalił tą jaskinię, a ściślej od charakterystyki nagrzewania przez niego skał. W miejscach gdzie przelatujące UFO nagrzało skały w sposób wysoce równomierny, zawalenia tunelu nie występują. Jednak gdy tylko z jakichś powodów musiały pojawić się nierównomierności w tym nagrzaniu, natychmiast wraz ze wzrostem owych nierównomierności zwiększa się też i intensywność zawaleń tunelu. Stąd istnieją one na obu otworach końcowych jaskini, aczkolwiek ich charakter jest zależny od tego czy dany otwór jest wlotem czy wylotem wehikułu UFO. Ponadto zawalenia te występują we wszystkich miejscach gdzie tunel zmienia kierunek. W miejscach zmiany kierunku zaczynają się one zawsze w punkcie w którym wypalający jaskinię wehikuł zaczynał dokonywanie swego manewru. W owym punkcie pojawiać się zaczyna duża ilość gruzu skalnego odpadłego z sufitu na odśrodkowej stronie zakrętu. Następnie w miarę jak zakręt się pogłębia, odpadnięte od sufitu skały zaczynają być coraz większe, zaś obszar ich odpadania stopniowo poszerza się na cały sufit, aby w najgłębszej części wirażu objąć także obie ściany. Odpadłe odłamy w owych miejscach urastają do wielkości sporych kościołów (lub małych gór). Natychmiast jednak jak zakręt wehikułu UFO zostaje zakończony i stąd nagrzanie ścian wraca do równomiernego, także i zawalenia się kończą. Powyższe świadczy, że w miejscach zmiany kierunku lotu UFO, nagrzewanie ścian tunelu plazmą statku zaczyna być nierównomierne. (To samo zresztą można także łatwo wydedukować z teoretycznej analizy.) To zaś powoduje spiętrzanie się naprężeń termicznych w skale, zaś w konsekwencji zawalenia sufitu. Naukową wartość Deer Cave niezmiernie zwiększa jeszcze fakt, że w jaskini tej występują aż dwa zakręty wynikające z dwukrotnej zmiany kierunku lotu UFO (tunel ten ma wszakże kształt litery S). Stąd każdy może sprawdzić powyższą regularność we formowaniu się nierównomierności w nagrzewaniu ścian tunelu, i na własne oczy się przekonać że opisany tutaj wzór zawaleń dokładnie powtórzony został na obu tych zakrętach.

#10. Zależność kształtu podłogi pozornej od zachowania wypalającego tunel UFO. Podobnie jak to się dzieje z zawaleniami, również powierzchnia podłogi pozornej Deer Cave zdeformowana została zależnie od kierunku lotu wehikułu UFO jaki ją wytopił. I tak podłoga jest płaska i pozioma na odcinkach prostych tunelu. Tworzy jednak zapadłości i wydmowe nadmuchiska na zakrętach tunelu. Kształt i przebieg owej podłogi jest przy tym dokładnie zbieżny z tym jaki można sobie wydedukować z zachowania się pędzących wzdłuż tunelu kropelek roztopionej skały czekającej tylko na okazję aby zastygnąć - patrz punkty 29 i 30 w podrozdziale F10.1.1.

#11. Brak cech jakie by wskazywały na "naturalne" pochodzenie tej jaskini przy jednoczesnej obecności wszystkich cech wskazujących na jej powstanie w następstwie podziemnego przelotu UFO. Deer Cave nie posiada żadnej z cech typowych dla naturalnych jaskiń - tj. brak w niej załamań, pogmatwanego przebiegu, gwałtowych zmian pola przekroju poprzecznego, rzeki przepływającej przez jej długość, itp. Ponadto jaskinia ta wykazuje się posiadaniem wszystkich cech jakich należy się spodziewać po jaskini wytopionej przez UFO, tj. te same wymiary główne i przekrój poprzeczny na całej długości, zależność kształtu od azymuta magnetycznego w którym jest ona skierowana, itp. - patrz podrozdział F10.1.1.

Deer Cave jest jednym z bardziej spektakularnych przykładów tunelu wypalonego w skale przez przelatujące pod ziemią UFO. Na mnie wywarła ona wrażenie zapierające mi oddech w piersiach. Na dodatek znajduje się ona w miejscu otwartym dla turystów i posiadającym stosunkowo dobre zaplecze komunikacyjne oraz zakwaterunkowe. Ponadto w jej bliskim sąsiedztwie znajdują się także naturalne jaskinie otwarte dla turystów (np. Wind Cave czy Clearwater Cave), jakich odwiedzenie nie jest wcale bardziej kłopotliwe czy uciążliwe niż zobaczenie samej Deer Cave i może się odbyć podczas tej samej ekspedycji. Dla naukowej ścisłości z cechami tych naturalnych jaskiń warto więc porównać cechy owego podziemnego tunelu wypalonego przez UFO. (Różnice są tak uderzające, że trzebaby być ślepym aby ich nie odnotować i nie zaakceptować.) W końcu, jak można o tym wnioskować na podstawie opublikowanych w literaturze zdjęć innych jaskiń tego regionu, jakie niestety nie są jeszcze otwarte dla turystów, w tym samym obszarze Mulu co Deer Cave najprawdopodobniej zawartych jest również i kilka dalszych tuneli UFO które oczekują na odkrycie i zbadanie. Niestety, do tych innych tuneli UFO dotrzeć jednak można tylko jeśli posiada się wymagany sprzęt i kwalifikacje grotołazów. Stąd gorąco tu rekomendowałbym wszystkim czytelnikom przybywającym w okolice Borneo aby pofatygowali się do Jaskiniowego Parku Narodowego Mulu koło sporej miejscowości Miri w Malezyjskiej Prowincji Sarawak, i zobaczyli ten niezwykły tunel UFO na własne oczy. Wszakże dokładne oglądnięcie i osobiste przekonanie się o technicznym pochodzeniu takiego spektakularnego tunelu wypalonego przez UFO, jest wstrząsającym przeżyciem edukacyjnym zdolnym całkowicie zrewolucjonizować czyjeś poglądy. (Do Miri można dolecieć samolotem, dotrzeć statkiem morskim, lub dojechać autobusem z Kuching albo z Brunai Darrusalam. Z kolei z Miri do Mulu obecnie można już tylko dolecieć samolotem - aczkolwiek miejscowe przewodniki ciągle zawierają opisy starej/kolonialnej metody docierania tam łodzią motorową, co kiedyś było standardową metodą docierania do tej jaskini i zajmowało niemal całą dobę tylko w jedną stronę, a co obecnie wymaga kłopotliwego organizowania i indywidualnego wynajmowania któregoś z miejscowych właścicieli łodzi.) Ponieważ tunel UFO nabiera najwyższej wymowy jeśli podczas oglądania jest się świadomym jego znaczenia, oraz dokładnie wie się co w nim odnotowywać i na co zwracać szczególniejszą uwagę, w przypadku wizytowania Borneo warto zabrać ze sobą tekst niniejszego opisu (lub opisu z traktatu [4B]), jak również kompas magnetyczny i latarkę których nie daje się wypożyczyć ani kupić w samym Mulu. W ten sposób zawarte tutaj opisy można będzie porównać z rzeczywistymi atrybutami tego niezwykłego tunelu. Zarówno Deer Cave (Jelenia Jaskinia), jak i naturalne jaskinie znajdujące się w jej pobliżu, np. spektakularna Wind Cave czy mniej interesująca Clearwater Cave, są łatwo dostępne i otwarte dla turystów. Stąd ani dotarcie do nich, ani ich zwiedzanie, nie wymagają grotołazkiego wyposażenia, ekwipunku czy odzieży i mogą być dokonywane jak każdy inny spacer turystyczny w tropiku - patrz część (e) rysunku O6. Adres pocztowy zarządu Parku Narodowego w obrębie którego Deer Cave się znajduje, jest jak następuje: Mulu Caves National Park, c/o Forestry Department Marudi, 98050 Marudi, Baram, Sarawak, Malaysia; Tel: -60 (85) 434561.

Oczywiście czytając powyższą reklamę Deer Cave, czytelnik zapewne się zastanawia czy otrzymałem jakąś okrągłą sumkę za promowanie turyzmu dla Malezji, a może jestem opłacany za każdego odwiedzającego tą jaskinię. Spieszę więc tu wyjaśnić, że absolutnie nie! Reklamuję ją z własnego przekonania że jest ona najbardziej spektakularnym przykładem tunelu UFO dostępnego dla zwykłych turystów, a także z uwagi na ciągle tkwiące w mojej pamięci głębokie wrażenie jakie na mnie wywarła oraz niezwykłe przeżycia jakich mi dostarczyła. Tak między nami mówiąc, to po tym jak w Nowej Zelandii wyrzucono mnie z pracy na University Otago, a później praktyczne też i wykopano mnie z tamtego kraju tylko za to że opublikowałem tam fakt odkrycia i wyniki swoich badań miejsca eksplozji UFO koło Tapanui (które w sensie dowodowym są znacznie mniej wymowne i bardziej niejednoznaczne niż Deer Cave), faktycznie to bałbym się teraz opublikować w Malezji wyniki badań owej jaskini. Wszakże gdybym w Nowej Zelandii opublikował podobne do powyższego konklusywne zakwalifikowanie którejś z nowozelandzkich jaskiń do klasy tuneli UFO, wówczas osądzając po poprzedniej reakcji na moje odkrycie krateru Tapanui, wobec niemożności ukarania mnie poprzez wyrzucenie z pracy - jako że przecież już tam nie pracowałem, zapewne ukarano by mnie np. poprzez odebranie mi paszportu i zabronienie ponownego wjeżdżania do tamtego kraju. Aczkolwiek więc nie wiadomo czy Malezyjczycy zareagowaliby w taki sam sposób jak Nowozelandczycy i również wyrzucili mnie z uczelni oraz pozbawili w ten sposób środków utrzymania, tak na wszelki wypadek nie zaryzykowałbym sprawdzenia ich reakcji. W końcu ja też muszę jeść, zaś praca na uczelni jest źródłem mojego chleba. Wszystko więc co badam i pisze na temat Deer Cave, czynię w głębokiej konspiracji i tak długo jak zarabiałem na życie w Malezji nie zaryzykowałbym aby to opublikować w owym kraju.

Przy okazji omawiania Deer Cave, nadarza się też sposobność aby wyjaśnić moralny dylemat, kto właściwie jest odkrywcą tuneli UFO w ogólności, a także odkrywcą dowodzonego powyżej faktu technicznego wypalenia przez UFO owej Deer Cave na Borneo. Wszakże zarówno owa jaskinia na Borneo, jak i wszystkie inne podobne jaskinie opisywane w niniejszej monografii znane były już od dawna, w niektórych przypadkach stanowiąc nawet przedmiot turystyki. Czy więc mam prawo twierdzić, że jestem ich odkrywcą? Postarajmy się więc tutaj wyjaśnić ową niejednoznaczną kwestię.

Zacznijmy od przytoczenia definicji dla pojęcia "odkrycie". Stwierdza ona, że "odkrycie jest to wyjaśnienie natury lub zwrócenie uwagi ludzi na coś, co istniało już od dawna jednak poprzednio pozostawało albo nieodnotowanym, albo niewyjaśnionym". Przykładowo odkrycie przez Archimedesa prawa, które potem zostało nazwane jego imieniem, wcale nie oznacza że prawo to nie działało aż do roku około 240 B.C. kiedy to Archimedes je odkrył. Wręcz przeciwnie, jego działanie było empirycznie zaobserwowane znacznie wcześniej, zaś w czasach Archimedesa budowano już nawet relatywnie duże okręty morskie których działanie oparte było na jego wykorzystywaniu. Niemniej pomimo to twierdzi się, że właśnie Archimedes odkrył prawo Archimedesa. Dokładnie ta sama reguła odnosi się więc i do tuneli UFO. Dopóki nie sformułowałem swojej Teorii Magnokraftu z której jednoznacznie wynika, że istnieje wehikuł zdolny do wypalania szklistych tuneli, a także dopóki nie znalazłem pierwszego przykładu takich tuneli, dopóty ich istnienie pozostawało nieodnotowywalne dla ludzi. Ja jestem więc pierwszą osobą na Ziemi, która zwróciła uwagę innych ludzi na istnienie takich tuneli UFO. Stąd, zgodnie z definicją "odkrycia", ja faktycznie jestem odkrywcą istnienia na Ziemi szklistych tuneli UFO. Niemniej moje odkrycie faktu, że określone tunele przynależą do kategorii wypalonych przez UFO, nie podważa zasług innych osób w odkryciu fizycznego istnienia tych tuneli w danym miejscu. Stąd przykładowo Deer Cave na Borneo posiada co najmniej aż dwóch odkrywców: pierwszym z nich jest fizyczny odkrywca istnienia tej jaskini w danym terenie, czyli ktoś kto odnotował i powiadomił innych, że tunel ten znajduje się właśnie w owym miejscu. Tym kimś był jakiś nieznany już obecnie myśliwy z lokalnego szczepu Berawan. Drugim zaś jestem ja, ponieważ odkryłem że tunel ten wytopiony został w skale w rezultacie podziemnego przelotu cygaro-kształtnego kompleksu złożonego z dwóch wehikułów UFO typu K8. Oczywiście, wkład któregokolwiek z obu tych odkrywców nie może być uważany za ważniejszy lub mniej istotny od wkładu tego drugiego.

O5.3.2. Szkliste tunele UFO spod Babiej Góry w Polsce

Przez działanie jakichś praw, które jak dotychczas nie zostały jeszcze poznane przez naukę ziemską, całe swoje życie doświadczam zdarzeń jakie wszystkie zdają się dotyczyć problematyki opisanej w tej monografii. To właśnie dzieki nim oddaję się z taką pasją badaniom tej właśnie problematyki, a także to właśnie one wręcz mnie zmuszają abym zajął się tą problematyką a nie inną. W tym kontekście nikogo zapewne nie zdziwi, że po raz pierwszy w życiu z legendą o szklistych tunelach wyglądających jakby wytopiła je w skale jakaś ogromna maszyna zetknąłem się już w klasie maturalnej liceum - patrz mój artykuł [1O5.3.2] "W poszukiwaniu UFO-tuneli" jaki opublikowany został w polskojęzycznym czasopiśmie Nie z Tej Ziemi, wydanie z sierpnia 1992 roku, numer 8 (24), strony 42 i 43, uzupełniony potem dodatkowymi informacjami publikowanymi w innym artykule [2O5.3.2] pióra Piotr'a Derdej'a "Zapomniana cywilizacja czy tylko mit?", Nie z Tej Ziemi, lipiec 1993, nr 7 (35), strona 6. Osoba która opowiedziała mi tą legendę, nazwijmy go tu Wincenty, znana mi była z innych równie niezwykłych opowieści jakie drastycznie kolidowały z moim ówczesnym "naukowym" poglądem na świat. Gdy więc słuchałem tej kolejnej opowieści nie przykładałem wiele uwagi i traktowałem wszystko jako chwilową rozrywkę. Z czasem zapomniałem też niektóre szczegóły. Stąd poniżej przytaczam wersję owej legendy o szklistym tunelu spod Babiej Góry w formie w jakiej ją obecnie pamiętam.

Jak to zwykle bywało w Polsce zimą w latach sześćdziesiątych, tego wieczora elektrownia znowu wyłączyła prąd. Siedzieliśmy więc przy buszującym piecyku wsłuchując się w trzask płomieni i obserwując odblaski pełzające po suficie i ścianach. Wincenty zapalił swoją fajkę, rozsiadł się wygodnie i długo patrzył na mnie z uwagą, jakimś wahaniem i dziwnym wyrazem twarzy. Czułem że się nad czymś zastanawia i że być może usłyszę jedną z jego niezwykłych opowieści. Po pewnym czasie zaczął:

"Kiedy byłem w Twoim wieku, pewnego wieczoru mój ojciec zapowiedział że następnego ranka wyruszymy w daleką drogę. Nazajutrz rano zdziwiło mnie jednak, że zamiast zwykłych przygotowań do jarmarku, ojciec zapakował tylko naftową latarnię, zapałki oraz zapas jedzenia. Moja ciekawość jeszcze bardziej wzrosła gdy wyruszyliśmy piechotą, zamiast jak zwykle - furmanką. Nie odzywałem się jednak, bowiem wiedziałem że w swoim czasie ojciec mi powie co powinienem wiedzieć. Kiedy wyszliśmy już poza granice naszej wioski, ojciec przewodzący w milczeniu przywołał mnie abym mu dorównał. "Wicek" powiedział "nadszedł czas abyś poznał sekret naszych przodków. Sekret ten przekazujemy z ojca na syna od drzewniech czasów. Trzymamy go w rodzinie na czarną godzinę. Oprócz mnie wie o nim po jednej osobie z kilku rodzin rozrzuconych po innych wioskach. Sekret ten to ukryte przejście podziemne. Bacz teraz na drogę, bo pokażę Ci ją tylko raz. Musisz więc ją dobrze zapamiętać". Dalszą drogę odbywaliśmy znowu w milczeniu. Podeszliśmy tak aż do podnóża Babiej Góry od strony słowackiej. Ojciec znowu się zatrzymał i wskazał mi na niewielką skałkę na około jednej trzeciej wysokości tej góry. "Wicek" powiedział, "zważ tę skałkę, bo zasłania ona wejście do podziemia". Gdy wspięliśmy się do skałki, zdziwiło mnie że żadnego wejścia nie widać. Mój ojciec wsparł ją plecami przy narożniku i zaczął pchać. Stałem zaskoczony, bo z bliska skała wyglądała na zbyt dużą aby jeden człowiek mógł ją popchnąć. "Psia ..." ojciec zaklął, "długo nie otwierana i musiała się zastać - nie gap się a pomóż mi pchać". Przyskoczyłem i popchnąłem, skałka drgnęła i po początkowym oporze posunęła się zadziwiająco lekko. Odsłoniło się wejście wystarczająco duże aby przejechać przez nie wozem. Ojciec zapalił latarnię naftową po czym popchnął skałę na poprzednie miejsce. Zatrzasnęła całkowicie otwór wejściowy. Następnie ruszył tunelem jaki zaczynał się od tej skałki i prowadził dosyć stromo w dół. Zatkało mnie z wrażenia, bowiem czegoś takiego w życiu nie widziałem. Tunel był ogromny i z łatwością pomieściłby nie tylko wóz ale nawet pociąg. Przebiegał prosto jak strzała. Jego przekrój był kolisty, ale nieco przypłaszczony od góry. Powierzchnia była lekko pofalowana, jakby pokarbowana ostrzem ogromnego wiertła. Ściany i podłogę miał lśniące, jakby wylane szkłem. Chociaż raptownie schodził w dół, był on zadziwiająco suchy. Ani śladu wody ściekającej po ścianach czy spływającej po podłodze. Zauważyłem też, że nasze buty stąpające po szklistej podłodze nie wydawały ostrego dźwięku jakiego możnaby spodziewać się po skale; odgłos kroków był przytłumiony jakby podłogę tunelu zaściełało jakieś tworzywo.

Po dosyć długim marszu, tunel wpadał do ogromnej komory w kształcie beczki stojącej nieco skośnie. Ściany tej komory były szkliste jak ściany tunelu którym przyszliśmy. Nie były one jednak karbowane. Za to podłoga i sufit były uformowane w jakiś dziwny spiralny wzór wyglądający jak zastygnięty wir na wodzie. W komorze tej zbiegały się wyloty kilku tuneli. Niektóre z nich miały przekrój okrągły, inne zaś - trójkątny. Ojciec położył latarnię na ziemi i przysiadł na chwilę aby odpocząć. Ja zaś zacząłem rozglądać się po pieczarze. Pod ścianami z dala od tuneli podłoga zaścielona była jakimiś przedmiotami, skrzyniami, beczkami, oraz najróżnorodniejszą bronią. Widziałem części zbroi rycerskich, najróżniejsze topory, maczugi, miecze, szable, a także starodawną broń palną. Moją uwagę zwróciła niezwykle piękna strzelba, z bardzo długą i bogato inkrustowaną lufą, o białej kolbie. Wziąłem tą strzelbę aby ją oglądnąć, ale ojciec krzyknął na mnie "nie rusz - nie mamy oliwy aby ją znowu nasmarować". "Możemy przecież zabrać ją ze sobą" odpowiedziałem. "Nie", powiedział ojciec, "to wszystko ma tu czekać na wypadek przyjścia ciężkich czasów". Przysiadłem więc przy ojcu. Wtedy on zaczął wyjaśniać. "Tunele które tu widzisz prowadzą do każdego kraju i do każdego kontynentu. Możesz więc zajść nimi gdzie tylko zechcesz, oczywiście jeśli wiesz jak się w nich obracać. Ten tunel z lewej strony wiedzie do Niemiec, potem do Anglii, dalej zaś aż do Ameryki, gdzie łączy się z tunelem z prawej strony. Z kolei tunel na prawo wiedzie do Rosji, potem do Kaukazu i Chin, dalej do Japonii i w końcu do Ameryki. Do Ameryki możesz też dojść pozostałymi tunelami, przechodzącymi pod biegunami Ziemi. Każdy z tuneli co jakiś czas posiada komory rozgałęźne podobne do tej w której teraz jesteśmy, gdzie łączy się z dalszymi tunelami idącymi w innych kierunkach. W tym labiryncie łatwo więc się zgubić. Dlatego też nasi przodkowie używali drogowskazów, jakie informowały który tunel wybrać. Choć pokażę Ci teraz jak te drogowskazy wyglądają". Podeszliśmy do jednego z tuneli i wtedy zauważyłem przy jego wlocie kilkadziesiąt niezdarnych rysunków nagryzmolonych jakąś czarną farbą czy też zeschniętą krwią. Ojciec wskazywał mi rysunek po rysunku, objaśniając jego znaczenie. Jeden z nich oznaczał Wawel w Krakowie.

Kiedy tak objaśniał mi znaki, niespodziewanie dał się usłyszeć odgłos dalekiego dudnienia, syku i metalicznego pisku. Przypominało to nadjeżdżający pociąg parowy jaki zmienia szyny na zwrotnicach lub hamuje. Ojciec zamilkł i powiedział "resztę objaśnię Ci w drodze powrotnej, teraz musimy szybko wracać". Zaczęliśmy w pośpiechu wspinać się tunelem wejściowym, ścigani coraz głośniejszym dudnieniem i metalicznym piskiem. Ojciec wyraźnie się niepokoił i często oglądał za siebie. Gdy dopadliśmy skały przy wejściu, syk i pisk były już tak głośne jakby pociąg hamował tuż za naszymi plecami. Po wyjściu na zewnątrz i zatrzaśnięciu skały za sobą, ojciec padł zdyszany. Po dość długim odpoczynku zaczął mi wyjaśniać. "Tunele jakie widziałeś nie były wykonane przez ludzi, a przez wszechmocne stwory które mieszkają w podziemiach. Stwory te używają owych tuneli do poruszania się z jednej strony świata na drugą. Używają one w tym celu ognistych maszyn latających. Gdyby maszyna taka na nas najechała, zostalibyśmy upieczeni od jej gorąca. Na szczęście w tunelu głos idzie daleko, jest więc czas aby zejść jej z drogi kiedy ją się usłyszy. Pozatym stwory te mieszkają w innych częściach świata i w te strony przylatują bardzo rzadko. Nasi przodkowie wykorzystywali więc ich tunele do ukrywania się przed najeźdźcami oraz do szybkiego przemarszu w inne strony". W drodze powrotnej ojciec wyjaśnił mi znaczenie pozostałych znaków. Przykazał też abym - gdy właściwy czas nadejdzie, pokazał wejście do tunelu komuś zaufanemu, tak aby tajemna wiedza przodków nie uległa zapomnieniu."

Ogień w piecyku i fajka Wincentego prawie się wypaliły. Wiedziałem więc że to już koniec opowieści. Nazajutrz rozpoczął się następny racjonalny dzień w moim życiu licealisty. Podręczniki fizyki, geografii i historii nic nie wspominały o systemie podziemnych tuneli używanych przez ogniste maszyny jakichś wszechmocnych stworów. Niemal jedynym mieszkańcem podziemia oficjalnie omawianym w szkole był "Vulcan", rzymski bóg ognia i wyrobów metalowych oraz jego grecki odpowiednik "Hephaistos". Jednakże żaden z podręczników wspominających o tym bogu, ani też żadna z lekcji go dotyczących, nie sugerowały że u źródła każdej starej opowieści może stać jakieś prawdziwe wydarzenie i że być może także Vulcan jest religijnym symbolem faktycznie istniejących istot. Również dziesiątki książek popularno-naukowych i technicznych jakich treść wtedy pochłaniałem na pęczki nie wskazywały ani metody ani maszyny która byłaby w stanie wypalić takie szkliste tunele. Opowieść Wincentego początkowo wziąłem więc za czystą (aczkolwiek interesującą) fantazję i zakwalifikowałem ją do tej samej kategorii co inne podobne opowieści i mity, np. o górniczym "skarbniku" ze Śląska, o zbroi Achillesa z Iliady, o "Pied Piper of Hamelin" który w 1284 roku w miejscowości Hamelin w Dolnej Saksonii koło Hanoweru uprowadził dzieci do takiego właśnie szklistego tunelu przypominającego tunel Wincentego (streszczenie tej niemieckiej legendy z Hamelinu przytoczono w punkcie #3I5.4 podrozdziału I5.4), o legendarnym tunelu z masywu Untersberg (pogranicze Niemiec i Austrii), o jakim Peter Krassa i Richard Habeck piszą w swojej "Bibliotece Liści Palmowych", czy o wyprawie do środka Ziemi opisanej w książce Juliusza Verne (patrz: Jules Verne, "Journey to the centre of the earth"). Lata mijały, a żaden z nas nie powrócił już do tematu tunelu spod Babiej Góry. Jesienią 1981 roku Wincenty odszedł z tego świata, zaś w pół roku później ja wyjechałem do Nowej Zelandii.

W nieco późniejszych czasach zacząłem uświadamiać sobie że faktycznie istnieć może jakiś związek pomiędzy opowieścią Wincentego o szklistym tunelu spod Babiej Góry, zbudowanym i użytkowanym przez jakieś wszechmocne stwory, a różnymi niezwykłymi zdarzeniami następującymi właśnie w tym szczególnym obszarze. Liczne w Polsce legendy o sabatach i zlotach jakie czarownice, czarownicy, oraz wszelkie inne nadprzyrodzone istoty miały jakoby odbywać właśnie na Babiej Górze (patrz też opisy z porozdziału R4), mogłyby po prostu być formą pradawnego raportowania takich niecodziennych zdarzeń. Dedukowałem wówczas też sobie, że gdyby Babia Góra faktycznie kryła ów tunel, być może analiza owych legend i wyznaczenie na ich podstawie dokładnego miejsca gdzie opisywane nimi sabaty miały się odbywać dopomogłoby w znalezieniu ukrytego wejścia do podziemi. Wszakże to właśnie treść legend z Iliady umożliwiła niemieckiemu archeologowi-amatorowi, Heinrich'owi Schliemann, znalezienie mitycznej Troi. Przykładem bardziej niedawnego zdarzenia ze stoków Babiej Góry jest katastrofa samolotu An-24 PLL LOT w dniu 2 kwietnia 1969 roku. Przyczyny tamtej katastrofy okazały się niezwykle trudne do jednoznacznego zdefiniowania. Czyżby samolot ten zbliżył się do jednej z owych niebezpiecznych maszyn wylatujących właśnie spod Babiej Góry? Wszakże samolot Kapitana Thomas'a Mantell z Fortu Knox rozleciał się w powietrzu dokładnie z takiego powodu - patrz podrozdział P5.7.

Po rozpracowaniu więc magnokraftu, oraz znalezieniu w ten sposób zasady działania i urządzenia które zdolne byłoby wytopić takie tunele, postanowiłem rozpocząć działania nastawione na zainspirowanie poszukiwań szklistego tunelu spod Babiej Góry. Pierwszym krokiem w tym kierunku było opublikowanie legendy Wincentego. Niezależnie od artykułu [1O5.3.2] wskazywanego na początku niniejszego podrozdziału, opublikowania tego dokonałem też w monografiach z serii [5], tj. w [5/3] i [5/4]. W jego rezultacie kilka osób mieszkających w okolicach Babiej Góry zainteresowało się legendą i rozpoczęło własne poszukiwania tego tunelu. Jednym z pierwszych rezultatów tych poszukiwań była dwu-odcinkowa seria dwóch artykułów pióra Roberta Leśniakiewicza (ul. Mickiewicza 53, 34-785 Jordanów) na temat tzw. "Księżycowej Jaskini", która ukazała się w dwumiesięczniku Wizje Peryferyjne (Wyd. "Libra" Sp. z o. o., Kraków, ul. Józefa 22/14) ), numery 2 i 3 z 1996 roku. Seria ta sugerowała, że Księżycowa Jaskinia być może jest jeszcze jednym wejściem do systemu tuneli opisywanych przez Wincentego. Drugi artykuł z tej serii dosłownie powtórzył opisaną powyżej legendę Wincentego.

Poszukiwania szklistego tunelu spod Babiej Góry nabrały jednak największego tempa kiedy w latch 1996 do 1999 włączył się do nich Pan Kazimierz Pańszczyk (ul. M. Kopernika 3/22, 34-400 Nowy Targ). Z odnalezienia tego tunelu uczynił on swoje hobby i oddawał się mu z zapałem. W chwili pisania niniejszej monografii (i paragrafu) w 1998 roku odnalazł on już kilka miejsc na Babiej Górze jakie dawniej ukrywały wejścia do tego tunelu. (Przykładowo jedno z tych wejść znajdowało się w starej i obecnie już zawalonej grocie pod Mokrym Stawem, innym była dziś już zawalona Słowikowa Studnia, jeszcze innym też już dzisiaj zawalona szczelina skalna koło byłego schroniska BV.) Odnalazł on nawet osoby jakie kiedyś weszły do owego tunelu. Dokonał on także kilku związanych z nim niezwykłych odkryć. (Np. że po odłożeniu na mapę miejsca te formują zarys regularnego prostokąta z dwoma przekątnymi, albo zarys typowych "wrót" - co nie jest zjawiskiem typowym dla form naturalnych, że wyryto na nich znaki drogowskazowe o jakich wspomina opowieść Wincentego, że poszukiwania wejścia do tego tunelu prowadzone były już przez Niemców podczas ostatniej wojny - co zresztą potwierdza twierdzenie z książki [4H3] że Hitler osobiście zainteresowany był w znalezieniu przejścia do podziemnej krainy Szambala i prowadził jej poszukiwania na wielką skalę, itp.) Wszystkich odkryć Pana Pańszczyka niesposób ująć w tak krótkiej notatce informacyjnej. Stąd przydatna może być informacja że napisał on już i opublikował wspólnie ze mną ponad 100 stronnicowy traktat [4B] w którym dokładnie opisuje swoje znaleziska. Jego ustalenia sugerują w sposób jednoznaczny, że szklisty tunel pod Babią Górą faktycznie istnieje i że w przeszłości posiadał on liczne wejścia (tj. że miał on więcej niż jedno wejść), tyle tylko że dotarcie do niego zostało potem celowo zamaskowane i utrudnione. To zaś oznacza, że nie należy ustawać w wysiłkach oddania tego tunelu do użytku wszystkich ludzi poprzez albo odnalezienie ciągle do dzisiaj istniejącego wejścia, albo poprzez odkopanie któregoś z już odkrytych wejść używanych w przeszłości jednak później zawalonych. Szczególnie, że tunel UFO zlokalizowany w Polsce o tak niezwykłej historii i pochodzeniu byłby jedną z największych atrakcji turystycznych rejonu Babiej Góry i jednym z największych atrakcji naszej części Europy. Wszakże poziom jego tajemniczości dorównuje piramidom egipskim.

O5.3.3. Władca świata - czyli UFOnauta gubernator Ziemi i jego rada 12 UFOli

Najbardziej interesującym aspektem opowieści Wincentego jest, że poddaje ona naszej rozwadze kilka informacji które wyłaniają się powtarzalnie aż z wielu zupełnie odmiennych źródeł. Informacje te powtarzalnie stwierdzają że:

#I. W podziemiach naszej planety kryją się wszechmocne istoty. Mają one całkowicie fizyczną naturę i są nieodróżnialnie podobne do ludzi. Istoty te formują rodzaj sekretnego podziemnego królewstwa, którego zarządca jest rzeczywistym władcą planety Ziemia.

#II. Zarówno istoty zamieszkujące to podziemne królestwo, jak i ich władca, nie bardzo liczą się z naszą wolą i czynią z ludźmi co tylko zechcą.

#III. Dla celów komunikacyjnych królestwo to wykorzystuje system podziemnych tuneli.

#IV. Tunelami tymi latają ich ogniste wehikuły.

#V. To podziemne królestwo posiada całe miasta ukryte na naszej planecie w ogromnych podziemnych komorach.

Jeśli pominąć różnice terminologiczne i interpretacyjne, dokładnie ten sam zbiór informacji zdołałem odnotować jako wyłaniający się aż z kilku niezależnych od siebie źródeł. Najważniejsze z tych źródeł to:

#1. Moje własne badania.

#2. Badania innych osób.

#3. Dzisiejsze religie.

#4. Starożytne religie.

#5. Mitologia najróżniejszych narodów.

Przeglądnijmy teraz pokrótce każde z wyliczonych powyżej źródeł i rozważmy do jakich wniosków ich wymowa nakłania.

Ad. #1. Moje własne badania. W swoich dotychczasowych badaniach osobiście spotkałem aż dwie osoby jakie pamiętały swoje uprowadzenie do wehikułu UFO który zaparkowany był w ogromnej podziemnej jaskini. Najbardziej ciekawym z nich był przypadek osoby pamiętającej świadomie aż kilka swoich uprowadzeń do UFO. Z powodu "psychozy bycia prześladowanym przez służby specjalne" jakiej nieustannie osoba ta jest poddawana, a jaką opisałem w podrozdziale VB4.8, życzyła ona sobie aby jej raport publikowany był pod pseudonimem "Richard Williams". Obserwacje Richard'a dostarczyły wielu cennych informacji o poziomie technologii okupujących nas kosmitów. W tej monografii m.in. przytoczony jest jego opis piramidkowej baterii telekinetycznej widzianej na pokładzie podziemnego UFO - patrz punkt "Ad. 1" w podrozdziale T4, oraz opis działania wehikułu czasu - patrz punkt "Ad. 5" podrozdziale T3. Jedno z kilku świadomych zabrań Richarda do UFO nastąpiło z wyznaczonego wcześniej punktu na skrzyżowaniu ulic Auckland, podczas późnych godzin porannych, w świetle dziennym i przy pełnym ruchu ulicznym. Nikt przy tym z licznych przechodniów i przejeżdżających obok samochodów nie zwrócił uwagi na odbywające się właśnie uprowadzenie dwóch osób do UFO. Richard i jego przyjaciel "zaproszeni" zostali do wehikułu który z zewnątrz wyglądał jak nowoczesna furgonetka z zaciemnionymi, nieprzeźroczystymi od zewnątrz oknami. W środku jednak wehikułu tego nikt nie prowadził, a dotarł on do wyznaczonego celu sam, zapewne kierowany na zasadzie "uduchowionej maszyny" opisanej w podrozdziale U4.1. Dostarczył on Richarda i jego przyjaciela gdzieś, jak Richard wierzył, na przedmieściu Auckland, do jakby tartaku czy dużego składu desek, gdzie zatrzymał się przed małym baraczkiem wyglądającym na biuro. Po wysiądnięciu z owej "furgonetki", dwóch przewodników którzy wyglądali jak bracia bliźniacy magika telewizyjnego Dawida Copperfielda, zabrało Richard'a i jego towarzysza do owego baraku. Wewnątrz otwarli w nim małe drzwi wyglądające jak schowek na miotły lub sprzęt pożarowy. Okazało się za drzwiami tymi leżał długi prostokątny korytarz z miękką wykładziną na podłodze. Po przejściu tym korytarzem kilku długości całego baraku, Richard zaczął się dziwić, jak to możliwe że w tak małym baraczku mieści się aż tak długi korytarz. Przewodnicy jednak nie wyjaśnili mu tej zagadki. Następnie korytarz ten zmienił się z typowego korytarza barakowego w tunel o przekroju eliptycznym podobny do tunelu opisywanego przez Wincentego w podrozdziale O5.3.2. Po przejściu tym tunelem sporej odległości, wpadał on do beczkowatej jaskini. Jego wylot do komory miał formę jakby rodzaju balkonu czy rampy załadowczej. Na wysokości tego balkonu lub rampy, w podziemnej komorze unosił się ogromny wehikuł UFO. Falował on lekko w swoim zawisie. Falowanie to Richard opisał jako podobne do falowania statku morskiego stojącego przy nieruchomym pomoście nadbrzeża. Richard, jego współtowarzysz, oraz oboje przewodnicy ostrożnie stąpnęli na pokład UFO, odczekując przed tym aż pokład wehikułu w jego falowaniu zrówna się z poziomem balkonu, podobnie jak to czynią pasażerowie wsiadający z nieruchomego nadbrzeża na falujący statek. Wehikuł UFO okazał się później niemal całym podziemnym miastem, pełnym UFOnautów najróżniejszych ras, różnego sprzętu, itp. Między innymi Richard został przedstawiony parze niewypowiedzianie pięknych istot (być może nawet samemu "władcy świata" i jego małżonce), o około 2.5 metrowej wysokości, długich do pasa jasnych włosach jak te na rysunkach aniołów, oraz nawykach, postawie i zachowaniu absolutnych władców wszystkiego. Istoty owe opisuje on w krótkim wywiadzie jaki udzielił telewizji nowozelandzkiej i jaki włączony został do mojego programu na temat eksplozji Tapanui emitowanego w TVNZ 1 w ramach programu "Holmes" dnia 3 maja 1989 roku zaraz po wieczornym dzienniku telewizyjnym. Niestety, wywiad był całkowicie anonimowy, jako że z powodu swojej fobii prześladowczej Richard obawiał się nawet pokazać swojej twarzy. (Kilka kopii taśmy [Vt] z tym pogramem wysłanych też było do Polski.)

Richard był niezwykle uprzywilejowanym pupilem UFOnautów. (Być może iż ma to jakiś związek z osobistą audiencją u w/w dwóch istot, jedna z których mogła być obecnym "władcą świata".) Nie tylko, że sporo jego uprowadzeń odbywało się w pełnej świadomości, ale także okupujący nas UFOnauci pokazali mu wiele możliwości swoich urządzeń technicznych.

Jednym z takich urządzeń technicznych zademonstrowanych Richard'owi w działaniu, o jakich koniecznie należy tutaj wspomnieć, był aparat do indukowania raka, a także i do jego leczenia. Z tego co Richard mi opowiedział na temat owego złowieszczego aparatu i sposobu jego działania, rak jest chorobą jakiej mechanizm działania sprowadza się do wzbudzania dysharmonicznych wibracji w określonym obszarze ludzkiego przeciw-ciała. (Po opisy przeciw-ciała patrz podrozdział I5.1 i częściowo podrozdział H7.1.) Z kolei owe zakłócające wibracje fragmentu przeciw-ciała przenoszą się na ciało fizyczne powodując zachwianie równowagi w jego funkcjach życiowych. Manifestacją zaś owego zachwiania równowagi jest właśnie pojawienie się raka. (Powyższe wyjaśnia dlaczego tak pilne jest aby zapoczątkowana została nowa dyscyplina wiedzy w podrozdziale H10 tej monografii opisywana pod nazwą "medycyna przeciw-świata". Wszakże tylko poprzez ową dyscyplinę ludzkość nauczy się leczenia chorób pochodzących z przeciw-ciała, takich jak np. rak.) Otóż okupujący Ziemię UFOnauci posiadają urządzenie, które jest w stanie zarówno wzbudzać takie rakotwórcze wibracje dysharmoniczne w wybranym obszarze przeciw-ciała dowolnej osoby, jak i przetonować je na korzystne wibracje harmoniczne które manifestują się wyleczeniem raka i zdrowiem. UFOnauci zademonstrowali nawet Richardowi działanie tego urządzenia, najpierw wzbudzając w nim raka - co natychmiast on zarówno odczuł jak i dostrzegł jako deformację swoich tkanek. Następnie UFOnauci wyeliminowali tego raka poprzez przywrócenie wibracji harmonicznych w danym obszarze przeciw-ciała Richard'a.

Powyższa informacja jest ogromnie istotna, ponieważ ujawnia ona że okupujący nas UFOnauci posiadają urządzenia za pomocą których są oni w stanie wzbudzić raka oraz różne choroby rako-podobne u wybranych przez siebie osób. W ten sposób mogą oni bowiem skrycie mordować na Ziemi te osoby, jakie są im niewygodne. Nasza zaś cywilizacja nie jest w stanie odkryć, że odejście tych osób w zaświaty nastąpiło nie z przyczyn naturalnych, a wskutek interwencji UFOnautów. Dla przykładu, mam powody aby posądzać, aczkolwiek nie potrafię tego udowodnić, że w ten sposób UFOnauci uśmiercili kilku ludzi opisywanych w podrozdziale A4 tej monografii, np. niejaką Karlę Turner - patrz [3VB4.5.1] z podrozdziału VB4.5.1, oraz niejakiego Bela Brosana - patrz podrozdział K2.3.1.

Innym uprowadzonym do podobnej podziemnej jaskini był mój dosyć dobry znajomy, Bill Sinclair. W czasach zajścia tego uprowadzenia mieszkał on na przedmieściu Dunedin. Jego dom stał w dosyć sporej odległości naprzeciwko samotnej góry, lokalnie nazywanej "Saddle Hill", wyglądającej nieco jak garby wielbłąda. Na temat tej góry istnieje Maoryska legenda jaka stwierdza, że ukrywa ona w środku olbrzymiego potwora zwanego "Taniwha", zranionego w śmiertlenej walce z innym olbrzymem "Mauka-Tua". ("Mauka-Tua" ukrywa się w innej podobnej górze, którą można zobaczyć z wierzchołka "Saddle Hill".) Jak zaś wyjaśniono to w podrozdziale O1, "Taniwha" faktycznie jest starożytną nazwą maoryską przyporządkowaną do tego, co dzisiaj nazywamy UFO. Owa legenda maoryska też twierdzi, że od czasu do czasu można nawet słyszeć olbrzyma "Taniwha" jak płacze i wyje z bólu w środku "Saddle Hill". Nawiasem mówiąc, dźwięki przypominające płacz i wycie opisywane przez tą starą legendę faktycznie czasami wydobywają się z wnętrza owej góry. Ja sam znam zresztą osobiście małżeństwo miejscowych farmerów, Gwen i Doug Heenan, którzy twierdzą że aż kilkakrotnie nocami je słyszeli. Oczywiście niekoniecznie muszą one pochodzić od zranionego olbrzyma, a mogą być spowodowane przez jakieś działania ukrywającego się jaskini z tej góry wehikułu UFO. (Np. mogą mieć ten sam charakter, co opisywane w podrozdziale U3.5 głośne "skrzypienie" formowane czasami przez UFO, kiedy wehikuły te przenikają przez betonowe płyty ludzkich bloków mieszkalnych, zaś ich wibrujące pole telekinetyczne wzbudza rezonans w owych płytach.) Przez zbieg okoliczności najbliższa miejscowość położona tuż u podstawy tej góry nazywana jest "Fairfield". (W języku angielskim słowo "fairies" używane jest do opisu karłowatych istot nadprzyrodzonych, jakie w dzisiejszych czasach uważa się za UFOnautów, zaś "field" oznacza "pole".)

Tak nawiasem mówiąc, to "Saddle Hill" nie jest jedyną górą w Nowej Zelandii, w której zgodnie z legendami maoryskimi istnieją ogromne jaskinie w jakich ukrywają się potwory "Taniwha". Inne góry o podobnych legendach, to "sacred Puketapu hill" z Palmerston, "Matanaka Hill" z Wakuaiti, oraz "Mount Nimrod" koło Timaru. Taka ogromna jaskinia, obecnie w połowie zalana wodą morską, jednak dostępna dla turystów, znajduje się też we wnętrzu jednej z wysp w portowej zatoce Wellington. Poza granicami Nowej Zelandii, podobne góry z tunelami UFO w środku, to Olimp w Grecji, Batu Caves w Kuala Lumpur z Malezji - Batu Caves są nawet otwarte obecnie dla zwiedzających, góry Łysa, Babia i Ślęża w Polsce, oraz święta góra Autana w Wenezueli.

Wracając jednak do uprowadzenia Bill'a do wnętrza owego Saddle Hill, to pewnej nocy z góry tej wytrysnął promień jakby światła. (Był to tzw. "promień podnoszący" opisany w podrozdziale L6.) Promień ten wessał Billa leżącego wówczas w swym łóżku, do wnętrza owej góry. Dużym szokiem dla niego był szybki lot w powietrzu i następne uderzenie w zbocze góry. Uderzenie to zamiast zakończyć się jego rozbiciem na miazgę - jak tego się obawiał, prowadziło do przeniknięcia jego ciała przez skały tak jakby skały te były uformowane z płynu. We wnętrzu góry znajdowała się ogromna beczkowata jaskinia, w której zawisał wehikuł UFO. Bill został wessany do tego UFO, tam zaś jego wspomnienia nagle się urywały. (UFOnauci zapewne odkryli, że wcale on nie śpi.)

Ad. #2. Badania innych osób. Moje własne badania, wskazujące że w niektórych przypadkach ludzie uprowadzani są do wehikułów UFO ukrywających się w podziemnych jaskiniach, uzupełniane są też podobnymi odkryciami innych badaczy. Jako ich przykład można wskazać opis uprowadzenia do takich tuneli niejakiej Betty Luca. Uprowadzenie to przedstawione jest w książce [2S1.4] pióra Raymond'a E. Fowler, "The Andreasson Affair, Phase Two", Prentice Hall, Inc., Englewood Cliffs, New Jersey 07632, USA, 1982, ISBN 0-13-036624-2. Ciekawe, że w badaniach owych innych osób również występuje "władca świata". Jest nim najwyższej rangi oficer okupującej Ziemię kosmicznej konfederacji. Wpełnia on w stosunku do naszej planety rolę okupacyjnego zarządcy (gubernatora). Jest on wspominany m.in. w książce [2S1.4], zaś dokładniej opisywany w książce [1O5.3.3] pióra Raymunda E. Fowler (przełożył Ryszard Z. Fiejtek): "Sprawa Andreasonów", Agencja NOLPRESS, Białystok 1991, ISBN 83-85212-01-9. Cechy tego oficera opisane w książce [1O5.3.3] dokładnie odpowiadają cechom "władcy świata" z książki [4O5.3.3]. Oto dotyczące go niektóre cytowania z książki [1O5.3.3]: '"Ich" możliwości, są nieograniczone ..., "oni", mogą sprawić, że myśli się o tym ... a robi coś innego ... Przedstawia się istota imieniem "Andantio" ... Kim jest Andantio? ... Andantio jest wysokim oficerem w służbie klanu ... Co Andantio chce, abyśmy zrozumieli? ... Proszę, proszę ... zrozumcie siebie ... spokój jest jak "woda" - nie poruszy się i nie "zafaluje" ... "Andantio" powinien tu przybyć osobiście, aby nam to wyjaśnić. Odp. Betty: "modlilibyście się" do niego, gdyby tu przybył ... "On", nie chce tego ...'. W powyższym cytacie warto też odnotować, że wszyscy ci UFOnauci noszą dziwnie "diabelskie" imiona. Przykładowo "Andantio" brzmi nieco jak włoskie "diabolo".

Ad. #3. Dzisiejsze religie. Dzisiejsze religie również ostrzegają nas o istnieniu wszechmocnych stworów czyli "diabłów" mieszkających w podziemiach i szkodzących ludzkości. Przykładowo w religii Chrześcijańskiej ich władcy, Szatanowi, Bóg oddał nawet Ziemię czasowo we władanie. Zgodnie z przepowiedniami Szatan będzie rządził Ziemią aż do czasu kiedy pojawi się "Drugi Jezus", czyli ktoś z mieczem w ustach i nazwiskiem lub numerem identyfikacyjnym na nodze. (Numer ten to zapewne dane emitowane przez "implant UFO" opisywany w podrozdziale U3.1). Ów Drugi Jezus pokona Szatana i jego hordy, oraz przywróci wiarę na Ziemi. Ciekawe, że czasy te mają jakoby następować już obecnie, bowiem według starych przepowiedni "Drugi Jezus" miał przyjść na Ziemię wraz z odrodzeniem się Cesarstwa Rzymskiego, za jakie powszechnie się uważa Wspólnotę Europejską z nową wspólną monetą "Euro" - po szczegóły patrz podrozdział A4.

Podobne elementy zawarte są też praktycznie w każdej innej dzisiejszej religii, tj. większość religii opisuje stwory/diabły mieszkające w podziemiach i dybiące na ludzi, ich władcę, oraz ich podziemne królestwo.

Ad. #4. Starożytne religie. Starożytne religie także opisywały podziemne królestwa zamieszkałe przez wszechmocne stwory razem z ich wszechpotężnym władcę. Przykładowo, jeśli ktoś przeanalizuje jakąkolwiek starożytną religię, np. Greków, Rzymian, czy Egipcjan, wprost roi się tam od informacji na ten temat. W religii starożytnych Rzymian władcą podziemi był "Vulcan". Jeśli więc uwzględnić język UFOnautów jaki jest niemożliwy do powtórzenia przez Ziemian, słowo "Vulcan" brzmi nieco podobnie do angielskiego "Satan". Jeśli ktoś nie wierzy, proponowałbym wypowiedzieć oba te słowa głosem naśladującym chichot hieny pomieszany z równoczesnym gruchaniem gołębia, do których to dźwięków zgodnie z folklorem staropolskim mowa jednej z ras diabłów - UFOnautów ma być bardzo podobna. Z kolei w religii starożytnych Greków władcą podziemi był "Hephaistos". Przez dziwny zbieg okoliczności w oryginalnej wymowie brzmi to bardzo podobnie jak nasze "Mefisto" - czyli nazwisko naczelnego diabła. Interesujące, że "Hephaistos" razem ze zgrają swoich sług i pomocników mieszkał w podziemnych tunelach i komorach z góry Olimp. Znaczy że operował on z podobnego ukrycia z jakiego swoich uprowadzeń ludzi dokonują też dzisiejsi UFOnauci - np. patrz "Saddle Hill" opisany poprzednio. Z kolei w religii i mitologii starożytnych plemion skandynawskich, władcą podziemi był Wotan. Jega nazwa również więc brzmi bardzo podobnie do Vulcan i Satan. Szczególnie że sami Skandynawowie nie mogli się zdecydować co do wymowy jego nazwiska i wymawiali je też jako Odin, Wodan lub Woden. Opowiada o nim fabuła opery Ryszarda Wagnera "The Ring of the Nibelungs". Zgodnie z tą operą Wotan zamieszkiwał ruchomy pałac - wehikuł nazywający się "Valhalla". "Valhalla" brzmi niemal identycznie jak "Szambala" z książki [4O5.3.3] wymienionej poniżej. Dla niedalekich podróży posiadał też magicznego konia nazywanego "Sleipnir" którego cechy alegorycznie przypominają cechy wehikułu UFO typu K3. Przykładowo, zgodnie z [2I6.1] "The New Encyclopædia Britannica", Volume 9, Macropædia, Encyclopædia Britannica, Inc., The University of Chicago, USA, 1993, ISBN 0-85229-571-5, patrz hasło "Odin", Sleipnir miał aż 8 nóg - czyli tyle samo co UFO typu K3 posiada pędników bocznych. Na jego zębach wyryte były napisy - podobnie jak to ma miejsce na klawiaturze pulpitu sterującego UFO. Podczas zaś galopu koń ten mógł wznosić się zarówno w powietrze jak i zanurzać w morzu. Jako ciekawostkę warto tutaj dodać, że zgodnie z niektórymi legenadami, "maskotkami" Wotana miały jakoby być krwiożercze "latające psy", czyli najprawdopodobniej gryfy w niniejszej monografii opisane w podrozdziale R4.2. Dalsze informacje na temat Wotan'a i jego pałacu-wehikułu Valhalla zawarte są w rozdziale F monografii [5/4].

Ad. #5. Mitologia najróżniejszych narodów. Niezależnie od opowieści Wincentego, w swych dotychczasowych poszukiwaniach napotykałem też wiele innych legend, mitów i opowieści o szklistych tunelach mających się jakoby zaczynać lub znajdować w różnych miejscach naszej planety. Tunele te zamieszkiwane miały być przez najróżniejsze "wszechmocne stwory" przewodzone przez "władcę świata". Dla przykładu w książce [2O5.3.3] pióra Andrzeja Olszewskiego, "Boski Gwałt", Wydawnictwo A. Olszewski (Skr. pocztowa 87, 00-978 Warszawa 13), Warszawa 1996, ISBN 83-900944-1-X, znajdują się opisy aż dwóch takich tuneli. Jeden z nich, opisany na stronach 204 i 205, miał znajdować się na granicy Ziemi Świętej i prowadził do podziemnego miasta "Luz" którego mieszkańcy podobno znaleźli sposób aby unikać umierania. (Z badań UFO wynika, że okupujący nas UFOnauci też wiedzą jak przedłużać życie w nieskończoność. Kluczem do tego przedłużania życia jest opisane w podrozdziale V10 powtarzalne cofanie czasu do tyłu, a także substancje i energie rabowane przez UFOnautów od ludzi.) Dostęp do miasta Luz znał m.in. król Salomon. Inny stukilometrowy tunel, opisany na stronie 22 książki [2O5.3.3], zwany "Tunelem Kapłanów" miał zaczynać się w Egipcie i łączyć Nil z Morzem Czerwonym.

Najbardziej wyczerpujący opis legend na temat takiego systemu jaskin opisany jest w książce [4O5.3.3] pióra Alec MacLellan, "Zaginiony Świat Agharti" (Wydawnictwo Amber Sp. z o.o., ul. Zielna 39, 00-108 Warszawa, Warszawa 1997, ISBN 83-7169-301-X). Dotyczy ona systemu tuneli i jaskiń jaki ma również oplatywać całą naszą planetę i jaki jest niezwykle podobny do tunelu z opowiadania Wincentego, a także żyjących w tych tunelach "wszechmocnych stworów" oraz "władcy świata". Książka ta zestawia razem wiele legend z obszarów Południowo-Wschodniej Azji, które dotyczą podziemnego królestwa Agharti. Królestwo to jest zorganizowane na wzór armii i rządzone żelazną reką przez potężną istotę o nadprzyrodzonych mocach, zwaną tam "władcą świata". Jego miasta mają się znajdować w ogromnych podziemnych pieczarach, zaś jako drogi komunikacyjne ku powierzchni używa ono systemu podziemnych tuneli. Tunelami tymi latają wehikuły obsługiwane przez pachołków "władcy świata", czyli przez wszechmocne w stosunku do ludzi istoty których wszystkie cechy dokładnie odpowiadają atrybutom kosmitów okupujących Ziemię (np. porównaj treść książki [4O5.3.3] z podrozdziałem V10). Sam "władca świata" nazywany ma być słowem które składa się z trudnych lub nawet niemożliwych do powtórzenia przez Zieman dźwięków. W przypadku próby zapisania dźwięki te wyrażone będą za pomocą odmiennych liter zależnie od tego czyj alfabet użyty jest dla ich wyrażenia. Aczkolwiek w książce [4O5.3.3] użyta jest pisownia owego nazwiska jaka stanowi jego przybliżone tłumaczenie z sanskrytu, jeśli wyrazić utrwaloną tam wymowę tego nazwiska jakimiś chichotliwymi dźwiękami wtedy z określonym przybliżeniem dałaby się je też utożsamić z dobrze nam znanym słowem "Szatan". Tym zaś którzy mają wątpliwości, czy gama słów używana w różnych źródłach dla wyrażenia imienia "władcy świata", faktycznie może stanowić tylko odmienne pisownie tego samego imienia tej samej istoty, proponuję przeanalizować jak odmienne mogą być różne pisownie i wymowy imienia zwykłego Ziemianina. Przykładowo "Św. Jan" żył wśród ludzi jedynie około 2000 lat temu, zaś jego imię posiadało wówczas jednoznaczną pisownię i wymowę. Dzisiaj jego imię Anglicy piszą jako John, Hiszpanie jako Juan, Irlandczycy jako Ian, Niemcy jako Johan, Polacy i Holendrzy jako Jan, Portugalczycy jako Joan, Rosjanie jako Ivan, zaś Włosi jako Giovanno. Jeśli zaś przychodzi do wymowy jego imienia różnice stają się jeszcze większe. Z kolei Mendelejew żył całkiem niedawno, a jego nazwisko też w każdym z języków wymawia się już inaczej. Można więc sobie wyobrazić jakaż byłaby rozpiętość zapisu ich nazwań gdyby wymawiało się je jakimiś piskliwymi dźwiękami podobnymi do chichotu hieny i gruchania gołębi.

Sytuację z nazwą "władcy świata" zapewne jeszcze bardziej komplikuje też fakt, że referowanie lub zwracanie się do niego odbywa się zapewne poprzez użycie którejś z kilku odmiennych jego nazw obowiązujących równocześnie. Wszakże hierarchia UFOnautów musi być podobna do hierarchii na Ziemi, gdzie danego władcy określało się przy użyciu kilku nazw. Dla przykładu w naszym kraju za pomocą generalnych nazw "król", "monarcha", itp.; a także za pomocą jego osobistych nazwisk, np. Jan Sobieski czy Stanisław Poniatowski. Najprawdopodobniej więc u UFOnautów też będzie w równoczesnym użyciu kilka jego nazw, np. nazwy "Satan" będącej odpowiednikiem dla jego rangi (np. odpowiednikiem naszego "admirał"), słowa "Belzebub" będącego nazwą jego pozycji w hierarchii (np. odpowiednikiem naszego słowa "gubernator"), oraz np. słowa "Mefisto" będącego osobistym nazwiskiem któregoś z kilku kolejnych takich kosmicznych "gubernatorów" dla Ziemi. (Podana tutaj kolejność znaczeń jest przykładowa i w rzeczywistości wszystko może być zupełnie na odwrót. Być może prawdy o hierarchii i nazwach wysokich oficerów w gronie naszych okupantów dałoby się dociec poprzez studiowanie starych tekstów religijnych.) Z w/w książki [1O5.3.3] zdaje się wynikać, że nazwa "Andantio" może być osobistym nazwiskiem obecnego gubernatora sił okupacyjnych UFOnautów na Ziemi.

Znaczną liczbę legend na temat podziemnego miasta, zamieszkujących je "ludzi mgły", oraz władcy świata posiadają też nowozelandzcy Maorysi. Zgodnie z ich legendami jedno z takich podziemnych miast ma się znajdować w rejonie Nowej Zelandii zwanej Fiordland, niedaleko którego nastąpiła właśnie odkryta przeze mnie eksplozja UFO koło Tapanui. Ciekawostką maoryskich legend jest, że nie da się ich wytłumaczyć związkami kulturowymi z innymi ludami, a to z prostej przyczyny że aż do około 1840 roku Maorysi pozostawali odcięci od reszty świata.

* * *

Zarówno doświadczenie życiowe, jak i matematyczna teoria prawdopodobieństwa napominają, że jeśli istnieje wiele niezależnych od siebie źródeł które w swoisty dla siebie sposób starają się nam przekazać dokładnie tą samą informację, wtedy informacja ta jest prawdą i lepiej zacząć zwracać na nią uwagę. Wiadomo wszakże, że w błędzie może być jedna osoba przez cały czas, lub wiele osób przez krótki czas, nie jest jednak możliwe aby wszyscy byli w błędzie przez cały czas. Stąd też wnioskiem w powyższych rozważań, jaki chciałbym tutaj poddać pod rozwagę czytelnika a jaki uzupełnia odkrycia wynikające z innych podrozdziałów tej monografii (szczególnie z podrozdziałów O5 i P2), to że wszystko wskazuje na to, iż pod powierzchnią naszej planety ukrywa się całe podziemne królestwo, a ściślej baza operacyjna okupantów Ziemi. Królestwo to zamieszkują wszechmocne stwory eksploatujące ludzi, czyli UFOnauci. Na jego czele stoi "władca świata". Dla celów komunikowania się z powierzchnią, królestwo to używa systemu tuneli w jakich latają ich wehikuły. Natomiast w celach mieszkalnych stwory te używają ogromnych podziemnych komór, w których zawisają ich wehikuły o wielkości i funkcjach całych podziemnych miast.

Powyższe więc sugeruje, że tajemnicza Agharti z książki [4O5.3.3] faktycznie istnieje. Tyle tylko że nie zajmuje ona stałych podziemnych miast jak to ludzie w swych przyzwyczajeniach myślowych zakładają, a duże wehikuły UFO. Wehikuły te również pełnią funkcję miast. Jednak są one też zdolne przemieszczać się z jednej podziemnej komory-bazy do innej. Natomiast po ukończeniu służby, lub zapełnieniu swych bagażowni zrabowanymi od ludzi materiałami, mogą odlatywać na swoje rodzinne planety. Natomiast "władcą świata" jest najwyższy rangą oficer okupującej Ziemię konfederacji kosmicznej. Jest on okupacyjnym zarządcą naszej planety. Stąd kolejnym celem w wysiłkach odtwarzania naszej prawdziwej sytuacji, jest teraz poskładanie razem dalszych szczegółów na temat owego władcy świata. To zaś oznacza poskładanie razem dostępnych nam obecnie informacji o tym UFOnaucie który w dniu dzisiejszym sprawuje funkcje okupacyjnego zarządcy Ziemi. Przykładowo dobrze byłoby poznać lub potwierdzić imię tego dzisiejszego zarządcy naszej planety, jego wiek, wygląd, pochodzenie, życiorys, charakter, metody działania, strategię, itp. Wszakże zgodnie z podrozdziałami W3 i W1 jest on właśnie tym, z którego strategią i decyzjami pewnego dnia zapewne przyjdzie nam zmierzyć nasze działania obronne.

O5.4. Substancje porzucane lub gubione przez UFO

Różnorodne substancje i materiały pozostawiane przez UFO na naszej planecie stanowią niezwykle wartościowe źródło informacji dla naukowych badań tych wehikułów. W celu jednak prawidłowego wykorzystania ich potencjału badawczego, koniecznym jest aby przyszli badacze i obserwatorzy UFO zaznajomieni byli z faktem istnienia tych substancji, a także z wyjaśnieniem ich pochodzenia i funkcji.

Aby zilustrować jak nieznajomość owych materiałów może przeszkodzić w podjęciu najtrafniejszych decyzji badawczych, warto tu wspomnieć znany przypadek "anielskich włosów" znalezionych na jednym z angielskich kręgów zbożowych. Przypadek ten opisany został na stronie 35 książki [1rys.O3]/[1O5.1]. W 1985 roku Delgado i Andrews badali 16 metrowy krąg zbożowy znajdujący się na Matterly Farm, Gander Down. W pobliżu brzegu tego kręgu znaleźli oni szklistą, przeźroczystą, galaretowatą substancję.

Taka właśnie substancja, podobna do ulubionej przez wielu galarety ze "zimnych nóżek wieprzowych", jest dobrze znana UFO-logom. Najczęściej nazywają ją oni "anielskie włosy" (po angielsku "angel's hair"). Niemniej inne foklorystyczne nazwy też czasami mogą być używane, np. "nieczystości gwiazd" (po angielsku "star jelly", "star slough", "star shot", in Welsh "pwdre ser" - i.e. "the rot of the stars") - po szczegóły patrz książka [1O5.4] "Mysteries of the Unexplained", Reader's Digest, 1982, ISBN 0-949819-35-2, strona 188. (Zauważ że książka [1O5.4] m.in. opisuje "angel's hair" znalezione dnia 21 stycznia 1803 roku koło Świebodzic na Dolnym Śląsku i raportowane potem w angielskiej publikacji zwanej "Report of the thirteenth meeting of the British Association for the Advancement of Science, 30:62-63, 1860, page 203.) W języku polskim dosyć dokładne opisy "anielskich włosów" zawarte są w następujących publikacjach: (1) artykule [2O5.4] "Anielskie włosy prosto z UFO", Kurier Polski, nr 142, 24-26 lipca 1982 roku, strona 4; lub (2) artykule [3O5.4] "UFO bez tajemnic", Morze i Ziemia (pl. Hołdu Pruskiego 8, 70-550 Szczecin), 30 września 1992, nr 39(512), strona 11. W niniejszej monografii cały szereg przypadków znajdowania "anielskich włosów" raportowanych jest w podrozdziale P2.2.

Teoria Magnokraftu wyjaśnia że "anielskie włosy" używane są przez UFO jako hydrauliczny neutralizator naporu pędników głównych w kompleksach kulistych. Zostało to zilustrowane w części "b" rysunku P9, oraz wyjaśnienie w podrozdziale F3.1.1. Kompleksy takie powstają poprzez sprzęgnięcie ze sobą podstawami dwóch spodko-kształtnych wehikułów tego samego typu - jak to pokazane w części #1 na rysunku P9. Po takim sprzęgnięciu, złożone ze sobą wklęśnięcia w podłodze obu statków formują sporą niewypełnioną przestrzeń pojawiającą się w centrum kompleksu kulistego. Na obu końcach tej wklęsłej przestrzeni umieszczone są pędniki główne obu statków zwrócone do siebie przeciwstawnymi biegunami magnetycznymi, np. (N) w kierunku (S). Ponieważ pędniki te muszą przyciągać się nawzajem, powodują one powstanie znacznych sił ściskających wklęsłe podłogi wehikułów. Aby zneutralizować te siły, w pustą przestrzeń pomiędzy wklęsłymi podłogami dwóch przywierających do siebie wehikułów wprowadzane są właśnie owe galaretowate "anielskie włosy" - na rysunku P9 (b) oznaczone symbolem "A". Poprzez wypełnienie całej wolnej przestrzeni pomiędzy obu wklęsłymi podłogami, nieściśliwe anielskie włosy działają jak białko w jajkach które uniemożliwia zgniecenie cienkiej skorupki równomiernym naciskiem rąk nawet największego atlety. (Czytelnicy zapewne znają doświadczenie z bezskutecznością zgniatania jajka pomiędzy dwoma splecionymi dłońmi.) Oczywiście po rozdzieleniu się obu UFO formujących dany kompleks kulisty, anielskie włosy opadają na ziemię, drzewa i płoty. Oblepionym nimi drzewom ich szklisty połysk i ciągliwa konsystencja nadaje wygląd choinek przyozdobionych długimi włosami jakichś nieziemskich istot. To właśnie z wyglądu takich drzew najprawdopodobniej wywodzi się nazwa "anielskie włosy" dla owej galarety z UFO, a być może także ta sama nazwa dla popularnej ozdoby choinkowej.

Unikalna dla galaretowatych "anielskich włosów" pochodzących z UFO jest ich kompozycja chemiczna. Uformowane są one bowiem z łańcuchów borosiloksanowych jakie kopiują organiczną strukturę białka. Jednakże zamiast z węgla skomponowane są one z atomów krzemu - patrz podrozdział F3.3. Takiego "krzemowego białka" obecna technologia ziemska nie jest jeszcze w stanie wytworzyć. Stąd gdyby substancja znaleziona na angielskim kręgu zbożowym opisanym na wstępie tego podrozdziału została przebadana chemiczne, wtedy dostarczyłaby ona ważkiego dowodu, że krąg ten został uformowany przez kogoś, kto dysponuje wysoce zaawansowaną technologią chemiczną o poziomie dotychczas jeszcze nieosiągalnym na Ziemi. Niestety, nie wiedząc o chemicznym znaczeniu i unikalności znalezionej przez siebie galarety, Delgado i Andrews sprawdzili jedynie jej florę bakteryjną, oczywiście nie znajdując w tej florze nic szczególnego.

* * *

Ja wielokrotnie w swoim życiu osobiście spotykałem się z anielskimi włosami. Poniżej przytoczę więc moje własne refleksje na temat tej niezwykłej substancji.

Pierwsze z tych spotkań miało miejsce jeszcze w czasie uczęszczania do szkoły średniej. Pamiętam je doskonale, bowiem wiązało się z nim dosyć niezwykłe opowiadanie jakie długo stanowiło dla mnie zagadkę. Jednego letniego poranka przemierzałem niewielką łączkę w pobliżu swego domu. Szedłem w towarzystwie Wincentego, którego szeroka wiedza folklorystyczna była dla mnie źródłem wielu inspiracji i zagadek - np. patrz legendę uprzednio opisaną w podrozdziale O5.3.2. Niespodziewanie na ziemi dostrzegłem sporą bryłę szklistej galarety. Wyglądała ona jakby ktoś wyrzucił na trawę bardzo dużą meduzę, albo wiadro "zimnych nóżek". Ale tylko galaretę, tj. bez kawałków nóg wieprzowych zwykle jedzonych z tą galaretą. Bryłki tej galarety na brzegach stopniowo zamieniały się w wodę i ulatniały. Spytałem Wincentego: "co to jest". "Aaa" odpowiedział, "to są nieczystości gwiazdy". "W jaki sposób to powstaje" - kontynuowałem wypytywanie. "Kiedy byłem młodym chłopakiem" - Wincenty zaczął swe kolejne niezwykłe opowiadanie, "pilnowałem krów śpiących na zboczu jednego wzgórza. Była bezchmurna noc z wieloma gwiazdami. Nagle zauważyłem jak jedna z gwiazd oderwała się od nieboskłonu i zaczęła opadać na Ziemię, rosnąc w wielkości. Osiadła na polance na zboczu przeciwległego wzgórza, w miejscu jakie doskonale znałem. Gdy siedziała na ziemi była ogromną jak stodoła okrągłą kulą światła. Ostro jarzyła się zimnym, białym blaskiem jak Księżyc w pełni. Jej światło rozjaśniało się i potem przygasało w rytmie nieco wolniejszym od ludzkiego oddechu. Jednocześnie zaś gwiazda wyraźnie poszerzała i kurczyła średnicę wydzielającą jarzenie. Wyglądało to jakby zajęta była czymś, co czyniła z dużym wysiłkiem. Trochę przy tym przypominała psa z zatwardzeniem. Trwało to dosyć długi czas, dając mi doskonałą możliwość aby jej się dobrze przyglądnąć. Po pewnym czasie, wzleciała ponownie do nieboskłonu i zawisła na swym poprzednim miejscu. Na drugi dzień wcześnie rano poszedłem na miejsce gdzie gwiazda przycupnęła i znalazłem tam ogromną kupę tej właśnie galarety. Wiem więc teraz, że galareta ta jest produkowana kiedy gwiazdom zechce się do ubikacji i osiadają one na Ziemię aby pozostawić tu swoje nieczystości."

Jako licealista zapoznany z najnowszymi naukowymi poglądami, zdawałem sobie doskonale sprawę że gwiazdy są "martwymi" ciałami kosmicznymi wielkości naszego Słońca. Nie mogą więc osiadać na Ziemi gdy "zechce się im do ubikacji". Aczkolwiek doskonale znałem prawdomówność Wincentego i byłem pewien że jego opowiadanie nie zawierało nic co nie przydarzyło się naprawdę, na bazie swej ówczesnej wiedzy zmuszony byłem do odrzucenia konkluzji jego obserwacji. Szczególnie zaś odrzucenia możliwości, że prawdziwa gwiazda osiadła na Ziemi. (Z kolei w owych czasach nikt nie słyszał o UFO.) Musiałem więc znaleźć bardziej "racjonalne" wytłumaczenie dla tej obserwacji. Wiedziałem, że inni ludzie z leniwymi nawykami myślowymi posądzaliby po prostu iż Wincenty nieco się zdrzemnął i załatwiająca się gwiazda mu się przyśniła. Jednak ja znałem go zbyt dobrze. A ponadto "kupa galarety" nie mogła powstać w następstwie "snu". Ponieważ sprawa galarety powracała w moim życiu, postanowiłem szukać dla niej rozwiązania. Okolice Wszewilek które wówczas zamieszkiwałem są widać miejscem częstych przelotów UFO. Wielokrotnie bowiem wczesnymi rankami znajdowałem potem tą substancję na pobliskich polach i łąkach, nie mając jeszcze pojęcia skąd się ona bierze. Zwykle napotykane jej bryły były niewielkie - od około 1 litra do maksimum 10 litrów. Niemniej w przypadku jej znalezienia, zwykle dało się zauważyć wiele takich brył leżących w relatywnie niewielkiej odległości od siebie. Pamiętam że po każdym jej napotkaniu oglądałem ją z znacznym zainteresowaniem, bowiem w mojej pamięci ciągle krążyły pytania wzbudzane opowiadaniem Wincentego. Po pewnym czasie wysunąłem sobie roboczą hipotezę, że "galareta" ta produkowana jest najprawdopodobniej przez jakieś bliżej niezidentyfikowane stworzenie, w sposób podobny jak żaby produkują swój skrzek. Materiał dowodowy sugerował też, że stworzenie owo lata jak ptak. W hipotezę tą wierzyłem aż do jesieni tuż po obronie swojej pracy doktorskiej.

Jednej pogodnej jesiennej niedzieli w 1974 roku wybrałem się na grzyby autobusem z zakładu mojego byłego teścia. Pojechaliśmy w lasy z okolic Świebodzic. Autobus stanął na leśnym dukcie w całkowicie nieznanym mi miejscu. Wszyscy więc rozproszyliśmy się po okolicy w poszukiwaniu grzybów. Dla lepszego efektu pozostawiłem teściów w wysokim lesie, sam zaś wybrałem się do pobliskiego młodnika. Kiedy przybyłem na niewielką polankę, moją uwagę zwróciła ogromna kupa szklistej galarety. Była to ta sama galareta jaką spotykałem wcześniej. Tym razem jednak jej kupa była wprost ogromna. Miała kształt zaokrąglonej piramidy, podobnej do tej jaką przyjmuje piasek zsypany z wywrotki. Tak na oko jej początkowa wysokość w chwili jej pierwszego ujrzenia wynosiła około trzech metrów. Na powierzchni wyglądała jakby galareta się topiła i stopniowo zamieniała w wodę. Strużki wody rozpływały się też od tej kupy we wszystkich kierunkach. Doznałem wstrząsu. Moja hipoteza o produkowaniu tej galarety przez jakieś żywe stworzenie rozleciała się w proch. Wszakże po Ziemi nie chodzi żadne zwierzę które byłoby rozmiarów tej piramidy. Nawet słoń posiada znacznie mniejszą objętość. Co więc produkuje tą substancję? Opowiadanie Wincentego ciągle tkwiło w mojej pamięci i w tym momencie byłem nawet skłonny w nie uwierzyć wbrew temu czego nauczono mnie w szkole. Tej niedzieli nie nazbierałem wiele grzybów. Cały czas powracałem do owej polanki, oglądając galaretę po raz któryś tam z rzędu. Dłubałem w niej kijem aby sprawdzić czy nie zawiera ona jakichś stałych fragmentów. Rozgniatałem ją w palcach. Wąchałem. Itp., itd. Obserwowałem też innych grzybowiczów z naszego autobusu, którzy wielokrotnie przechodzili obok galarety wcale nie odnotowywując jej istnienia. Znane powiedzenie przemykało mi się przez głowę "patrzą jednak nie widzą". Zawiedziony ową ludzką niespostrzegawczością i brakiem zainteresowania w rzeczach niezwykłych, próbowałem nawet zwrócić czyjąś uwagę na tą niezwykłą substancję. "Nie jadłbym grzybów z tego miejsca", on mi odpowiedział. "Nie wygląda to zbyt apetycznie". Po czym zniknął w okolicznym młodniku ze wzrokiem utkwionym w ziemi. Na nieszczęście nie miałem ze sobą ani aparatu fotograficznego ani żadnego naczyńka dla pobrania próbek. Natomiast galareta ta roztapiała się, zamieniała w wodę i ulatniała bardzo szybko. W chwili odjazdu autobusu pozostawało jej już tylko tyle, że z ledwością zapełniłaby wannę z typowej łazienki. Nie było więc sensu aby ponownie do niej powrócić po przybyciu do Wrocławia. Dwadzieścia lat potem doczytałem się w książce [1O5.4] cytowanej powyżej, że okolice Świebodzic są notoryczne ze znajdowania koło nich tej galarety. Widać leżą one na trasie częstych przelotów kulistych kompleksów UFO.

W 1980 roku rozpracowywałem szczegóły budowy i działania magnokraftu. Jak to już wspomniałem uprzednio, dociekłem wówczas w sposób analityczny, że wehikuły te po połączeniu w kuliste kompleksy latające uformują potężne siły przyciągające działające pomiędzy ich pędnikami głównymi. Siły te będą starały się zgnieść kopulaste powłoki obu statków. Aby więc niedopuścić do owego zgniecenia, koniecznym jest wypełnienie wklęsłej wolnej przestrzeni pomiędzy obu statkami zelatynowatą substancją podobną do białka z jajka, czyli właśnie "anielskimi włosami" - patrz rysunek P9. Substancja ta zabezpieczała będzie wklęsłe powłoki obu statków przed zgnieceniem, podobnie jak białko jajka uniemożliwia zgniecenie jego skorupki. W rok później opracowałem formalny dowód, że "UFO to już zbudowane magnokrafty" - patrz prezentacja tego dowodu przytoczona w podrozdziale P2. A więc "gwiazda" z opowiadania Wincentego okazała się lądującym UFO, które podczas postoju na Ziemi zgubiło nieco swoich anielskich włosów. W ten sposób empiryczna obserwacja Wincentego, jaka początkowo zdawała się kolidować z naszymi poglądami naukowymi, miemal 20 lat później znalazła swoje racjonalne wyjaśnienie. Okazała się ona przy tym być całkowicie zgodna z rzeczywistością i najnowszą wiedzą naukową. Obserwacja ta stanowiła też dla mnie ważną lekcję życiową, którą możnaby wyrazić następującymi słowami: "jeśli z opowiadań ludowych wyeliminować znaczenie terminologii i skupić się jedynie na znaczeniu opisywanych nimi faktów, wtedy dostarczają one naukowo ważnych informacji o nieznanych nam jeszcze zjawiskach i wydarzeniach". To z kolei zainspirowało mnie do zwracania uwagi na wszelkie inne przypadki kiedy nauka koliduje z wiedzą ludową. W efekcie końcowym doprowadziło to więc do wypracowania niezwykle istotnej filozoficznej obserwacji wyrażonej w podrozdziale JB3.1, a stwierdzającej że: "kiedykolwiek dochod	zi do kolizji lub rozbieżności zdań pomiędzy tym co stwierdza nasza nauka ortodoksyjna a tym co stwierdza wiedza ludowa, w końcowym rozrachunku zawsze okazuje się że to nauka była w błędzie". (Inny przykład tej starej prawdy zilustrowany jest w podrozdziale O5.2.) Obserwacja ta bezpośrednio nakazuje, aby wiedzy ludowej wierzyć bardziej niż poglądom naukowym.

Oczywiście do powyższego należy dodać, że ja wcale nie jestem jedyną osobą, która relatywnie niedawno widziała i odnotowała w Polsce anielskie włosy. Jeden z ciekawszych przypadków odnotowania tej samej substancji raportował mi Pan Arkadiusz Miazga (ul. Armii Krajowej 2/72, 39-100 Ropczyce, woj. Rzeszów). Oto jak opisuje on swoją obserwację w liście do mnie datowanym 99-04-12, cytuję: "Było to w 1990 roku lub 1991 roku. Wraz z kolegą wybrałem się na spacer do pobliskiego lasku. Opodal zwalonego i pociętego bardzo grubego dębu, mającego około 200 lat, znaleźliśmy dziwną substancję jak galareta, z której spływała woda. Substancja była na kawałku pnia oraz spływała z konara drzewa. Nie wiedzieliśmy co to jest. Chciałbym zaznaczyć że to było w lesie. Substancji nie było dużo, może około 1 litra." Do powyższego opisu warto dodać, że moim zdaniem UFOnauci zainteresowani byli w owym ściętym starym dębie i przylecieli wehikułem UFO aby wprowadzić do swoich komputerów informację o jego ścięciu oraz wyniki badań pnia. Przy okazji badania owego dębu i aktualizowania jego ścięciem swej komputerowej bazy danych, z ich wehikułu zapewne odpadł ów fragment anielskich włosów. Powyższy wniosek na temat pochodzenia owych anielskich włosów wynika z moich dotychczasowych badań. Sugerują one nocne przylatywanie UFO do każdego miejsca w którym nastąpiło na ziemi jakieś zdarzenie które trwale zmieniło konfigurację naszej planety. Przykładowo UFO przylatuje jeśli ktoś np. wybuduje nowy budynek, drogę, zetnie stare drzewo, itp. UFO to naukowo inwentaryzuje trwałą zmianę spowodowaną tym zdarzeniem. Jak widać UFOnauci traktują naszą planetę dokładnie tak jak przemysłowo nastawiony rolnik traktuje swoje gospodarstwo. Starannie inwentaryzują więc i badają każdą zaistniałą zmianę.

* * *

Rozszyfrowanie wielu niezrozumiałych poprzednio zagadek związanych z UFO, stało się możliwe dzięki rozpracowaniu Teorii Magnokraftu. Teoria ta doprowadziła wszakże do opracowania formalnego dowodu że "UFO to już działające magnokrafty" jaki zaprezentowany został w podrozdziale P2. Niezwykłą cechą magnokraftu jest, że nie tylko dostarcza on wyjaśnienia dla zjawisk i znalezisk już poprzednio zaobserwowanych na UFO i dobrze opisanych w literaturze UFO-logicznej, ale także wskazuje na istnienie śladów i substancji dotychczas jeszcze nie znanych lub nie skojarzonych z wehikułami UFO. "Węgiel warstwowy" narastający na powłoce UFO (po angielsku "onion charcoal") jest klasycznym przykładem takiej właśnie zupełnie nowej substancji. Substancja ta dotychczas nie była znana badaczom UFO. Najpierw postulowana ona została przez Teorię Magnokraftu. Dopiero potem została ona znaleziona w terenie. Poniżej wyjaśniono powstanie i znaczenie tej dotychczas nieznanej formy węgla zilustrowanej w obszarze "C" na rysunku P9 (b).

Lądowiska UFO opisywane już były w podrozdziale O5.1. Na dodatek do opisanych tam śladów, Teoria Magnokraftu sugeruje pozostawienie na tych lądowiskach unikalnej substancji. Mianowicie podczas formowania niektórych lądowisk UFO, pozostawiany powinien być na ziemi szczególny rodzaj węgla uwarstwionego. Jego konstytucja powinna przypominać fragment cebuli. Węgiel taki powinien powstawać podczas poziomych lotów UFO na niewielkich wysokościach. W czasie takich lotów pole magnetyczne wehikułu przechwytuje bowiem znajdujące się w powietrzu fragmenty suchej masy organicznej, takie jak źdźbła trawy, liście, kawałki papieru czy gazet, itp. Mechanizm tego wyłapywania masy organicznej wyjaśniono w punkcie #2H5.2 podrozdziału H5.2 niniejszej monografii, w punkcie #5D9.1 podrozdziału D9.1 monografii [3] i w punkcie #5H9.1 podrozdziału H9.1 monografii [1/2] i [1/3]. Owe przechwytywane fragmenty wymieszane z kurzem przylegają następnie do powłoki wehikułu UFO na wylocie biegunów "N" z jego pędników. Najwięcej z nich przylega przy tym do wylotu "N" z najsilniejszego pędnika głównego pokazanego jako (M) w części (b) rysunku A1. Po przywarciu do tych wylotów, poddane one zostają działaniu niezwykle potężnego, pulsującego pola magnetycznego produkowanego przez dany pędnik. Pole to, jak ogromna kuchenka mikrofalowa, szybko wysusza i zwęgla przywartą do wylotu masę organiczną. Jednocześnie sprasowuje ją w popękane warstewki jakich krzywizna odzwierciedla kształt skorupy UFO. Stąd np. masa organiczna przywarta do półkulistego zaokrąglenia kopuły górnej UFO uzyskuje kształt czaszowaty. Kiedy więc UFO podczas kolejnego lądowania dotyka ziemi owymi narostami węglowymi, szczególnie zaś tymi zgromadzonymi na wypukłej części czaszy kulistej przy pędniku głównym, fragmenty zwęglonej masy organicznej mogą odpadać od jego powłoki. Osoby badające byłe lądowiska UFO powinny więc znajdować te odłamki zaokrąglonego i uwarstwionego jak cebula węgla zalegające w pobliżu środka niektórych lądowisk. Po znalezieniu węgiel ten powinien wyglądać jak fragment odpadły z zwęglonej cebuli. Składać się on powinien z łatwo rozdzielających się od siebie czaszowatych warstewek. Przy dotyku czasze te zapewne rozpadną się na pojedyncze płatki.

Zanim taka warstewka czarnego "węgla uwarstwionego" odpadnie od powłoki UFO, nadaje ona temu wehikułowi unikalnego wyglądu. Wszakże przylega ona w okolicach pędników statku, które same wydzielają ogniste światło jakie rytmicznie rozświetla się i gaśnie z częstością nieco wolniejszą od ludzkiego oddechu. Stąd taka rytmicznie rozświetlana od wewnątrz czarna warstwa, przypomina nieco wygląd nieregularnie popękanej powierzchni skóry węża, czy wyschniętego błota. Tyle, że w UFO jest ona dodatkowo rozświetlana od spodu ognistym jarzeniem iskier komór oscylacyjnych wehikułu o falującej jasności. Dla obserwatorów nieobznajomionych z takim mechanizmem formowania się i pękania owych naturalnych nalotów węglowych, owa podobna do "wężowej skóry" gorejąca czarna skorupa na powierzchni UFO, sprawiała będzie wrażenie oglądania skóry jakiejś żyjącej istoty buchającej ogniem. Nic więc dziwnego, iż prawdopodobnie właśnie z powodu tego wyglądu, w dawnych czasach UFO nazywane były "smokami" oraz zakwalifikowywane do tej samej kategorii co węże - ich opisy zawarte są w podrozdziale O1. Z kolei niektórzy dzisiejsi obserwatorzy UFO, być może również z powodu owego wyglądu, sugerują że wehikuły UFO rozmnażane i hodowane są jak zwierzęta, nie zaś budowane w fabrykach jak maszyny.

Najlepsza prezentacja wyglądu owej jarzącej się powłoki UFO pokrytej popękanym czarnym narostem węgla warstwowego pokazana została w filmie amerykańskim [2O6.1] z 1993 roku o tytule "Fire in the sky". Ten wysoce ewidencyjny film pokazuje UFO dużego typu, najprawdopodobniej K6, umożliwiając w miarę dokładne jego oględziny zarówno z zewnątrz jak i od środka. Bazuje on na faktycznie zaistniałym uprowadzeniu niejakiego Travis'a Walton. Był on drwalem w White Mountains, Arizona, USA. Uprowadzenie miało miejsce w 1975 roku. W sekwencji filmu, kiedy UFO w pozycji wiszącej zbliża się do Travis'a Walton aby go uprowadzić na swój pokład, dokładnie widoczna jest zwrócona ku ziemi wypukła powłoka kopuły statku pod pędnikiem głównym. Popękany narost z węgla warstwowego owej powłoki rozświetlany jest pulsująco od wewnątrz krwistym jarzeniem iskier pędnika głównego. W rezultacie węgiel ten nadaje wehikułowi UFO wygląd jakby brzuszyska jakiegoś opitego krwią i zionącego ogniem potwora.

Aczkolwiek powyższy opis warstewki nalotowej uwarstwionego węgla może wydawać się prosty, wyjaśnienie mechanizmu jego formowania się jest dosyć złożone. Wywodzi się ono z "Konceptu Dipolarnej Grawitacji", opisanego w rozdziałach H i I tej monografii oraz omówionego także w oddzielnej monografii [8]. Zgodnie z tym konceptem, nasz wszechświat składa się z dwóch równoległych światów współistniejących w tej samej przestrzeni. Zwane są one "naszym światem" i "przeciw-światem". Pierwszy z nich, nasz świat materii, jest dobrze znany ludzkim zmysłom i opisany przez współczesną naukę ortodoksyjną. Jednakże zmysły i nauka ortodoksyjna ignorują istnienie drugiego z tych światów. Stąd dotychczas jedynym źródłem naszej wiedzy o przeciw-świecie poprzednio pozostawała religia. Tymczasem przeciw-świat jest tak samo poznawalny jak nasz świat materialny. Tyle tylko że prawa fizykalne w nim rządzące są odwrotnością naszych praw. Jak nasz świat, jest on wypełniony odpowiednimi substancjami. Każdy też obiekt materialny posiada w nim swój wierny duplikat - czyli jakby "ducha". Przykładowo na fotografiach Kirlianowskich widać duplikaty przedmiotów z tamtego przeciw-świata. Natomiast zjawisko telekinezy polega na zwykłym uchwyceniu i przemieszczeniu duplikatu danego przedmiotu istniejącego w przeciw-świecie. W konsekwencji wymusza to też i przemieszczenie się materialnej części tego przedmiotu następujące w naszym świecie. Koncept Dipolarnej Grawitacji wskazuje nawet jak zbudować urządzenia, które pozwolą na techniczne wymuszanie przemieszczeń telekinetycznych. Już działające prototypy takich urządzeń opisane zostały w traktacie [6], w rozdziale C monografii [3], oraz w rozdziale K niniejszej monografii.

Koncept Dipolarnej Grawitacji wyjaśnia że każdy magnes, włączając w to pędnik UFO, jest po prostu odpowiednikiem dla odkurzacza, wentylatora, albo pompy. Przepompowywuje on luźne cząsteczki niewidzialnej i nieważkiej substancji wypełniającej ten drugi przeciw-świat. Dokładniej opisane to zostało w podrozdziale H5.2 niniejszej monografii, oraz w podrozdziale D9.1 monografii [3] i [3/2]. Owa substancja jest wsysana do każdego magnesu przez jego biegun "N" lub przez wlot "I", zaś wydmuchiwana przez jego biegun "S" lub przez wylot "O". Jej cyrkulacja po przeciw-świecie jest zresztą odzwierciedlana w efektach wizualnych wywoływanych przez zorze polarne. Przykładowo zorza polarna oglądana przy biegunie południowym czasami sprawia wrażenie jakby strumienie światła odrywały się od Ziemi i ulatywaly w przestrzeń. Natomiast zorza północna niekiedy wygląda jakby fale światła nadlatywały z przestrzeni i opadały na Ziemię. W przypadku niektórych pól magnetycznych, przepływ tej substancji z przeciw-świata może nawet spowodować porywanie i unoszenie cząsteczek materii. Dla przykładu, cyrkulacja owej niewidzialnej substancji wokół planety Ziemia przemieszcza cząsteczki ozonu w górnej atmosferze. Powoduje to zwiększanie zagęszczenia tego gazu przy biegunie północnym. Stąd np. dziura ozonowa w atmosferze Ziemi pojawia się najpierw przy biegunie południowym. Również niezrozumiałe dla współczesnej nauki ortodoksyjnej zgrupowanie masy lądów i kontynentów głównie na półkuli północnej, może zostać wyjaśnione niezwykle długotrwałym działaniem naporu tej cyrkulującej substancji na masy lądowe. Jej napór oddziaływujący przez miliony lat spowodował stopniowe dryftowanie mas lądowych północy. Natomiast niezwykła symetria kształtów Arktyki i Antarktydy może zostać objaśniona modelowaniem rozkładu ciśnienia dynamicznego tej substancji przez konfigurację mas kontynentów w skorupie naszej planety.

W polach magnetycznych o ogromnych energiach, takich jak pola wytwarzane przez pędniki UFO, omawiana tu cyrkulacja niewidzialnej substancji z przeciw-świata jest ogromnie intensywna. Może więc ona unosić nawet lekkie źdźbła trawy, kawałki gazet i inne podobne przedmioty organiczne. Zgodnie z kierunkiem tej cyrkulacji, przedmioty takie będą przywierały tylko do bieguna "N" danego pędnika. Formowały one będą na tym biegunie właśnie osady węgla warstwowego. Stąd Teoria Magnokraftu sugeruje następujące warunki tworzenia się i odpadania omawianego tu węgla przy biegunie N pędnika głównego UFO:

#1. Dany wehikuł UFO wykonuje lot poziomy na niewielkiej wysokości umożliwiając w ten sposób zasysanie lekkich przedmiotów bądź to leżących na powierzchni ziemi bądź też już znajdujących się w powietrzu.

#2. Biegun N pędnika głównego znajduje się po wypukłej stronie kopuły kulistej UFO.

#3. Wehikuł ląduje z wypukłą nawęgloną kopułą zwróconą ku dołowi.

#4. Wypukła powłoka UFO dotyka gleby podczas danego lądowania powodując odrywanie się fragmentów narośniętego na niej węgla.

Powyższe warunki z jednej strony informują, że znalezienie omawianego węgla nie nastąpi zbyt często. Z drugiej zaś strony w przypadku jego znalezienia precyzyjnie definiują one okoliczności w których odpadnięcie tego węgla musiało nastąpić. Oczywiście niewielkie ilości tego węgla mogą też osadzać się przy pędnikach bocznych. Jednakże wtedy ich odpadnięte fragmenty nie będą grube oraz nie będą wykazywały regularnego zaokrąglenia, czyli czaszowatości.

Po teoretycznym rozpracowaniu możliwości formowania się takiego węgla, przystąpiłem do usilnych jego poszukiwań. Poszukiwania te w kilku przypadkach przyniosły efekty. Dostarczyły mi więc pierwszych próbek tej nieznanej poprzednio ludziom substancji. W efekcie tych poszukiwań zdołałem też ustalić, że w Nowej Zelandii omawiany węgiel można znaleźć jedynie raz na kilka tysięcy lądowisk UFO. Zwykle lądowisko go zawierające można szybko rozpoznać po wyraźnym, często kwadratowym, wypaleniu od pędnika głównego widocznym w jego centrum. Znajdowana ilość tego węgla jest też z reguły niewielka, zwykle zaledwie kilka małych listków.

Niezależnie od ilości tego węgla, każdy przypadek jego znalezienia jest źródłem niezwykle ważkich informacji. Dostarcza on danych definiujących okoliczności lotu i lądowania danego UFO, jakie wynikają z warunków formowania omawianej substancji. Przykładowo potwierdza że UFO lądujące w danym miejscu uprzednio dokonywało długotrwałych lotów poziomych tuż nad powierzchnią ziemi, zwrócone przy tym wypukłą kopułą w dół. Z kolei skład próbek tego węgla jest w stanie dostarczyć szeregu dodatkowych informacji. Dla przykładu niedaleko nowozelandzkiego miasteczka Cromwell grzbiet jednego z okolicznych pasm górskich zalegają napowierzchniowe pokłady miki. W lutym zaś 1991 roku jeden z mieszkańców tego miasteczka, Mr. Ross Ritchie zamieszkały wówczas przy 2 Syndic Street, Cromwell, New Zealand, powiadomił mnie o znalezieniu na swym ogrodzie wypalonego śladu zawierającego kawałki omawianego węgla. W jego węglu połyskiwały srebrzyście właśnie mikroskopijne płytki miki. Naturalnym więc wnioskiem z tego znaleziska było, że dany wehikuł UFO przybył nad Cromwell lecąc ponad ziemią z kierunku wspomnianych pokładów miki.

Węgiel warstowy z natury swojej rzeczy musi być silnie natelekinetyzowany. Dlatego dostarcza on próbek doskonałej substancji do badań cech natelekinetyzowanych materiałów.

Dowiedzina już obecność omawianego tu węgla w niektórych kręgach zbożowych, obala też różnorodne teorie próbujące wyjaśnić pochodzenie kręgów zbożowych od czynników innych niż lądowanie UFO. Przykładowo węgiel ten znajdował się w kręgu zbożowym znalezionym na posiadłości Rexa i Janet Milne, Alford Forest, R.D. 1, Ashburton, New Zealand. Powstał on około 1 lutego 1992 roku, równocześnie z kręgiem pokazanym w części (b) rysunku O3. Ponieważ fakt istnienia tej substancji dotychczas nie był nikomu znany, jej znalezienie na danym kręgu zbożowym upewnia też, że lądowisko to nie zostało sfabrykowane przez jakieś żądne sławy indywidua.

Ja posiadam w swych zbiorach kilka próbek omawianego tu węgla, zebranych z lądowisk UFO położonych w różnych częściach Nowej Zelandii. Próbkę tej substancji wysłałem tez do Polski Panu Arkadiuszowi Miazdze. Ci z czytelników, którzy dysponują wymaganymi laboratoriami i instrumentami pomiarowymi, oraz zainteresowani są w osobistym przebadaniu tej substancji, mogą zwrócić się do mnie po ich próbki - w zamian za obietnicę późniejszego przysłania mi wyników ich badań. Natomiast osoby które znajdą podobny węgiel na lądowiskach UFO z obszaru Polski, proszone są o skontaktowanie się ze mną.

* * *

Niezależnie od anielskich włosów i węgla warstwowego, UFO porzucają na ziemię cały szereg innych substancji. Aby przytoczyć tutaj ich kolejny przykład, jedną z nich są kropelki czystej cyny kapiące z powłok UFO drugiej generacji. Nawiasem mówiąc, ich formowanie posiada związek z węglem warstwowym opisanym powyżej. Mechanizm wytwarzania takiej telekinetycznej cyny opisany został w punkcie #6 podrozdziału NB3.

O5.5. Fragmenty powłok UFO

Z uwagi na ogrom zaangażowania sił okupacyjnych UFO na Ziemi, fizycznie nie jest możliwe aby całkowicie uniknęli oni pozostawiania po sobie najróżniejszych odłamków swoich wehikułów, pomimo że na codzień rygorystycznie stosują zasadę nieujawniania swojej obecności. Stąd od czasu do czasu na powierzchni naszej planety znajdowane są niezwykłe fragmenty metaliczne, jakie reprezentują części UFO. W typowych przypadkach są one po prostu kawałkami powłoki, jakie z jakichś powodów oderwały się od UFO. Tylko w rzadkich przypadkach reprezentują one zużywalne elementy komór oscylacyjnych wyrzuconych przez załogi UFO po ich wymienieniu na nowe. (Przykładem takiego fragmentu komory oscylacyjnej jest kłębowisko metalicznych igieł opisanych w podrozdziale S3 niniejszej monografii.)

Do najważniejszych cech takich znalezionych na ziemi fragmentów powłoki UFO zalicza się:

#1. Magnetorefleksyjność. Jest to zdolność do "odbijania" pola magnetycznego w podobny sposób jak lustro odbija światło. Magnetorefleksyjność opisana jest w podrozdziałach F2.2.1 i F2.2.2 niniejszej monografii.

#2. Iskrzenie się. Powłoki UFO iskrzą się jak kamień zapalniczki przy próbach ich nacięcia piłą lub pilnikiem.

Jest mi też wiadomo, że w Polsce posiadaczem takiego fragmentu powłoki UFO był Pan Antoni Popik (ul. Partyzantów 66/6, 80-254 Gdańsk-Wrzeszcz).

W 1986 roku światowe publikatory rozpisywały się o fragmencie powłoki UFO znalezionej w 1976 roku na brzegu rzeki Ważka w Centralnej Syberii, czyli niezbyt daleko od byłego miejsca eksplozji tunguskiej. Odłamek z Ważki posiadał kształt cylindra lub pierścienia, jakiego średnicę różne źródła określają na zmieniającą się od około 1.05 do jakiegoś 1.2 metra. Z uwagi na relatywną bliskość rzeki Ważka do miejsca eksplozji UFO w tunguskiej, gdzie w 1908 roku eksplodowało cygaro złożone z trzech UFO typu K6, najprawdopodobniej więc fragment ten reprezentował magnetorefleksyjny fragment bocznego cylindra UFO typu K6. (Taki cylindr to po prostu pusta w środku rura magnetorefleksyjna, w której w wehikułach UFO typu K6 zamontowany jest jeden z kulistych pędników bocznych mających teoretyczną średnicę DS = 1.26 metra, jak to ujawniają wymiary pędników poszczególnych typów UFO podane w tabeli F1 niniejszej monografii.) Nie daje się jednak wykluczyć iż mógł to też być fragment centralnego cylindra UFO typu K4. Taki cylinder to pionowa rura lub kolumna przebiegająca przez środek tego wehikułu, w którym zamontowany jest pędnik głowny, jaki w UFO typu K4 ma teoretyczną średnicę DM = 1.28 metra. Przy próbie nacinania emitował on snopy iskier. Powody tej emisji opisane są w podrozdziale H2.4.1 monografii [1a], oraz w podrozdziałach F2.2.1 i F2.2.2 niniejszej monografii. Jego skład chemiczny obejmował następujące pierwiastki: 67.2% cer (Ce), 10.9% lantan (La), 8.78% neodym (Nd). Wykryto w nim także niewielkie ilości żelaza i magnezu, a także uranu i molibdenu (ostatnie w ilościach mniejszych od 0.04%). Badania wieku cylindra realizowane metodą promieniotwórczego toru wskazywały, że wykonany on został mniej więcej 30 lat przed jego znalezieniem, tj. około 1946 roku. Jednak musimy pamiętać, że wypracowane dla warunków planety Ziemia parametry tego datowania niekoniecznie muszą być absolutnie poprawne i ważne dla planety na jakiej cylinder ten został wykonany. Ciągle powyższe wskazuje że był on raczej stary i zakładając błąd jego datowania faktycznie mógł on pochodzić z eksplozji tunguskiej z 1908 roku. Na bazie rentgenowskiej i elektronowej analizy strukturalnej wydedukowano, że cylinder z Ważki sporządzony został poprzez spieczenie proszków o różnych strukturach krystalicznych, spośród których najmniejsze składały się z zaledwie kilkuset atomów. (Dla porównania patrz elektrodynamiczny model magnetorefleksyjności opisany w podrozdziale F2.2.1.) Własności magnetyczne materiału tego cylindra w określonych kierunach były około piętnaście razy silniejsze od innych kierunków. Fragment UFO z Ważki opisany został w kilku rosyjskich publikacjach. Ja przeczytałem o nim z artykułu w [1O5.5] "Ancient Skies" (Ancient Astronauts Society, 1921 St. Johns Avenue, Highland Park, Ill. 60035-3105, USA), Vol. 16, No 5, November-December 1989. Czytelnikom w Polsce podstawowe dane na jego temat prezentował też artykuł [2O5.5] H.L. O'Neal, "Tajemniczy artefakt znaleziony w Rosji", kwartalnik UFO, numer 28 (4/1996), październik-grudzień 1996, strony 66 do 68.

Nie ulega wątpliwości, że różne sprzyjające nam cywilizacje kosmiczne, zależnie od stopnia swego zaawansowania muszą stosować wiele najróżnorodniejszych formuł dla wytwarzania materiału magnetorefleksyjnego używanego na powłoki UFO. Wszakże, jak to wyjaśniono w podrozdziałach F2.2.1 i F2.2.2 niniejszej monografii, materiały te mogą bazować na jednym z dwóch całkowicie odmiennych modeli magnetorefleksyjności, to jest albo na modelu elektrodynamicznym, albo też na modelu telekinetycznym. Niektóre osoby na Ziemi twierdzą, że receptury na takie materiały zostały im przekazane przez zaprzyjaźnionych z nimi kosmitów. Prawdopodobnie najbardziej znane jest takie twierdzenie "UFO contactee" nazywanego "Bashar" który upowszechnia tzw. "bezryzykową formułę 135". Zgodnie z jego opisami, najbardziej prosty materiał magnetorefleksyjny na powłoki UFO zawiera: 62.2% magnezu, 12% niklu, 9% miedzi, 8.5% aluminium, 4.5% krzemu, oraz 3.8% argonu. Twierdzi on, że końcowy materiał powinien być formowany w atmosferze argonowej, poprzez wprowadzenie proszkowej formy podanych powyżej pierwiastków do stopionej matrycy krzemowej. Ciekawe, że ujawniona przez Bashar'a receptura produkowania tego materiału w wielu szczegółach dokładnie pokrywa się z teoretycznymi przewidywaniami co do sposobu wytworzenia materiału magnetorefleksyjnego - patrz podrozdział F2.2.

O6. Ślady działalności kosmitów na naszej planecie wpisane na trwale do naszej kultury

W poszczególnych częściach podrozdziału O5 omówione były trwałe dowody aktywności UFO na Ziemi. Dowody te można dotknąć, sfotografować, czy poddać konwencjonalnym badaniom naukowym. Niezależnie od nich istnieje jednak jeszcze jedna kategoria tych dowodów, nosząca mniej uchwytny charakter. Dowody z owej mniej uchwytnej kategorii również wywodzą się albo od UFO, albo też od przyjaznych ludziom kosmitów którzy starają się nam dopomóc w uwolnieniu się ze szponów pasożytniczych UFOnautów. Jednak owo ich pozaziemskie pochodzenie rzadko jest przez ludzi uświadamiane. Niniejszy podrozdział poświęcony został ich omówieniu.

Trwałe ślady niewidzialnej działalności pasożytniczych UFOnautów na Ziemi zaprezentowane w poprzednich podrozdziałach, jednoznacznie nam dowiodły że owi moralnie zgnili kosmici eksploatują naszą planetę nieprzerwanie od całych tysiącleci. Obecnie więc nie powinniśmy mieć już żadnych filozoficznych trudności z zaakceptowaniem mniej uchwytnej kategorii dowodów na ich nieustanne pasożytowanie na ludziach. Wszakże ich odwieczna pasożytnicza działalność na Ziemi, nieustannie formuje i pozostawia najróżniejsze ślady ich działalności. Ponadto ślady takie pozostawiają też ich totaliztyczni konkurenci, czyli kosmici którzy starają się dopomagać ludzkości. Tyle tylko, że ludzie tak już przywykli do owych śladów, iż zupełnie przestali je odnotowywać.

Jedno z najbardziej zdumiewających odkryć, jakie dokonałem w trakcie swoich ponad już ćwierć-wiecznych badań problematyki UFO, to że ślady i dowody nieprzerwanego działania najróżniejszych kosmitów na Ziemi są wszechobecne, a jedynie ludzie nie zwracają na nie uwagi i nie chcą zaakceptować ich pozaziemskiego pochodzenia. Praktycznie ślady te rozciągają się na każdy aspekt naszego życia. Ich częstość występowania jest tak duża i tak silnie została wpisana w kulturę naszego codziennego bytowania, że nie można znaleźć dziedziny życia, w której nie dałoby się ich doszukać. Przytoczmy tu teraz przykłady najbardziej powszechnie znanych z takich śladów wpisanych na trwałe do naszej kultury:

#1. Starożytne budowle megalityczne. Ich przykładem są ogromne budowle opisywane w książkach Von Däniken'a. Z uwagi na negowanie przez współczesną naukę ortodoksyjną działalności kosmitów na naszej planecie, budowle te przyporządkowywane są jednak starożytnym budowniczym. Jak nierealistyczne jest takie stanowisko ujawnia jednak fakt, że wielu z nich nawet dzisiejsza technologia nie byłaby w stanie wytworzyć w miejscach ich postawienia, z materiałów z których zostały one uformowane, techniką i metodami jakimi je zestawiono razem, oraz w racjonalnym przedziale czasu jaki przyporządkowywuje się ich uformowaniu. Nie warto tu nawet już wspomieć o fakcie że niektóre z tych struktur, jak np. twarze podobne do sfinksa, odkryto także na Marsie - patrz też historia z podrozdziału V3 i zdjęcie z rysunku P32.

#2. Mitologia. Prawie w każdym kraju na świecie daje się znaleźć różnorodne wierzenia, obyczaje, obrządki, legendy i opowiadania ludowe, które bezpośrednio referują do różnych aspektów obserwacji istot z kosmosu. W zależności od przedmiotu do którego określone mity się odnoszą podzielić je można na następujące rodzaje:

#2a. Obserwacje UFOnautów. Dokonywane są one gdy UFOnauci używają jakieś wysoko- zaawansowane urządzenia techniczne. Do tej kategorii należą legendy i opowiadania o różnorodnych istotach posiadających sprzęt wykazujący magiczne moce. Istoty z owym sprzętem w legendach nazywane są czarownikami i czarownicami, dobrymi wróżkami, sukubami i inkubami, zmorami, krasnoludkami, diabłami, itp. - po więcej szczegółów patrz podrozdział R4. Innym częstym przykładem z tej grupy są dziecięce opowiadania o niewidzialnych ludzikach, braciach, czy przyjacielach, którzy ukazują się tym dzieciom w chwilach nieobecności dorosłych.

#2b. Dary od kosmitów. Istnieją przypadki gdy kosmici obdzielali ludzi podarkami w sposób jawny i otwarty. Znaczy, ze prawdopodobnie nie wywodzili się oni z grona nieużytych pasożytów ludzkości, a z grona sprzyjających nam cywilizacji - po szczegóły patrz podrozdział W7. Najbardziej niedawny przykład takiego podarunku i pomocy opisany jest w podrozdziale N2.1 tej monografii, oraz w traktacie [7B]. Kilka dalszych przykładów opisanych zostało we wstępie do traktatu [7]. Przypadki te obejmują m.in. interesujący mit z Borneo o latających istotach przekazujących ludziom umiejętność uprawy ryżu wraz z nasionami tej rośliny. Najbardziej jednak reprezentacyjnym mitem z tej grupy jest legenda o Świętym Mikołaju - po angielsku nazywanym "Santa Claus", a także o jego żeńskiej wersji która w Polsce nie posiada nazwy, zaś w języku angielskim nazywana jest "Santarina". Legenda ta wywodzi się podobno z krainy Laplandia w Finlandii, a ściślej z miejscowości Rovaniemi. Święty Mikołaj, a także Santarina, posiada wiele elementów jasnowłosego kosmity. Elementy te obejmują m.in. widoczny z daleka czerwony kombinezon podobny do tego z rysunku E2 - jaki zawiera również jarzący się pas, buty, oraz kaptur ochraniający głowę. Ponadto kosmita ten posiada zdolność do latania w powietrzu. Posiada nadprzyrodzone moce. Umie szybko wytwarzać wymagane dobra materialne. Posiada maleńkich pomocników po angielsku nazywanych "elves" lub "gnomes". Itd., itp. Siły nośnej dla jego "sań" dostarcza dziewięć magicznych "reniferów", które unoszą go po niebie. Łatwo przy tym wyobrazić sobie ciekawskiego pastuszka reniferów z Laplandii, zapytującego oryginalnego Świętego Mikołaja, do czego służą jarzące się pędniki w jego "saniach", oraz otrzymującego odpowiedź: one noszą mój wehikuł jak twoje reny. Liczba tych reniferów zgadza się z liczbą pędników w UFO typu K3, tj. jeden pędnik główny i osiem pędników bocznych. Renifery te należą też do rogatego gatunku. Ich rozłożyste rogi przeplatają się nawzajem podczas lotu, tak jak to czynią obwody magnetyczne UFO i magnokraftów - dla porównania patrz rysunek P19 "B". Na typowych rysunkach Świętego Mikołaja reny te zwykle przedstawiane są w płynnym manewrze nawracania sań, kiedy to fomują sobą niemal kompletny okrąg. O reniferach tych legendy twierdzą, że w locie wytwarzają one charakterystyczne dźwięki wibrujące jak dzisiejsze UFO. Dźwięki te jakoby mają być powodowane przez ich dzwoneczki. Ich najważniejszym organem są duże jarzące się nosy, które wydmuchują smugi światła jak wyloty pędników z UFO. Jeśli wierzyć legendzie, nos prowadzącego z owych reniferów, nazywanego "Rudolf", jarzy się czerwonym światłem, nosy zaś pozostałych ośmiu - niebieskim światłem. Są to więc dokładnie te same kolory jarzenia jakie wydzielają wyloty pędników UFO lecącego nad półkulą północną - patrz rysunek P15. Zgodnie z legendą "Rudolf" jest odludkiem - zawsze biegnie w odosobnieniu. Jednak pozostałe osiem renów lubi biegać i bawić się ze sobą. Zauważ przy tym, że gdyby ktoś zinterpretował w sposób bajkowy rozłożenie i kolory wylotów pędników wehikułu UFO typu K3 z rysunku P15, wtedy otrzymałby dokładnie legendę tychże renów.

#2c. Efekty działań UFOnautów. Te obejmują różne następstwa działań UFOnautów, obserwowane jednak w oderwaniu od zauważenia obecności tych istot. Do tej grupy należą opowiadania i wierzenia na temat niebieskich bezbolesnych sińcy pojawiających się w nocy na ciele osób, czy o działaniu złośliwych chochlików - istnienie i treść tych legend wspominane jest w podrozdziale U3.3. Innym przykładem są tutaj ludowe wierzenia w tzw. "lunatyków", po angielsku nazywanych "lunatics". Lunatycy, w sensie stanu w jakim się znajdują, faktycznie odpowiadają naszej obecnej wiedzy o zahipnotyzowanych osobach, prowadzonych przez niewidocznych dla postronnego obserwatora UFOnautów na pokład oczekującego w pobliżu niewidzialnego wehikułu UFO. Niemniej niektóre elementy zachowania lunatyków, są też nam znane z zachowań samych UFOnautów używających magnetycznego napędu osobistego. Ich przykładem może być trzymanie obu rąk wyciągniętych poziomo przed siebie lub szeroko rozłożonych na boki, tak jakby dodatkowe pędniki umieszczone w ich nadgarstkach odpychały się od pędników w pasie - po szczegóły patrz rozdziały E i R. Stąd być może, że część folkloru lunatyków bierze swój początek z zaobserwowania UFOnautów chodzących po czyichś dachach. Pochodni aczkolwiek odmienni od lunatyków są ludzie "chodzący podczas snu" - po angielsku nazywani "sleepwalkers". Ich niezwykłe zachowanie daje się wyjaśnić jako pamięć hipnotycznych poleceń UFOnautów utrwalona w ich podświadomości i wyzwalana podczas zwykłego snu. Po przykłady innych zachowań wyzwalanych pamięcią po-hipnotyczną patrz podrozdział U3.4. Przykładowo jedną z cech często pojawiających się w wyniku naszych systematycznych uprowadzeń do UFO, jest gwałtowne rzucanie się w łóżku. W co bardziej drastycznych przypadkach może się ono nawet kończyć wyskakiwaniem z łóżka podczas snu.

#2d. Obserwacje wehikułów UFO. Do tej grupy należą różnorodne legendy o metalowych wielorybach lub żółwiach połykających i potem uwalniających ludzi, latających wyspach i pałacach, krainach liliputów, a także o wielu innych formach mitycznych wykazujących ponad-naturalne moce i zachowanie sprzeczne z prawami natury, jednak zgodne z zachowaniami UFO.

#2e. Kultura, obrządki, zwyczaje i wiedza przekazywana Ziemianom przez UFOnautów. Do tej grupy należą różne obyczaje, obrządki i informacje nie posiadające uzasadnienia w poziomie ziemskiej wiedzy, a bezpośrednio wyjaśniane przez ich nosicieli jako wywodzące się od pozaziemskich istot. Jednym z ich najdoskonalszych przykładów jest unikalny tatuaż zwany "moko", jakim najwybitniejsi wodzowie Maoryscy pokrywają swoje twarze. Tatuaż ten pochodzi z naturalnego wzoru istniejącego na twarzach niektórych UFOnautów. Więcej danych na temat "Moko" zawartych jest we wstępie do monografii [5/3] i [5/4]. Natomiast opis UFOnauty którego twarz posiadała naturalny wzór podobny do "Moko", jak również kilka dalszych przykładów z tej kategorii, zawarty jest w traktacie [7]. Kolejnym przejawem obrządków podpatrzonych i skopiowanych od UFOnautów, są wszelkie rytuały wywodzące się od procedur lotu dużym statkiem kosmicznym. Obejmują one sprawdzanie, naliczanie, zastartowywanie, wzlot, oraz lądowanie ogromnych statków kosmicznych. Są to więc procedury, w których poszczególni członkowie załogi zajmują przynależne im pozycje na mostku, raportują kapitanowi gotowość podlegających im urządzeń, oraz następnie włączają na polecenie kapitana sekwencje działania tych urządzeń i raportują ich aktualny stan. Przykładami z tej kategorii rytuałów są prawie wszystkie obrządki religijne, np. nabożeństwa, formalne części procedur sądowych, fragmenty uroczystości akademickich, tradycyjna część posiedzeń sejmu, itp. Jeszcze inne przykłady tradycji lub wiedzy przejętej od UFOnautów obejmują wiedzę astronomiczną afrykańskiego plemienia Dogonów i nowozelandzkich Maorysów, znajomość nasion i uprawy kukurydzy przez Indian oraz ryżu w południowo-wschodniej Azji, np. ludu Dayak z Borneo, itp.

#3. Tradycje religijne. Jakiejkolwiek religii byśmy się dokładniej nie przyglądnęli, w jej tradycjach zawsze dopatrzeć się można śladu kosmitów. W znanej nam najlepiej tradycji chrześcijańskiej, ślady te przykładowo porozrzucane są po całej Biblii, zaś ich omówieniu poświęconych jest wiele książek - np. patrz [1O6] pióra J. F. Blumrich, "Statki Kosmiczne Ezechiela", (Tytuł oryginału: "The Spaceships of Ezekiel"), Wydawnictwo Pandora, Łódź 1993, ISBN 83-85884- 30-0. Znaleźć je też można we wielu innych źródłach o charakterze religijnym. Jednym z przykładów takich źródeł może być omówiony w podrozdziale P6.1 opis raju, który okazuje się być opisem UFO typu K7.

Nawet jeszcze bardziej bezpośrednie ślady kosmitów zawarte są w religiach Wschodu, przykładowo Buddyźmie czy Taoiźmie. W przypadku Buddy stare przekazy wprost informują że wśród jego uczni i najbliższych współpracowników znajdowały się istoty z kosmosu. Istoty te udostępniały mu do użytku swoje urządzenia techniczne. Zaś za pośrednictwem tych urządzeń był on w stanie latać w powietrzu, dokonywać cudów, itp.

Tradycje UFOnautów w religiach są tak wszechobecne, uniwersalne, oraz żywe, że wielu badaczy sądzi, że faktycznie to wszystkie religie na Ziemi powstały w efekcie bezpośrednich kontaktów ludzi z kosmitami. Przykładowo tradycje te występują zarówno w starożytnych religiach, np. w Greckiej, Rzymskiej, czy Indyjskiej, jak i w niektórych dzisiejszych, np. w Buddyźmie, Islamie, czy Taoiźmie. Ja jednak byłbym ostrożny w formowaniu takiej opinii. Wszakże zgodnie z moimi analizami, tylko niektóre religie od początku zawierały w sobie zdecydowaną przewagę dogmatów filozofii "pasożytnictwa", jaka jest znakiem firmowym naszych okupantów z UFO. Istnieje jednak sporo religii, które w oryginalnej formie zawierały głównie elementy filozofii typu totalistycznego. Ich najlepszym przykładem jest chrześcijaństwo. Obecne dosyć spore zanieczyszczenie tych religii naleciałościami filozofii pasożytnictwa zostało wmanipulowane do nich przez UFOnautów dopiero później. Wywodzi się ono od praktyk powprowadzanych z upływem wieków przez ich następnych przywódców. Jednak oryginalnymi twórcami tych totalistycznie zorientowanych religii zdecydowanie NIE mogli być okupujący nas UFOnauci.

#4. Niektóre koncepty literackie. Takie wywodzące się od UFOnautów koncepty literackie są dosyć powszechne w klasycznym piśmiennictwie. Niekiedy prezentowane są one też w twórczości filmowej. Wielu pisarzy zdawało się czerpać natchnienie ze spotkań z UFOnautami czy z opowiadań osób pamiętających swoje uprowadzenia do UFO. Potem opierali oni na nich swoje dzieła. Ich przykładami mogą być:

#4a. Klasyczne dzieła literackie. Wykazują one zdumiewającą zbieżność z dzisiejszymi opowiadaniami ludzi, którzy pomiętają swoje uprowadzenia do UFO. Klasycznym przykładem są tutaj "Podróże Guliwera" Jonathan'a Swift'a. Podobną wymowę ma "Wyprawa do wnętrza Ziemi" Juliusza Verne'a, jaka niemal kopiuje informacje zawarte w książce [4O5.3.3]. Również poemat "Pani Twardowska" Adama Mickiewicza, zdaje się być typowym przykładem raportu na temat "UFOnauty podczas pobytu wywiadowczego na Ziemi". Jego wyczyny są ogromnie podobne do sztuczek dzisiejszego magika telewizyjnego Davida Copperfielda. Dalsze podobne przykłady omawiane są w podrozdziale VB4.6.1.

#4b. Klasyczne zbiory baśni i legend. Wiele ich szczegółów reprezentuje ludowe interpretacje najróżnorodniejszych aspektów technicznych, ciągle obserwowanych na dzisiejszych UFO. Jako pierwszy przykład rozpatrzmy taki ponadkulturowy szczegół powtarzający się w baśniach i mitologii wielu krajów, jak fakt iż "domki" czarownic i czarowników stały na "kurzej stopce". Jeśli bowiem przeanalizować wygląd nachylonych pod kątem i rozbiegających się odśrodkowo nóg UFO małych typów, wówczas uderza iż faktycznie przypominają one układ palców w "kurzej stopce". Szczególnie uderza to w UFO typów K4, jakich 3 nogi są bardzo podobne do tych pokazanych w części (a) rysunku A1, oraz na rysunkach P7 i P20. Ich wygląd faktycznie wiernie przypomina "kurzą stopkę" która została nieco uniesiona lub ugotowana. Innym przykładem jest ubiór czarownic i czarowników, który obowiązkowo musiał obejmować kaptur. Z zasady działania magnetycznego napędu osobistego jednoznacznie zaś wynika, iż kaptur taki jest absolutnie konieczny w celu ochrony głowy przed silnym polem magnetycznym - po szczegóły patrz część (a) rysunku E4.

#4c. Cechy tzw. super-heroes. Różni nadprzyrodzeni bohaterowie dzisiejszych dzieł literackich i filmowych, posiadają ubiór dokładnie kopiujący kombinezony UFOnautów. Ich zachowanie, szczególnie sposób poruszania się, też wiernie oddają zachowanie zaobserwowane u UFOnautów. Ponadto ich "nadprzyrodzone" możliwości są typowe dla użycia napędu osobistego UFOnautów. Najbardziej znane ich przykłady to bohaterowie amerykańskich filmów dla młodzieży, np. "Batman", "Spiderman", "Superman", "Great American Hero", itp.

#5. Popularne zwroty, potoczne wyrażenia, idiomy, oraz niektóre przysłowia. Moim zdaniem, wiele potocznych powiedzeń wywodzi swoje pochodzenie z obserwacji UFO, UFOnautów, spotkań z nimi, lub efektów ich działalności. Przytoczmy tutaj kilka przykładów. Zwrot "ni to pies ni to wydra" moim zdaniem wywodzi się z obserwacji szczególnej rasy UFOnautów, których ciała przypominają nieco nasze foki. Przykłady opisów tych istot zawarte są w podrozdziałe R2 niniejszej monografii - patrz tam obserwacja Wojciecha Godziszewskiego, oraz w podrozdziałe R4 - patrz tam legendy o ludziach fokach. Zwrot ten ukształtował się najprawdopodobniej kiedy ktoś po zaobserwowaniu takiej istoty próbował o niej opowiedzieć swoim sceptycznie nastawionym współziomkom. Z kolei zwrot "diabelski śmiech" lub "szatański chichot" wywodzi się zapewne ze znajomości melodii mowy jednej z ras okupujących nas UFOnautów. Mowa ta faktycznie bowiem opisywana jest jako przypominająca rodzaj szybkiej przeplataniny piskliwych chichotów podobnych do tych wydawanych przez hienę, gruchania gołębi, oraz jakby wycia czy nawoływania muzułmańskiego mułły - po więcej szczegółów patrz podrozdział R4.1. Owe wycie muzułmańskiego mułły też zresztą może celowo kopiować dźwięki wydawane przez kosmitów. Inny podobny zwrot to "licho go przyniosło". Moim zdaniem referuje on do powodowanego celowo przez UFOnautów przypadków znikania różnych osób lub obiektów materialnych, oraz ich następnego pojawiania się w najbardziej niespodziewanych miejscach. Jeszcze inny tego typu zwrot, "zniknęło jakby diabeł nakrył je swoim ogonem", zapewne wynika z metod używanych przez UFOnautów dla uprzykszania ludziom życia, a opisanych w podrozdziale VB4.7. Kolejny zwrot "Gdzie diabeł mówi dobranoc" bazuje zapewne na empirycznej obserwacji naszych przodków, że najbardziej ulubione obszary jawnej działalności UFOnautów dawniej zwanych "diabłami", obejmują wszelkie odludzia położone z dala od dużych miast, centrów cywilizacyjnych i linii komunikacyjnych. Podobny zwrot "Nie taki diabeł straszny jak go malują" zapewne wywodzi się ze spotkań z UFOnautami przez folklor ludowy uważanymi za diabłów. Wszakże podczas tych spotkań ludzie uświadamiali sobie, że przy osobistym kontakcie owi UFOnauci są grzeczni, relatywnie przyjemni, oraz świadomi praw moralnych. Przy osobistym spotkaniu swym zachowaniem nieco odbiegają więc od tego, co czynią z ludźmi po kryjomu i w piekle.

W kontekście niektórych opisów niniejszej monografii, dużo do myślenia daje powszechnie znany zwrot, że "zemsta jest rozkoszą bogów". Zwrot ten wywodzi się zapewne z opisanej w podrozdziale P5 obserwacji starożytnych Indian, którzy UFOnautów nazywali "bogami". Owi bogowie indyjscy lubowali się bowiem w rządzeniu za pośrednictwem terroru, strachu, represji i zemsty. Tą obserwację potwierdza rozdział V3 opisujący historię naszych stosunków z kosmitami, a także pierwsza część podrozdziału JD2.5 omawiająca filozofię UFOnautów. Z moich dotychczasowych osobistych doświadczeń wynika, że zwrot ten NIE jest jedynie alegorią. Raczej jest on złowieszczym ostrzeżeniem, jakie należy rozumieć całkowicie dosłownie. Tyle, że zamiast użytego w nim starożytnego słowa "bogów", podstawić należy dzisiejszych "okupujących Ziemię UFOnautów". Po więcej szczegółów patrz też podrozdział V10.

#6. Źródła inspiracji dla wiodących na manowce badań i poszukiwań. Wehikuły UFO oraz pozostawiane przez nie ślady materialne, od wieków dostarczają ludziom inspiracji do różnorodnych poszukiwań badawczych. Tyle tylko, że niestety badania te niemal zawsze prowadzone są w błędnym kierunku. Oto najpopularniejsze przykłady zainspirowanych w ten sposób badań, jakie wiodą do nikąd:

#6a. Poszukiwania Yeti. Istnieje jedna fatrzasta rasa okupujących Ziemię UFOnautów. Jej przedstawiciele z reguły są dużego wzrostu, ich ciała pokryte są futrami, oraz nie cierpią oni kąpieli. Z tego powodu dla ludzi śmierdzą oni niesamowicie. Obserwacje UFOnautów tej rasy, dokonywane z dala od ich wehikułów, spowodowały poszukiwania ilusywnych istot człekokształtnych które w zależności od kontynentu nazywane są: "Yeti", "Snowman", lub "Almas" (Azja); "Big Foot", "Sasquatch", lub "Oh-mah-ah" (Ameryka), oraz "Maroero" (Maorysi z Nowej Zelandii).	Że istoty te są faktycznie jedną z ras pasożytniczych UFOnautów, wskazują liczne obserwacje istot dokładnie wyglądających jak owe Yeti, tyle że widzianych w bliskości ich wehikułów UFO, a niekiedy nawet we wnętrzu UFO. Oczywiście, nawet folklor na ich temat potwierdza ich pozaziemskie pochodzenie. Przykładowo zgodnie z informacją ze strony 106 książki [2O6] "Mysterious Creatures", Life-Time Books (P.O. Box C-32068, Richmond, Virginia, USA), 1988, ISBN 0-8094-6632-6, Sherpowie z Himalajów wierzą że Yeti jest w stanie uczynić się niewidzialnym na każde swoje życzenie. Jak zaś to opisano w podrozdziale L5, zdolność do czynienia się niewidzialnym jest cechą telekinetycznego napędu osobistego UFOnautów. Z kolei folklor chiński zna żyjącą faktycznie już w czasach historycznych istotę nadprzyrodzoną zwaną tam "Monkey God", co w dialekcie kantoniskim wymawia się "Saj Jał Kay". Na polski należy to tłumaczyć jako "Bóg Małpa". Istota ta wyglądała dokładnie jak Yeti. Ponadto, kiedy działała na Ziemi, cechowała się wszystkimi mocami nadprzyrodzonymi dzisiejszych UFOnautów. Przykładowo Monkey God był w posiadaniu magicznej broni w kształcie laski, czyli zapewne wydłużonej komory oscylacyjnej drugiej lub trzeciej generacji. Broń ta zdolna była do wywoływania najróżniejszych efektów magicznych. Tak nawiasem mówiąc, to broń tą podobno ukradł on władcy mórz - czyli chińskiemu odpowiednikowi dla naszego Neptuna. Fakt tej kradzieży świadczy, że nie wyznawał on filozofii typu totalistycznego. Ponadto Monkey God był na służbie Buddy i nawet wsławił się przeniesieniem Świętych Skryptów buddyjskich z Indii do Chin. Owe skrypty to jakby buddyjski odpowiednik dla naszej Biblii.

#6b. Duchy. Większość obserwacji "duchów" na Ziemi, faktycznie reprezentuje aktywność niewidzialnych dla ludzkich oczu UFOnautów i UFO. Działają oni na Ziemi w tzw. stanie migotania telekinetycznego opisanym w podrozdziale L2. Stąd moją znikać z widoku i pojawiać się na każde swoje życzenie. Mogą też stawać się przeźroczyści jak mgła, przenikać przez ściany, itp. Przez spirytualistów i okultystów ich działania błędnie brane są za działania duchów.

#6c. Potwory. Zjawiska zafalowania czasu wywowływane przez wehikuły UFO trzeciej generacji, stoją zapewne u źródeł obserwacji co najmniej niektórych faktycznych potworów obserwowanych w szeregu jezior i mórz na naszej planecie. Opisy niektórych z takich potworów, wraz z wyjaśnieniem powodów ich pojawiania się w naszych czasach, przytoczono w podrozdziale V5.3 tej monografii.

#6d. Kręgi zbożowe. Są to lądowiska UFO w zbożu. Najsłynniejsze z nich znajdowane są w Anglii - po szczegóły patrz podrozdział O5.1. Zainspirowały one nie tylko powstanie nowych religii, ale także nowej dziedziny nauki starającej się je wyjaśnić "wirami powietrznymi". (Tak na marginesie, to owe "wiry powietrza także są zjawiskiem jakie w większości przypadków formowane jest sztucznie przez niewidzialne wehikuły UFO - po szczegóły patrz punkt #16b poniżej.)

#7. Różnorodne przełomowe idee. Obejmuje to idee naukowe, techniczne, medyczne, rolnicze, nowe urządzenia i umiejętności, itp. Okazuje się że spora liczba takich zupełnie nowych idei, jakie wprowadziły przełomy w naszym rozwoju i kulturze technicznej, wcale nie została wynaleziona na naszej planecie. Po prostu "przekazane" one nam zostały w gotowej formie. Jak to jednak wyjaśniono w podrozdziałach P3.2 i W7, podarowane one nam zostały przez naszych totaliztycznych sojuszników z kosmosu, a nie przez okupujących nas pasożytniczych UFOnautów. Omówieniu przykładów takich darów poświęcone są zupełnie odrębne traktaty [7/2] i [7B]. Niemniej tak dla informacji, poniżej przytoczonych zostanie kilka ich przykładów. Zgodnie z moimi badaniami, do idei tych należą m.in.:

#7a. Urządzenia wyprzedzające swoje czasy. Obejmują one zaawansowane urządzenia techniczne pojawiające się w dawnych czasach, które aż tak znacznie wyprzedzały swoją epokę, że ich zbudowania nie potrafimy powtórzyć nawet obecnie. Ich przykładami mogą być:

- Arka Przymierza opisana w podrozdziale S5.

- Tzw. "kamień filozoficzny" opisany na początku podrozdziałów S5 i S1.4.

- Wykrywacz nadchodzących trzęsień ziemi zbudowany w Chinach. Jest on opisany dokładnie w podrozdziale N6.1 oraz wspomniany też w punkcie #5H5.3 z podrozdziału H5.3.

- Tzw. "wieczne lampki" dyskutowane w podrozdziale H6.1.3 a opisane w książce [2H6.1.3]. Stanowiły one wzorzec dla lampek wotywnych w naszych dzisiejszych kościołach.

#7b. Wyprzedzająca swe czasy wiedza astronomiczna starożytności. Przykładowo uważa się że precyzyjny kalendarz chiński przekazany był ludziom przez "istoty z gwiazd".

- Thesta-Distatica opisana w podrozdziale K2.3.1.

#7c. Ryż i kukurydza. Zgodnie z istniejącymi legendami opisanymi w [7], umiejętność uprawy ryżu i kukurydzy, a zapewne także i ziemniaków, przekazane były ludziom razem z nasionami tych roślin przez jakieś istoty z kosmosu bardziej od nas zaawansowane.

#7d. Motywowanie badań. W chwili obecnej żywiołowe i uparte badania nad kilkoma problemami naszej cywilizacji, zdają się być indukowane i podsycane przez sprzyjających nam totaliztycznych kosmitów. Badania te obejmują głównie tzw. "darmową energię" po angielsku nazywaną "free energy", jaka opisywana jest w podrozdziałach T4, K2 i VB5.1.1. Pozaziemskie motywowanie tych badań sugerują bowiem okoliczności zbudowania pierwszych telekinetycznych infuenzmaschines - opisane w podrozdziale K2.3.1. Podobnie piramida telepatyczna opisana w podrozdziale N2 także zainspirowana była przez sprzyjającego Ziemianom totaliztycznego kosmitę - chociaż jest ona intensywnie zwalczana przez okupujących nas UFOnautów.

#8. Trendy futurystyczne. Wiele różnych trendów i modnych zachowań nie posiadających uzasadnienia w dotychczasowym stanie naszej wiedzy, wywodzi się z UFO. Jednym z ich najlepszych przykładów może być "modne" ostatnio wykorzystanie kryształów do celów leczniczych. Jest ono omówione bardziej szczegółowo w podrozdziałach S1.4, S5 i T1. Bierze ono swój początek w dokonywanych na pokładach UFO częstych demonstracjach leczniczych zdolności komór oscylacyjnych drugiej generacji, wyglądających jak regularne ośmioboczne kryształy. Innym przykładem jest "modne" jakiś czas temu wykorzystywanie piramidek do różnorodych celów, takich jak mumifikowanie, wzmacnianie energii, itp. Ono także wywodzi się z demonstracji działania podobnych piramidek na pokładach UFO. Przykład demostracji w UFO takiej właśnie piramidki omówiony został w podrozdziałach T4 i U3.2.1.

#9. Niektóre idee artystyczne. Wiele idei odnoszących się do muzyki i tańca zdaje się wywodzić od kosmitów. Omówmy tu kilka przykładów:

#9a. Tzw. "niemy chór", po angielsku nazywany "mute chorus". Upowszechniony on był w muzyce sakralnej. Składał się z osób wydających melodyjne pomruki bez otwierania ust. Istnieje spore prawdopodobieństwo, że tradycja tego chóru zrodziła się z próby naśladowania w dawnych czasach buczącego dźwięku wydawanego przez lądujące UFO. Nasi przodkowie uważali przybycie UFO za wydarzenie nadprzyrodzone. Próbowali więc zapewne odtworzyć w swoich obrządkach religijnych wszelkie okoliczności z tym przybyciem związane. W tym odtwarzali także i buczące dźwięki towarzyszące UFO.

#9b. Klawiatury z instrumentów muzycznych. Okazuje się że wiele osób pamiętających swoje uprowadzenia do UFO opisuje zaobserwowanie tam klawiatur. Klawiatury widywane w UFO są identyczne do tych początkowo używanych w organach kościelnych, potem w fortepianach i pianinach, obecnie zaś w większości elektronicznych instrumentów muzycznych. To zaś oznacza, że ktoś musiał skopiować te klawiatury od kogoś. Ponieważ trudno posądzać że cywilizacja zdolna do podróżowania przez galaktyki kopiowałaby coś od ziemskich wynalazców, powyższa obserwacja oznacza iż nasze klawiatury muzyczne faktycznie wywochodzą się z UFO. Nie zostały więc one wypracowane na naszej planecie. Ktoś zapewne odtworzył je czy skopiował po ich zobaczeniu na pokładzie UFO, gdzie używane one były w jakichś instrumentach muzycznych UFOnautów. Albo też podarowane one zostały któremuś z naszych wynalazców przez totaliztycznych kosmitów, w sposób podobny do urządzenia opisanego w podrozdziale N2.1. Istnieje zresztą legenda, jaka w bezpośredni sposób informuje że organy pochodzą od greckich bogów. Z kolei ci bogowie, jak to wyjaśniono w podrozdziałach R4, P5 i P6 niniejszej monografii, są tylko jedną z wielu interpretacji dla UFOnautów. Nawiązanie do tej legendy znalazłem na stronie 450 angielskojęzycznej książki [3O6] pióra Arkady'ego Leokum, "Tell Me Why", Odham Books, 1967. Zgodnie z tą legendą, pierwsze organy na Ziemi wykonał i podarował ludziom grecki bóg nazywający się "Pan". Posiadał on małe rogi i od pasa wzwyż wyglądał jak mężczyzna, zaś do pasa w dół jak kozioł. Jego wygląd odpowiadał więc dokładnie znanym też w średniowieczu "kopytlastym diabłom" omawianym w podrozdziale R4.

#9c. Taniec. Taniec powszechnie uważany jest za ziemski wynalazek. Wszystko jednak wskazuje, że Ziemianie nauczeni byli tańca przez kosmitów. Miał on służyć sterowaniu przepływem energii życiowej wskroś ciał uprawiających go osób. Wszakże polegał na wykonywaniu serii odpowiednio dobranych ćwiczeń ruchowych i oddechowych. Początkowo był on więc ukierunkowany na rewitalizację, relaksację, odpoczynek, oraz wewnętrzną dyscyplinę i kontrolę. Dopiero potem ludzie przekształcili go w rodzaj towarzyskiej zabawy. Do dzisiaj zresztą dokładnie takim właśnie celom samo-udoskonalania służy rodzaj tańca zwanego "Tai Chi". Wykonywany on jest przez potomków dawnych rycerzy chińskich oraz ich uczni. Niezwykle podobny do "Tai Chi" jest też taniec ludowy z Południowej Tailandii nazywany "The Manohra Dance of the South Folklore of Southern Thailand". Legenda wprost o nim twierdzi, że został on przekazany Ziemianom przez "anioła". Oto treść owej legendy dosłownie zacytowana z programu występu tailandzkiej grupy baletowej z "Arts and Cultural Center, Prince of Songkla University, Hat-Yai, Thailand" w Kuala Lumpur, dnia 16 października 1995 roku. (Ja osobiście obserwowałem ten występ i pokazany na nim "Taniec Manohra" - patrz też podrozdział R4.)

"Pra Ya Sai Far Fad, władca miasta-państwa w, co obecnie jest częścią południowej prowincji Tailandii zwanej Phattalung, posiadał jedną córkę - piękną Nuan Thong Sam Lee. Jednej nocy Nuan Thong Sam Lee miała szczególny sen. W tym śnie pojawił się anioł i zatańczył wspaniały taniec z majestatycznymi jakby ptasimi ruchami. We śnie, Nuan Thong Sam Lee wyraźnie zaobserwowała dwanaście odróżniających się kroków owego tańca, każdy użyty instrument muzyczny, oraz wyraźnie słyszała muzykę akompaniującą tańcowi. Kiedy się zbudziła, pamiętała ona każdy szczegół i wzięła na siebie obowiązek odtworzenie tańca pokazanego w jej wspaniałym śnie. Nauczyła się tańca do doskonałości i przekazała go także damom swojego dworu."

(W oryginale angielskojęzycznym: "Pra Ya Sai Far Fad, the ruler of a city state in what is now the southern Thai province of Phattalung, had one daughter - the beautiful Nuan Thong Sam Lee. One night Nuan Thong Sam Lee has a special dream. In this dream an angel appears and dances a beautiful dance with lovely bird-like movements. In this dream, Nuan Thong Sam Lee clearly sees the twelve distinctive steps to this dance, each musical instrument used, and she clearly hears the music accompanying the dance. When she awakens, she remembers each detail and takes it upon herself to recreate the dance depicted in her wondrous dream. She learns the dance to perfection and teaches it to her court ladies as well.")

#10. Gry i zabawy. Przykładem może być gra w szachy. Legenda wprost o niej twierdzi, że przekazana ona była jakiemuś bliskowschodniemu Szachowi przez istotę podobną do "czarownika". Potwierdzają to też badania historyczne które wykazują że szachy nie przechodziły przez żadną ewolucję jak inne gry i od początku znane były w swej obecnej postaci. Opisana w tej legendzie zasada odpłatności za owe szachy ziarnkami zboża, jaka bazuje na wówczas nieznanej ludziom zasadzie ciągu binarnego, też sugeruje kosmiczne pochodzenie tej gry. Inne przykłady gier i zabaw wywodzących się z UFO, to pokazy zawodowych magików ludzkich. Ich początek zapewne bierze się z obserwacji "magii" pokazywanej przez UFOnautów i następnej próby imitowania ich niezwykłych zdolności.

#11. Elementy ubioru. Wiele elementów tradycyjnego ubioru przetrwałych do dzisiaj, zdaje się brać inspirację z mającego szczelnie chronić przed silnym polem magnetycznym kombinezonu napędu osobistego UFOnautów. Przykładem może tu być noszony do dzisiaj ubiór mnichów i zakonnic, czy tradycyjny ubiór kobiet muzułmańskich. Niemal sarkastycznym paradoksem losu jest, że również regalia akademickie, czyli tradycyjny ubiór ortodoksyjnych naukowców przywdziewany podczas uroczystości na uczelniach, faktycznie wywodzą się od stroju UFOnautów. Jest tak na przekór, że przywdziewający go akademicy tak krzykliwie zaprzeczają istnieniu istot od których zaczerpnęli swoje symbole wiedzy. Regalia akademickie kopiują bowiem ubiór "czarnoksiężników", czyli istot pozaziemskich po angielsku nazywanych "wizards". Ludowa tradycja głosi o nich, że odznaczały się ogromną mądrością i wiedzą. Stąd zwykle pełniły funkcje doradców i nauczycieli dla wielu władców i królów. Tak na maryginesie, to wygląda na to że również zawody karłowatych "królewskich błaznów", którzy tradycyjnie działali na dworach większości średniowiecznych królów, znacząco wpływając na decyzje podejmowane przez owych królów, faktycznie wykonywane były przez UFOnautów karłowatego wzrostu.

#12. Symbole władzy. Wiele dzisiejszych oraz historycznych symboli władzy stanowi imitacje odpowiednich urządzeń, ubioru, lub szczegółów anatomicznych obserwowanych kiedyś u UFOnautów którzy używali ich dla egzekwowania absolutnej władzy nad ludźmi. Przykładowo berło albo "sceptre" używane przez dzisiejszych monarchów, marszałków, sejmy, wysokich duchownych, czy rektorów niektórych uczelni, jest imitacją telekinetycznej komory oscylacyjnej opisanej w podrozdziałach C4.1 i T1. Komora ta była w stanie obezwładnić, zmienić, lub przemieścić nacelowanego przez nią Ziemianina. Natomiast korona zakładana przez monarchów, "miss piękności", Buddę, oraz klasycznych tancerzy tailandzkich, jest ziemską imitacją chełmu kosmicznego oraz wbudowanych do niego urządzeń łącznościowych, wykrywających, termo- i nokto-wizyjnych, pomiarowych, TRI, itp. Jeszcze więcej takich śladów zawierają tradycyjne ubiory. Praktycznie niemal wszystko co kiedyś przy oficjalnych okazjach ubierali lub trzymali najróżniejsi władcy i wysocy dostojnicy religijni, wywodziło się od obserwacji kosmitów. Nawet taki zdawałoby się niepozorny element ubioru jak maleńki czepeczek nakładany na głowy przez żydów, muzułmanów, oraz papieża i biskupów chrześcijańskich, służy ukrywaniu ich włosów. W ten sposób upodabnia ich głowy do zwykle bezwłosych głów UFOnautów. Niezwykle ciekawym przykładem takich elementów upodabniających ludzi do UFOnautów, są przedłużenia uszu noszone w dawnych czasach w Malezji jako insygnia władzy. Przedłużenia te przyjmowały kształt długich, srebrnych listków albo płytek, umocowywanych skośnie ponad uszami. Upodabniały one uszy ich nosicieli do "psich uszu" UFOnautów. Noszone one były przez wszystkich ludzi w pozycji władzy i autorytetu. Nosili je władcy, komendanci wojskowi, wysocy urzędnicy, itp. Na podobnej zasadzie w Tailandii częścią tradycyjnego ubioru osób w pozycji autorytetu były wspominane też w podrozdziale R4 "szpony". Po założeniu na palce upodabniały one ich nosiciela do szponiastych dłoni UFOnautów. Innym ciekawym przykładem takiego "nielogicznego" dodatku są rogi. Doprawiali je sobie do czół niektórzy prymitywni wojownicy. Ciągle też można je spotkać nawet dzisiaj, doprawiane do masek niektórych eleganckich limuzyn posiadanych przez osoby o wysokich aspiracjach. Rogi te brały swój początek z obserwacji, że przedstawiciele jednej z wszechmocnych ras UFOnautów posiadają rogi. Aby zaakcentować swoją władzę i wzbudzać respekt, niektórzy prymitywni wojownicy i władcy przywdziewali więc podobne rogi. W ten sposób upodabniali się do wszechmocnych istot, których moce tak admirowali.

Rogi dziedziczone też niekiedy bywały przez dzieci zrodzone ze stosunków rogatych UFOnautów z ziemiankami. Przykładem rogatego człowieka jest wszystkim znany bibilijny Mojżesz. Aczkolwiek może to wielu zaskoczyć, tak wydawałoby się doskonale nam znany Mojżesz z Biblii był ogromnie tajemniczą osobistością. Przykładowo zgodnie z pismami rabinistycznymi dyskutowanymi na stronie 178 książki [3O5] pióra Andrzeja Olszewskiego, "Paradoksy tajemnicy wszechświata" (Warszawa 1998, ISBN 83-900944-2-8, 314 stron; Konsultacje w sprawie dystrybucji: Wydawnictwo A. Olszewski, 00-976 Warszawa 13, skr. pocztowa 87), był on jednym z gigantów. Miał on bowiem około 4.84 metra wzrostu. To zaś sugerowałoby, że był on jednym z owych kolosów spłodzonych w obecności pola telekinetyczego przez istotę pozaziemską - tak jak to opisuje podrozdział JE9.3. Ponadto, według tych pism, "miał od bioder w dół wygląd człowieka, od bioder zaś w górę był jak anioł niebieski". Posiadał on przy tym jeden szczegół anatomiczny jaki w dawnych czasach określano właśnie jako cechę aniołów, zaś jaki dzisiaj uważa się za cechę diabłów. Szczegółem tym były ... rogi. Są one ciągle widoczne na rzeźbie Michelangelo znajdującej się w kościele S. Pietro in Vincoli w Rzymie. Rzeźba ta pokazuje Mojżesza w jego faktycznej wielkości giganta. Tak nawiasem mówiąc, to według powyższej książki [3O5], z bibilijnych postaci rogi miał też posiadać jeszcze jeden gigant zwany Kain, a być może i nawet jego gigantyczny brat Abel. Ponad sześciometrowej długości sarkofag Abla według [3O5] do dzisiaj znajduje się w Syrii. Być więc może, że kiedyś da się go przebadać naukowo. Z kolei folklor blisko-wschodni, a także opisy zawarte w świętej księdze muzułmanów, Koranie, stwierdzają że rogi posiadał także doskonale wszystkim znany z lekcji historii władca macedoński, niejaki Aleksander Wielki, urodzony w 356 roku BC i zmarły 13 czerwca 323 roku BC. Jedna z najlepszych prezentacji materiału dowodzącego faktyczne posiadanie rogów przez Aleksandra Wielkiego, wpleciona została w fabułę pierwszego odcinka angielskiego serialu dokumentalnego "In the Footsteps of Alexander the Great", napisanego i wyprodukowanego w 1997 roku dla BBC przez historyka, Michael'a Wood'a, z "Maya Vision Production" (© BBC MCMXCVII). Zgodnie z tym filmem, fakt posiadania przez niego rogów utrwalony miał nawet zostać gdzieś w Koranie. Legendy przy tym podają, że swoje rogi Aleksander Wielki odziedziczył po biologicznym ojcu. Ojcem tym miał byś sam grecki bóg Zeus. Ciekawe czy praprzodek naszych Radziwiłłów, którzy swoje drzewo genealogiczne również wywodzili bezpośrednio od Zeusa, też posiadał takie rogi. W przypadku Aleksandra Wielkiego faktyczne posiadanie przez niego rogów być może zostanie kiedyś zweryfikowane w sposób obiektywny. Wiadomo bowiem że został on pochowany w szklanej trumnie gdzieś w podziemnych katakumbach egipskiego miasta Aleksandrii. Kiedy więc jego trumna zostanie kiedyś odnaleziona, być może rogi - jako nie podlegające szybkiemu rozkładowi, ciągle będą w niej widoczne. Tak nawiasem mówiąc, to relatywnie niedawno ambasador Rosji zabłądził w owych aleksandryjskich katakumbach. Podczas poszukiwań wyjścia natknął się na komorę ze szklaną trumną i mnóstwem papirusów. Panuje opinia że najprawdopodobniej była to właśnie trumna Aleksandra Wielkiego.

#13. Uzdrawiające rytuały i obyczaje. Wiele z nich dopiero obecnie uzyskało naukowe lub logiczne uzasadnienie. Na poziomie jednak wiedzy, na jakim nastąpiło ich wprowadzenie do naszej kultury, ich znaczenie nie mogło być jeszcze odkryte. Ich przykładem może być noszenie kolczyków w uszach. Zgodnie ze starymi wierzeniami, zapewne przekazanymi ludziom przez jakieś technicznie wysoko rozwinęte istoty pozaziemskie, noszenie kolczyków pomagało w utrzymywaniu dobrego wzroku. Z tego też powodu osoby których życie zależało od siły wzroku, przykładowo "piraci", nosili kolczyki w uszach. Były one dla nich bardziej rodzajem amuletu na poprawę wzroku, niż ozdobą. Z czasem jednak owo noszenie amuletów przejęte zostało przez kobiety, które nadały mu charakter ozdobny. W tym miejscu należy jednak odnotować, że w części ucha na której zwykle zawiesza się kolczyki znajduje się punkt akupunkturowy którego stymulacja wpływa na poprawę wzroku. Aczkolwiek więc noszenie amuletu w uchu możnaby uważać za starożytny zabobon, jego trafne umiejscowienie faktycznie nadaje mu funkcję stałej igły akupunkturowej stymulującej punkt wzrokowy. Innym przykładem jest chińska wiedza o akupunkturze, która również ma się podobno wywodzić od jakichś technicznie zaawansowanych kosmitów.

#14. Budownictwo sakralne. W konstrukcji różnych świątyń bardzo wiernie imitowany jest wygląd i konstrukcja UFO. Imitacji przy tym podlega zarówno ich wygląd zewnętrzny, szczególnie ich charakterystyczna kopuła centralna, jak i rozplanowanie oraz wyposażenie wnętrza. Powód tego stanu rzeczy najlepiej został wyjaśniony na stronie 166 książki [1P5] powoływanej w podrozdziale P5. Oto odpowiedni cytat:

"Wznoszono tym bogom pałace, gdzie mieli służbę (kapłani) i wszelkie wygody. Pałace te na gruncie religijnym nazywa się 'świątyniami'. Przy ich projektowaniu starano się naśladować latające konstrukcje niebiańskich istot, aby tu, na Ziemi, bogowie czuli się równie dobrze, jak w swoich niebiańskich rezydencjach."

Omówmy teraz kilka przykładów takich światyń podobnych do UFO:

#14a. Meczety Islamu. Osoby które oglądały największe i najważniejsze meczety w Istambule po porównaniu wyglądu zewnętrznego tych meczetów z możliwymi kształtami latających systemów UFO bez trudu rozpoznają ich imitującą symbolikę. Dla porównania warto z nimi porównać najprostsze przykłady latających systemów UFO pokazane na rysunku F12. Jednak w innych krajach muzułmańskich poza Istambułem, meczety wyglądają bardziej jak pojedyncze UFO niż jak latające systemy tych wehikułów.

#14b. Rozplanowanie wnętrza w kościołach. Odpowiada ono rozplanowaniu UFO dużego typu. Typowo posiada bowiem wysoką przestrzeń centralną okrytą półkulistą kopułą, otoczoną niskimi galeriami ulokowanych w kołnierzu bocznym i odgrodzonych od wysokiej przestrzeni centralnej szeregiem kolumn zawierających pędniki boczne.

#14c. Kolumnady we wnętrzach budowli sakralnych. Te również wiernie imitują kolumny widziane w statkach UFO. W UFO w kolumnach tych osadzony jest pędnik główny oraz pędniki boczne, które w wehikułach pierwszej generacji mają przekrój kwadratowy. Faktycznie też w pierwszych kościołach chrześcijańskich kolumny te budowane nawet były z przekrojem kwadratowym, jakby zawierały w sobie komory oscylacyjne. Do dzisiaj takie kwadratowe kolumny można zobaczyć w ruinach kościołów w Salamis na Cyprze. Jednak tradycja przedchrześcijańska znana jest z łatwiejszych do wykonania i ozdobniejszych kolumn okrągłych.

#14d. Ołtarze świątyń. Te, szczególnie używane dawniej w kościołach chrześcijańskich, starają się imitować pulpity sterujące UFO.

#14e. Komory oscylacyjne. W centrum wielu świątyń chrześcijańskich, na czele z Bazyliką Św. Piotra w Watykanie, pod ich kopułą centralną umieszczany jest prostokątny obiekt. Wykonany jest on zwykle z białego marmuru z żyłkami imitującymi iskry elektryczne. W wyglądzie jest on identyczny do centralnej komory oscylacyjnej UFO pierwszej generacji. W czterech narożach tego obiektu znajdują się cztery czarne, poskręcane kolumny. Są one identyczne w wyglądzie do czarnych kolumn pola magnetycznego UFO obserwowanych z wnętrza tych statków. Kolumny te podpierają czaszowaty "baldachim", ze złotymi rozbłyskami. Baldachim ten wygląda identycznie do owiewki aerodynamicznej z kopuły głównej UFO pokrytej rozbłyskami zjonizowanego powietrza. Ów prostokątny obiekt można zobaczyć również w niektórych kościołach w Polsce. Przykładowo ma go kościół NMP na Krakowskim Przedmieściu w Warszawie, tuż przy pałacu Prezydenta.

Kieszenie wykonane w wewnętrznej ściance z kolumny centralnej, w której zamontowane są owe centralne komory oscylacyjne, w co większych wehikułach UFO wykorzystywane są jako pojemniki na śmiecie. (Po szczegóły patrz rysunek P30) W kieszeniach tych UFOnauci przewożą zwykle ciała ludzi jacy padli ofiarami danego UFO. Szokująco, kościoły jakie posiadają marmurowe imitacje owej centralnej komory oscylacyjnej, imitują również owe kieszenie z ciałami ludzkimi. Stąd np. w Watykanie, pod ową marmurową "komorą oscylacyjną" zgrupowane są grobowce co ważniejszych papieży i osobistości kościelnych. Niektóre stare kościoły wcale nie posiadają owej marmurowej imitacji centralnej "komory oscylacyjnej". Ciągle jednak dokładnie pod centrem ich kopuły głównej posiadają one, zwykle ukryte, wejście do podziemi w których znajdują się groby najważniejszych osobistości.

#15. Architektura. Wiele cywilnych form architektonicznych również zainspirowanych jest obserwacjami UFO. Budynki oparte na idei tych statków przyjmują formę odwróconego spodka, z fantazyjną kopułą w centrum, niekiedy pokrytą szkłem. Szczególnie uderzająca architektura tego typu znajduje się w Kuala Lumpur, Malezja. Znaczna część budynków publicznych uformowana jest tam w sposób przypominający kształt tych pozaziemskich statków.

#16. Nazewnictwo. Wiele popularnych nazw dla zjawisk i substancji znanych w naszym życiu codziennym bierze swój początek z UFO. Rozpatrzmy tu kilka przykładów.

#16a. Anielskie włosy. Najlepszym ich przykładem może być włóknista ozdoba choinkowa nazywana "anielskie włosy". Nazwa tej substancji bierze swój początek z obserwacji galarety opadającej z UFO, jaka zilustrowana jest pod "A" w części (b) rysunku P9, a opisana w podrozdziale O5.4. Po opadnięciu przyozdabia ona potem drzewa i płoty szklistymi, ciągliwymi włóknami, w sposób podobny jak owe plastykowe włókna czynią to z choinkami. Ponieważ zaobserwowano iż galareta ta opada z UFO, czyli - jak kiedyś wierzono, z "manifestacji aniołów", nazwano ją anielskimi włosami. Potem ta sama nazwa przeniesiona zapewne została na podobną do nich ozdobę choinkową.

#16b. "Tańcujące diabły". Innym przykładem takiej nazwy są wiry powietrzne w naszym folklorze ludowym nazywane "tańcującymi diabłami". Te charakterystyczne słupy wirującego kurzu przemieszczają się w "inteligentny" sposób po naszych polach. Często, jeśli nie zawsze, stanowią one efekt zawirowywania powietrza przez niewidzialne dla ludzkich oczu wehikuły UFO. W folklorze ludowym z terenu Polski słupy te nazywane są "tańcującymi diabłami", ich angielska nazwa brzmi "dust devil" co luźno można tłumaczyć jako "diabeł kurzowy", natomiast w dialekcie kantoniskim języka chińskiego brzmi ona "czie fung" co daje się tłumaczyć jako "czarci wiatr" - patrz podrozdział G2.2 monografii [5/3]. Nazwy te zapewne powstały kiedy ktoś zaobserwował że mają one zdolność do przetrasformowania się w widzialne UFO, czyli - jak kiedyś wierzono, w "diabła". Zgodnie z ludowymi opowieściami, jedną ich cechą jest, że mają one sprowadzać straszliwą chorobę na nieopatrznego przechodnia który wejdzie w ich zasięg. Wcale to nie powinno dziwić, wiedząc iż w ich obrębie działa wir niezwykle silnego pola magnetycznego zdolnego do wywołania u takiej nierozważnej osoby albo choroby popromiennej albo też trwałego skurczu i paraliżu mięśni. Przykładowo, zgodnie ze starym wierzeniem chińskim, osobom wchodzącym w taki wir może pozostać na zawsze trwałe zdeformowanie i paraliż twarzy.

#16c. Pierścienie grzybowe. Jeszcze jednym przykładem popularnej nazwy wywodzącej się z UFO, mogą być pierścienie uformowane z rosnących grzybów. W folklorze z terenu Polski nazywane są one "czarcie kręgi". Kiedyś twierdzono o nich, że wywoływane są one przez karłowate istoty nadprzyrodzone. Stąd właśnie się bierze ludowe wierzenie że krasnolodki lubują się w grzybach. Ich angielska nazwa brzmi "fairy rings", czyli "krasnalskie pierścienie". Natomiast ich niemiecka nazwa jest "Hexenringe" czyli "koła czarowników". Zgodnie z najnowszymi badaniami wiadomo już iż taki kolisty porost grzybni powodowany jest gotujące działanie pola magnetycznego lądującego UFO. Pole to sterylizuje glebę umożliwiając grzybni nielimitowany wzrost. Opisy lądowisk UFO zawarte są w podrozdziałach O5.1 i F11.1 niniejszej monografii.

#17. Latające stwory mityczne. Są one utrwalone w legendach. Jednak zgodnie z wiedzą naukową nigdy nie istniały na Ziemi. Do tej grupy należą smoki, feniksy, ogniste ptaki - włączając w to malezyjską wersję tych ptaków zwaną "Petalawati" jakiego używał bóg Siva, oraz ich odpowiednika z Bali zwanego cudownym ptakiem "Garuda", pegazy, skrzydlate konie, gryfy, sfinksy, a także merliony - czyli mityczne stwory od przednich łap w górę wyglądające podobnie jak lew w dół zaś jak rybka "konik morski". (Taki właśnie "merlion" jest m.in. symbolem Singapore. Stąd w Singapore można napotkać wiele jego rzeźb.) Daje się udokumentować, że przynajmniej spora część z owych stworów, jeśli nie wszystkie, wywodzą się z UFO. Ich pochodzenie daje się przyporządkować do następujących grup:

#17a. Maskotki UFOnautów. Są to niezwykle wyglądające zwierzęta przywożone w UFO na Ziemię - jak to opisano w podrozdziale R4.2. Pochodzą one albo z inżynierii genetycznej, albo też z innych systemów planetarnych gdzie wyewolwowały pod innymi warunkami otoczeniowymi. Po ukazaniu się ludziom zabierane one są z powrotem do UFO lub nawet na rodzime planety. Stąd dzisiejsza nauka nie jest w stanie napotkać ich pozostałości. Aby więc jakoś wytłumaczyć opisy tych zwierząt, ortodoksyjni naukowcy wymyślili wygodne wyjaśnienie tzw. "poskładanych zwierząt" - po angielsku "composite animals". Zgodnie z nim, owe niezwykle wyglądające stwory mityczne powstały poprzez myślowe poskładanie razem cech kilku odmiennych zwierząt. Oczywiście, chociaż wyjaśnienie to jest bardzo zgrabne i wyglądające prawdopodobnie, wcale ono "nie trzyma się kupy". Przykładowo nie wyjaśnia ono jak to się dzieje że zupełnie różni ludzie mieszkający na odrębnych lądach, czasami nawet na odciętych od świata wyspach, "poskładali" razem dokładnie tak samo wyglądające stwory. Wszakże należałoby się spodziewać że "składanki" nawzajem nie znających się osób powinny wyglądać odmiennie. Nie wyjaśnia ono też dlaczego owe "składanki" posiadają wyłącznie cechy anatomiczne których umieszczenie, funkcje oraz obecność faktycznie obserwowane są w świecie zwierzęcym jako sprawdzające się w praktycznym działaniu. Wszakże możnaby się spodziewać, że wymyślając jakiegoś nowego stwora jego twórcy mogli skrzyżować rybę z ptakiem, albo umieścić mu oczy w ogonie, kły na uszach, czy paszczę na brzuchu. Tak nawiasem mówiąc to obserwacje niezwykle wyglądających stworków-maskotek obecnych na pokładach UFO raportowane są także i w dzisiejszych czasach przez osoby pamiętające swoje uprowadzenia na pokłady tych statków. Ponadto widywane są one w bliskości UFO - jak to opisałem w podrozdziale R4.2.

#17b. Maski, strój i anatomia UFOnautów. Sami UFOnauci i UFOnautki mogą albo zakładać maski, albo posiadać znacznie odmienną budowę anatomiczną od ludzi. Przykładowo, jak to już poprzednio opisano, UFOnauci pokryci futrem stoją u źródła legend o Yeti i Bigfoot. W podobny sposób zapewne zrodziły się też legendy o syrenach, nimfach, harpiach, satyrach, centaurach, itp. Maska z aparatem do oddychania wyraźnie jest źródłem wyglądu indyjskiego "boga słonia" czyli "Lorda Genesha".

#17c. Kamuflarz. UFOnauci stosowali go w celu ukrycia się przed wzrokiem ludzkim. Jak to jest szerzej udokumentowane w podrozdziałach T4 i N3.2, UFOnauci często wykorzystują posiadane przez siebie "modyfikatory wyglądu". Zasady działania tych modyfikatorów opisane są w punkcie 5 podrozdziału N3.2, zaś przykłady ich użycia przez UFOnautów opisane w punkcie Ad. 2 podrozdziału T4. Modyfikatory te nadają im wygląd jakiegoś zwierzęcia. To pozwala im ukryć się przed zostaniem zaobserwowanym przez ludzi. Kiedy jednak następnie zwierzęta takie na oczach wielu obserwatorów transformowały się w kobiety lub mężczyzn, taka transformacja stawała się początkiem mitu. Szczególnie dużo tego typu istot transformujących się w ludzi i vice versa istnieje w mitologiach południowo-wschodniej Azji, np. Indiach, Tailandii, Laosie, itp. Przykładowo w Indiach istnieją legendy twierdzące że krowa przekształciła się w boginię, zaś boginia ponownie w krowę. Stąd zapewne bierze się początek tradycji świętych krów w tym kraju. Z kolei w Tailandii istnieją legendy o kobietach ptakach, tzw. "kinarees". Jedna z nich opisana jest w podrozdziale R4. Oczywiście Europa też ma swoją żabę transformującą się w księcia, myszy przemieniające się w konie, nietoperze transformujące się w wampiry, psy zamieniające się w diabłów, itp.

#17d. Smoki. Wehikuły UFO pokryte opisanym w podrozdziale O5.4 "węglem warstwowym" wyglądają jak obrosłe skórą gada który zionie ogniem. Stąd przez dawnych ludzi nazywane były smokami, ognistymi ptakami, pegazami, hydrami, itp. Takie stworzenia mityczne wykazywały ponad-naturalne moce i zachowanie sprzeczne z prawami natury. W bardzo dawnych czasach ludzie nie wypracowali jeszcze pojęcia "latająca maszyna". Wszystko więc co samo mogło się poruszać było dla nich zwierzęciem. Ponadto, w niektórych przypadkach wehikuły UFO modyfikowały zapewne swój wygląd pokładowymi TRI drugiej generacji, opisywanymi w podrozdziale N3.2. Stąd spotkania z wehikułami UFO dawni ludzie interpretowali jako spotkania z niezwykłymi stworzeniami mitycznymi.

#18. Bezśladowe zaginięcia ludzi. Jedną z plag nękających naszą cywilizację tak uparcie, iż została ona nawet wpisana na trwałe do kultury każdego kraju, są zniknięcia ludzi bez pozostawienia jakiegokolwiek śladu. O zniknięciach tych zwykle się otwarcie nie mówi, ponieważ wzbudzałoby to liczne zapytania na jakie ktoś przy władzy powinien udzielić odpowiedzi. Jednak statystyki każdego kraju, jeśli tylko ktoś z nimi ma szansę się zapoznać, są wprost szokujące. Jednocześnie osoby które jakoś znalazły się w obszarach śmietnikowych wehikułów UFO, raportują zastraszająco duże liczby zwłok ludzkich tam ukrywanych. Praktycznie w każdym kraju ludzie znikają bez żadnego śladu w sposób jakiego nie daje się zwalić na zwykłą przestępczość. Aby więc wytłumaczyć jakoś owe niewyjaśnialne zniknięcia, każdy z krajów wypracował sobie własny system pozorowanego wyjaśnienia. Jest ono rodzajem nowoczesnego mitu. I tak w Polsce i Rosji kiedyś zwalało się je na karb KGB wysyłającego ludzi na Syberię. Jak tam obecnie zniknięcia te się tłumaczy, przestało mi już być wiadomym. W Nowej Zelandii zwykle wyjaśnia się je jako zabłądzenia w porastających ten kraj lasach zakończone śmiercią zabłąkanych delikwentów. Jedyny szczegół jaki nieco psuję to niemal doskonałe wyjaśnienie, to że szczątki tych ludzi wcale nie są później znajdowane. W Australi zwykle wyjaśnia się je jako zjedzenie przez rekiny, krokodyle, lub przez psy dingo. Natomiast w krajach Południowo-Wschodniej Azji, takich jak Malezja, Indonezja, czy Tailandia, wyjaśnia się je jako uprowadzenia przez lokalną mafię, zwaną triads. Opisy przykładów takich zniknięć znaleźć można praktycznie w każdej książce traktującej o niewyjaśnionych zagadkach. Najbardziej reprezentacyjne z tych zaginień, z jakimi dotychczas się zetknąłem, obejmują: Głowę Państwa Australii (Pierwszego Ministra) - niejakiego Harolda Holta, pilota z Australii - niejakiego Frederick'a Valentich, oraz pracownika objazdowego z Tauranga w Nowej Zelandii - o nieznanym mi nazwisku.

Harold Holt zniknął bez śladu dnia 17 grudnia 1967 roku kiedy to na plaży w Melbourne zdecydował się wejść do wody na oczach dwóch kobiet. Ani jego ciała ani jakiegokolwiek fragmentu czy nawet śladu nigdy nie znaleziono. Ludzie spekulowali, że: padł on ofiarą zamachu, uprowadzony został przez łódź podwodną, popełnił samobójstwo, itp. Wyraźnie wskazujące na uprowadzenie przez UFO było zniknięcie dnia 21 października 1978 roku Australijczyka, Frederick'a Valentich - pilota małego samolotu 182 Cessna jaki samotnie przelatywał przez Cieśninę Bass (Bass Straight) w Południowej Australii. Ostatnią informacją nadaną przez niego przez radio było iż nad jego samolotem zawisł ogromny obiekt którego wygląd przypominał dzisiejsze UFO. Tuż przed urwaniem się konwersacji na taśmie pojawiły się jakieś metaliczne dźwięki. Pomimo natychmiastowych i intensywnych poszukiwań nigdy nie znaleziono żadnych śladów ani Valentich'a ani też jego samolotu. Natomiast około obszaru w którym zniknął dokonano w tym czasie nietypową liczbę aż około 15 niezależnych obserwacji UFO. Więcej danych na temat jego zniknięcia znaleźć można w rozdziale "The disappearance of Frederick Valentich" książki [6O6] australijskiego UFOloga Bill'a Chalker "The Oz Files", która w 1999 roku dostępna była poprzez Internet od dands@magna.com.au. Jeszcze bardziej tajemnicze było zniknięcie pracownika objazdowego z Tauranga w Nowej Zelandii. Jego samochód znaleziono na poboczu szosy w lesie. Na przednim siedzeniu leżała w połowie nagryziona kanapka, zaś w filiżance znajdowała się w połowie dopita herbata. Poza tym żadnego śladu.

Dotychczas naciągało się fakty tylko po to aby znaleźć jakieś "racjonalne" wyjaśnienia dla tego typu zniknięć i w ten sposób rozgrzeszyć rządy państw z obowiązku obrony ich obywateli przed kosmicznym zagrożeniem. Czas jednak zacząć przyjmować do wiadomości że odpowiedzialność za sporą część owych niewyjaśnionych zaginień, jeśli nie za wszystkie, ponoszą UFOnauci. Są oni nieustającym zagrożeniem jakie wisi nad głową każdego z nas, bez względu na to czy jest świadom jego istnienia czy też nie. Tak długo aż kosmici nie zostaną wyparci z naszej planety, w każdym momencie swego życia powinniśmy się liczyć z możliwością, że pewnego dnia również i my sami możemy nagle zniknąć bez śladu. Nastąpi to w czasie kiedy ani my ani też nikt dookoła nas absolutnie tego się nie spodziewa. W chwili zaś kiedy takie zaginięcie dopadłoby nas samych, byłoby już zbyt późno aby rozpocząć swoją obronę. Zresztą gdybyśmy wówczas posiadali nawet możliwość zawołania o pomoc, prawdopodobnie i tak nikt by nie mógł jej nam udzielić. Wszakże pomoc taka wypracowana dopiero musi zostać w trakcie długofalowych działań obronnych. Faktycznie też czytałem nawet o przypadkach, gdy osoby jakie nagle zniknęły z oczu patrzących ciągle wołały o pomoc, jednak nikt nie zareagował bowiem nie wiedział skąd ich głos dobiega i co powinien uczynić.

#19. Powodowanie wypadków i śmierci przez UFO. Zgodnie z moimi badaniami, niewidzialne wehikuły UFO są też bezpośrednią przyczyną ogromnej liczby najróżniejszych "wypadków" przytrafiających się nieustannie na Ziemi. Spora cześć z nich kończy się trwałym kalectwem a nawet śmiercią uczestniczących w nich ludzi. Ponieważ jednak podczas powodowania tych wypadków, wehikuły UFO pozostają dla ludzi niewidzialne, winą za ich powodowanie dotychczas obciąża się zwykle czynniki losowe, lub pozostawia te przyczyny jako niewyjaśnione. Jeśli nawet znajdzie się kogoś do obwiniania, najczęsciej obwiniane są za nie albo błędy ludzkie, albo też najróżniejsze siły natury. Czasami nawet siły te wymyślane są celowo, aby pokryć nasz brak wiedzy o działaniu niewidzialnych wehikułów UFO - jako przykład patrz wiry czystego powietrza opisane w punkcie #1 podrozdziału O7. Z uwagi na liczbę ludzi, którzy giną lub zostają poranieni w rezultacie danego "wypadku" spowodowanego przez UFO, wypadki te podzielić się daje aż na trzy kategorie. Kategorie te to:

#19a. Powszechna zagłada. Aby podać tutaj jakieś przykłady, to przypadki powszechnej zagłady powodowanej przez UFO opisane są w podrozdziałach O5.2, V3 i A3. Są nimi celowe eksplozje UFO mające za zadanie cofnięcie w rozwoju całej naszej cywilizacji. Z kolei podrozdział V3 opisuje wymordowanie całej populacji Neadertalczyków. Oczywiście nie wolno nam wykluczać, że szatańscy UFOnauci powtórzą kiedyś takie całkowite wymordowanie na ludziach.

#19b. Śmierci masowe. Przykładami masowych śmierci powodowanych przez niewidzialne UFO mogą być m.in.:

- katastrofy naszych samolotów powodowane przez zbliżenie się do nich wehikułów UFO pracujących w trybie wiru magnetycznego - jak opisane to jest w punkcie #1 z podrozdziału O7,

- raptowne rzucanie naszymi samolotami jeśli przypadkowo wleciały one w wir powietrzny niewidzialnego UFO - jak opisuje to punkt #1 podrozdziału O7,

- wsysanie naszych kutrów i statków przez wiry wodne wywoływane przez podwodne UFO,

- przypadki zatapiania naszych statków zderzających się z UFO,

- przypadki masowych sabotaży opisywane w podrozdziale O8, takie jak odparowanie przez UFO drapaczy chmur WTC z Nowego Jorku, zniszczenie promu Columbia, itp.

#19c. Śmierci indywidualne. Jest ich ogromna liczba, Ich ofiarami padają indywidualne osoby. Obejmują one przykładowo:

- uprowadzenia przez UFO których uczestnicy nigdy już nie wracają - patrz punkt #18 powyżej,

- celowo indukowana przez UFOnautów śmierć osób niewygodnych dla okupującym nas kosmitów - patrz opisy w podrozdziale VB4.5.1,

- ofiary indywidualnych wypadków powodowanych przez wehikuły UFO, np. poprzez przypadkowe wejście w zasięg działania potężnego pola z ich pędników głównych - ich opisy znaleźć można w sporej liczbie publikacji UFOlogicznych,

- ataki maskotek UFOnautów na ludzi opisane w podrozdziale R4.2. Itp, itd.

Warto przy tym odnotować, że wykrycie i wypunktowanie prawdziwych przyczyn takich wypadków jest ogromnie trudne. Może też okazać się bardzo ryzykowne dla wypunktowującego. Powodami są: nasza niska wiedza o UFO, niewidzialności tych wehikułów albo już w momencie wypadku albo też natychmiast po jego zaistnieniu, a także zdolności UFOnautów do manipulowania poglądami decydentów. Aby wypunktowania dokonać, trzeba stosować "zasadę wykluczania oryginalnego wyjaśnienia". Polega ona na wykluczaniu zakorzenionego wyjaśnienia, co do którego zawsze teoretycznie powinno brać się pod uwagę, że może ono być błędne i że mogło nam być wmanipulowane przez samych UFOnautów. Wszakże rysunek P29 jest naoczną ilustracją jak bardzo oficjalne wyjaśnienia mogą czasami mijać się z prawdą. Również tzw. "meteor tunguski" dostarcza jeszcze jednego znanego przykładu całkowicie dezinformujących oficjalnych wyjaśnień. W odniesieniu do tego "meteoru" monografie [5/4] i [5/3] bezspornie bowiem udowadniają, że to co nazywane jest "meteorem tunguskim" faktycznie było eksplodującym cygaro-kształtnym UFO.

Aby wyjaśnić tutaj na czym polega owa "zasada wykluczania oryginalnego wyjaśnienia", rozpatrzmy przy jej użyciu całkowicie hipotetyczny przypadek zatopienia transatlantyka "Tytanik" przez UFO. W tym celu załóżmy całkowicie hipotetycznie, że ktoś próbuje wykazać za pomocą owej zasady, iż przyczyną zatonięcia Tytanika było zderzenie z szkliście wyglądającym pływającym UFO, a nie zderzenie z faktyczną górą lodową - jak w to powszechnie się wierzy. Aby wykazać to z użyciem omawianej tu zasady, taki ktoś musiałby konklusywnie wykazać, że z powodu swego wyglądu, w mrokach nocy wehikuł UFO wzięty został za górę lodową. Musiał by też wykazać, że data tego wypadku nie pokrywała się z czasem kiedy w owym obszarze występują góry lodowe. Ponadto, że np. wizualne odnotowanie góry lodowej nie było zgodnie potwierdzane przez uratowanych naocznych świadków. Wszakże po takim wypadku UFO to by przecież zwyczajnie zniknęło z miejsca swej zbrodni. Z kolei to co uważało się za rzadkie przypadki zaobserwowania owej góry, musiało by jedynie się okazać niesprawdzonymi interpretacjami, które po poddaniu analizie okazują się przeciwstawne do znanych cech takich gór. Dobrze też byłoby wykazać, że po odsunięcia się od miejsca katastrofy, wehikuł UFO pozostawał w pobliżu, cały czas obserwując i filmując co się dzieje, jednak nie ratując ludzi, a także że pobliskie światła tego UFO odnotowane były przez niemal wszystkich uratowanych. Ponadto dobrze byłoby też wykazać, że w sprawie owego zderzenia istnieje wiele tajemniczych niejasności, jakich wcale nie tłumaczy góra lodowa, ale jakie doskonale pasują do zjawisk towarzyszących UFO. Ich przykładami mogłyby być np. niewyjaśnione zboczenie statku z zadanego kursu, czy niemożliwe do racjonalnego wyjaśnienia wzajemne oddalenie się od siebie po zatopieniu dwóch odrębnych i ogromnie ciężkich fragmentów Tytanika, które na dnie oceanu powinny leżeć jedna przy drugiej. Po wykazaniu tego wszystkiego, oryginalne wyjaśnienie dla przyczyn zatonięcia Tytanika zostałoby podważone, zaś ludzie uzyskaliby jeszcze jeden po WTC powód do głębokich zastanowień.

Przytoczony powyżej wykaz śladów działalności kosmitów na Ziemi wpisanych na trwałe do naszej kultury bynajmniej nie kończy się na przykładach omówionych w tym podrozdziale. Zgodnie bowiem z moimi dotychczasowymi badaniami, jakikolwiek aspekt naszej aktywności, kultury, czy historii by się nie zaczęło dogłębniej sprawdzać, zawsze u jego prapoczątków znajdzie się kosmitów. Wygląda więc na to, że kosmici są tak wszechobecni w naszej kulturze, historii, oraz codziennym życiu, że nic na Ziemi nie powstaje lub odbywa się bez ich inicjatywy, współudziału i aprobaty. To zaś prowadzi do szokujących stwierdzeń podsumowanych w rozdziale X i w podrozdziale A3.

Jednym z najbardziej zdumiewających zjawisk jakie dotychczas odnotowałem, to że tendencja do "niezauważania" skali i nasilenia ingerencji kosmitów w sprawy ludzkie z czasem ulega jeszcze pogłębieniu. Od niedawna osiągnęła ona tak wysoki poziom, że swą skalą sama potwierdza prawdopodobieństwo sztucznie nam wmanipulowanej, podsycanej i potęgowanej, jak to postuluje podrozdział A3. Ostatnio nie tylko że nie zauważamy dyskutowanych w tym podrozdziale dowodów działalności UFO do których historycznie zdążyliśmy się już przyzwyczaić, ale także najnowszych dowodów obecności tych wehikułów na Ziemi. Zupełnie ignorujemy więc najnowsze zeznania naocznych obserwatorów UFO, zeznania osób pamiętających swoje uprowadzenia do UFO, blizny po implantach UFO w naszym własnym ciele, itp. Z niektórymi co bardziej sceptycznymi osobami z grona moich znajomych, czasami żartuję nawet, że kiedyś nabiją sobie ogromnego guza o UFO i ciągle będą negowali istnienie tego statku. Wszakże na przekór swego "sceptycyzmu" wszyscy ci ludzie sami są regularnie i często uprowadzani do UFO zaś ich ciała nosza dowody owych uprowadzeń. Jak to bowiem wyjaśniam w podrozdziale U3, każdy z nich na UFO poddawany jest najróżnorodniejszym formom eksploatacji. To zresztą w pewnym sensie sprawdza się w rzeczywistości, bowiem wielu z nich raportuje mi odnotowywanie na swym ciele charakterystycznych sińców w podrozdziale U3.3 nazywanych "ghost pinch". Zaś o sińcach tych z całą pewnością już wiadomo, że powodowane są właśnie przez UFO. Niemniej znajdowanie tych sińców na własnym ciele, wcale nie przekonywuje tych ludzi iż faktycznie uprowadzani są do UFO. Jedyne więc co mi pozostaje to żywić nadzieję, że jednym z efektów napisania niniejszej monografii będzie, iż przynajmniej niektórzy z nas zaczną teraz zwracać uwagę na fakty i przyporządkowywać tym faktom należne im interpretacje.

Niezależnie od powyższych relatywnie nieuchwytnych śladów wpisanych na trwale w naszą kulturę, istnieją także kategorie znacznie bardziej bezpośrednich, fizycznych i oczywistych dowodów na nieustanną aktywność UFO na naszej planecie, które również zdajemy się przeaczać. Omawianie tych dowodów będzie więc kontynuowane w następnych podrozdziałach.

O7. Powszechnie spotykane "zjawiska natury" indukowane przez UFO

Wehikuły UFO, oraz UFOnauci indukują także na Ziemi cały szereg najróżniejszych pseudo-naturalnych zjawisk, które dotychczas ludzie uważali za całkowicie naturalnego pochodzenia. Faktycznie jednak zjawiska te wzbudzane są przez UFOnautów w sposób techniczny. Wymieńmy tutaj najczęściej spotykane z tych zjawisk.

#1. Wiry czystego powietrza. Powstają one w wyniku zawirowania czystego powietrza przez wirujące obwody magnetyczne niewidzialnych wehikułów UFO dużych typów, najczęściej K6 do K10. Stają się one wysoce niebezpieczne, jeśli wytworzone są wysoko w naszej atmosferze, zaś ich moc jest odpowiednio wysoka. Są one odpowiedzialne za ogromną liczbę kłopotów i wypadków w lotnictwie pasażerskim. Jeśli bowiem w zasięg ich działania wleci jakiś samolot pasażerski, wtedy zostaje on uderzony potężnym podmuchem rzucającym nim z ogromną siłą. To z kolei powoduje rzucanie jego pasażerami, niekiedy prowadząc nawet do ich śmierci. Przykładowo w poniedziałek, dnia 29 grudnia 1997 roku, około godziny 23 czasu lokalnego, tak właśnie zginęła 32-letnia pasażerka Konomi Kataura, zaś dalszych 83 pasażerów uległo poranieniu w locie numer 826 linii lotniczych "United Airlines" z Tokio do Honolulu. Zgodnie z artykułem [1O7] "'Clear air' pocket undetectable", opublikowanym w malezyjskim dzienniku Sun (Sun Media Group Bhd, Lot 6, Jalan 51/217, Section 51, 46050 Petaling Jaya, Selangor, Malaysia), wydanie z wtorku, 30 grudnia 1997 roku, strona 41, tylko w 1997 roku, niezależnie od powyższego masywnego wypadku z jedną śmiercią, trzy dalsze samoloty linii lotniczych poważnie poraniły swoich pasażerów właśnie z powodu takich niewidzialnych ruchów czystego powietrza. Były to: (a) 9 czerwca 1997 roku odrzutowiec z "Japan Airlines" napotkał taki wir 25 minut przed przylotem do Nagoya z Hongkong - 11 pasażerów zostało poranionych, (b) 6 lipca 1997 roku samolot z "Qantas Airways" wpadł w taki wir na drodze z Brisbane to Tokyo - 23 pasażerów zostało poranionych w tym 3-ch bardzo poważnie, (c) 13 września 1997 roku odrzutowiec z "Alitalia" wpadł w taki wir na krótko przed lądowaniem w Caracas - 19 pasażerów zostało poranionych. Z kolei artykuł [2O7] "Probe indicates UA flight was pushed up first" opublikowanym w tym samym dzienniku Sun, wydanie z czwartku, 1 stycznia 1998 roku, strona 41 podaje, iż tzw. "czarna skrzynka" owego odrzutowca wykazała że podczas wypadku samolot dokonał jedynie ruchu o mniej niż 30.4 m, przy czym najpierw został raptownie rzucony w górę z siłą niemal dwukrotnie wyższą od siły grawitacyjnej. Jakież to niewykrywalne przez radar naturalne zjawisko (poza UFO) jest w stanie wyzwolić tak potężną siłę na tak krótkim odcinku. Wszakże siła ta niemal odpowiadała uderzeniu samolotu ogromnym młotem, nie zaś tylko naturalnemu podmuchowi powietrza. Podobne niszczycielskie wiry tworzone są też przez UFO w wodzie morskiej. Tyle tylko, że w przeciwieństwie do zawirowań powietrza, ze statków jakie w nie wpadają nikt już nie uchodzi z życiem aby potem opowiedzieć innym o tym niebezpieczeństwie. Były rybak nowozelandzki i mój dobry znajomy, Bill Sinclair (4 Hawea Pl., Ravensbourne, Dunedin, New Zealand), opowiadał mi kiedyś że jego kuter tylko o włos uniknął zostania wessanym przez ogromny lej wiru wodnego, jaki niespodziewanie pojawił się na znanym mu dobrze obszarze morza.

Do powyższego warto tutaj dodać, że niniejsze wyjaśnienie, iż owe wiry formowane są przez niewidzialne UFO, otwiera wiele praktycznych możliwości. Przykładowo, jak dotychczas nikt nie potrafił wypracować jakiegokolwiek systemu ostrzegawczego jaki informowałby pilotów o zbliżaniu się do takiego wiru. Fszakże dotychczas nie poznana została żadna zasada działania, jaka umożliwiałaby zdalne wykrywanie tych wirów. Tymczasem jeśli wiry te formowane są przez UFO, system taki może skutecznie zadziałać na tej samej zasadzie co opisywane w tej monografii urządzenia ujawniające - patrz ich opisy w podrozdziale L1 i załączniku Z, jakie rozpracowane już zostały dla wykrywania niewidzialnych UFO.

#2. Chmury.

#3. Gęste mgły.

#4. Tornada.

#5. Huragany i niszczące wiatry.

#6. Zmiany w prądach oceanicznych.

#7. Trzęsienia ziemi.

#8. Fale tsunami.

#9. Obsuwiska ziemi, zapadanie się gruntu, pochłanianie ludzi przez ziemię.

#10. Pożary.

#11. Zanieczyszczenie powietrza.

Opisy przeciw-materialnego mechanizmu zjawisk pogodowych, a także zasad z użyciem jakich UFOnauci sterują ich przebiegiem, zawarte są w rozdziale KB. Niektóre z tych zjawisk omawiane też są w podrozdziale A4.

O8. Atak UFO na Amerykę

W pasożytniczym interesie okupujących nas UFOnautów leży powstrzymywanie postępu na Ziemi. Wszakże jeśli nasz poziom naukowy i techniczny zbytnio się podniesie, wówczas wymkniemy się ich niewidzialnej eksploatacji. Jednym więc z bardziej szatańskich posunięć UFOnautów, jest systematyczne niszczenie każdego najbardziej zaawansowanego kraju na Ziemi. Niszczenia tego UFOnauci dokonują tymi samymi metodami, jakie w odniesieniu do indywidualnych ludzi opisane zostały w podrozdziale VB4.7. Podobnie też jak w przypadku indywidualnych ludzi, jest ono ogromnie efektywne i dla niszczonego kraju zawsze dotychczas kończyło się tragicznie. Historia naszej planety pełna jest przykładów takich zniszczonych przez UFOnautów wiodących krajów świata. Dwa ostatnie z nich to Rosja Piotra Wielkiego, a zupełnie niedawno Wielka Brytania. Właśnie z powodu takiego niszczenia przez UFOnautów, w przeciągu kilkudziesięciu lat z największych i najbardziej prężnych mocarstw na Ziemi przemieniły się one w senne kraiki niemal trzeciego świata. Jedyne co im teraz pozostało, to z sentymentem oglądać się do tyłu ku swojej minionej glorii.

Wszelkie znaki na niebie i Ziemi wskazują, że w najnowszym stadium tego niszczenia, po Rosji i Wielkiej Brytanii kolej przyszła obecnie na USA. UFOnauci cichcem niszczą USA od dłuższego już czasu. Niewyjaśnione zamordowanie prezydenta J. F. Kennedy'ego i M. L. King'a, czy pojawienie się w USA "aleji trąb powietrznych" oraz sezonu huraganów, są tylko niektórymi z przejawów owego niszczenia. Spektakularnie i otwarcie UFOnauci zaatakowali jednak USA dopiero w dniu 11 września 2001 roku poprzez odparowanie drapaczy chmur WTC. Od tego też dnia zaczęła się otwarta chociaż niewidzialna wojna pomiędzy USA i UFOnautami. Tyle tylko, że Amerykanie istnienia owej wojny z UFOnautami nie chcą przyjąć do wiadomości i ciągle preferują wierzyć, że wojują z terrorystami arabskimi. Biorą więc symptomy za samą chorobę. Jeśli więc owo zaprzeczanie faktom jest kontynuowane, wynik tej wojny może stać się przesądzony: za jakies kilkadziesiąt lat, USA może podzielić niedawne losy Imperium Brytyjskiego, a poprzednie losy Rosji, Turków Ottomańskich, Polski, Starożytnego Rzymu, Chin, Egiptu, itp. A pamiętajmy tutaj totaliztyczną prawdę jaką wyjaśniają m.in. podrozdziały V6.1 i W6.1, mianowicie że "każda moralna przegrana lub strata dowolnego z ludzi czy narodów na Ziemi, jest jednocześnie przegraną i stratą dla wszystkich ludzi i narodów świata". Szczególnie zaś boleśnie przegramy my wszyscy, jeśli strata ta lub przegrana wywiedzie się z wiodącego kraju naszej planety. Dla dobra więc nas wszystkich, najwyższy już czas aby Amerykanie ocknęli się w końcu z oślepiającego ich dotychczas omamu i zaczęli się opierać temu już otwartemu masakrowaniu ich kraju przez UFOnautów. Wszakże posiadają potęgę technologiczną oraz wolę walki, jakie są w stanie przeciwstawić swemu niewidzialnemu agresorowi z kosmosu. W następnych podrozdziałach staram się więc zaprezentować ewidencyjne interpretacje najważniejszych kamieni milowych w owej otwartej choć niewidzialnej agresji UFOnautów na USA. Podrozdziały te starają się być moim osobistym wkładem w próby zabicia na alarm i zbudzenia nas z oślepiającego omamu UFOnautów.

O8.1. Odparowanie WTC przez UFO

Motto tego podrozdziału: "Najbardziej poszkodowani jesteśmy tym, czego poznania uparcie odmawiamy."

Jak to wyjaśnione zostało dokładniej w podrozdziale A4 niniejszej monografii, moralnie zdegenerowana, chociaż technicznie wysoko rozwinięta cywilizacja dysponująca wehikułami UFO, odnosi wiele korzyści materialnych z nieodnotowalnego eksploatowania ludzkości. Przykładowo sperma i jajeczka sekretnie pobierane od ludzi podczas nocnych uprowadzeń do UFO pozwalają UFOlom na hodowanie tzw. "biorobotów", czyli potomków ludzi, którzy w cywilizacji UFO wykonują wszelkie niebezpieczne, ciężkie i brudne prace. Stąd bioroboty są tam służącymi, prostytutkami, kelnerami, sanitariuszami, górnikami, robotnikami w fabrykach, żołnierzami, eksploratorami kosmosu, itp. Z kolei energia życiowa jaka odsysana jest od ludzi podczas nocnych uprowadzeń na UFO wydłuża UFOlom życie oraz pozwala im na szybkie regenerowanie sił poprzez zwyczajne nasycenie się energią ludzi w specjalnych "komorach odpoczynku". Niefortunnie dla UFOnautów, owe niezliczone korzyści materialne jakie UFOle wyciągają z niewidzialnego eksploatowania ludzkości, nagle się urwą, jeśli ludzkość odkryje fakt, że w sposób niewidzialny jest eksploatowana przez UFOli, a tym samym kiedy podejmie ona kroki aby uniezależnić się od swoich najeźdźców i eksploatatorów z kosmosu. Wszakże fakt, że UFOle ciągle pozostają niewidzialni dla ludzkiego wzroku i kamer, wynika jedynie z naszego zacofania zaś ich zaawansowania technicznego. Jeśli zaś ludzie zaawansują się technicznie do podobnego poziomu, wówczas zbudują urządzenia wykrywające jakie pozwolą im zobaczyć na razie wzrokowo jeszcze niewidzialnych dla nas UFOnautów.

Aby uniemożliwić umęczonej ludzkości uwolnienie się od swoich niewidzialnych krwiopijców i eksploatatorów, UFOle realizują na Ziemi kilka sekretnych "programów zniewalania". Wszystkie one są nacelowanych na przedłużenie czasokresu utrzymywania ludzi w poddaństwie i eksploatacji. Opisywane w podrozdziale V7.3 blokowanie wybranych badań naukowych oraz blokowanie rozwoju na Ziemi moralnych i wysoce postępowych filozofii, takich jak totalizm, jest tylko jednym z wielu wybiegów za pośrednictwem jakich okupujący Ziemię i eksploatujący ludzkość UFOnauci starają się powstrzymać rozwój naszej cywilizacji. Inny sposób, za pomocą którego UFOnauci starają się w sposób trwały zepchnąć ludzkość w dół, sprowadza się do systematycznego podejmowania przez UFO prób zniszczeniu całej obecnej cywilizacji technicznej na Ziemi. Ten inny sposób z punktu widzenia naszych okupantów z kosmosu zapewne wygląda nawet jeszcze bardziej obiecująco niż blokowanie rozwoju totalizmu. Wszakże w przypadku zniszczenia całej naszej obecnej cywilizacji technicznej, szatańscy pasożyci ponownie posiedliby na Ziemi jedynie gromady dzikusów kryjących się w jaskiniach i wdrapujących się na drzewa. To zaś oznaczałoby możność bezkarnego i niezakłóconego eksploatowania ocalałych z kataklizmu ludzi przez dziesiątki tysięcy następnych lat. Oczywiście, najefektywniejsze zniszczenie obecnej cywilizacji na Ziemi nastąpiłoby, gdyby technicznie i naukowo najbardziej rozwinięte państwa na naszej planecie wessane zostały w wir morderczej wojny światowej. Dlatego należy uważnie pilnować UFOnautów (którzy w tej monografii nazywani są "szatańskimi pasożytami") i nieustannie patrzeć im na ręce, aby wykryć możliwe ich próby wywołania na Ziemi trzeciej wojny światowej, a także aby podczas takich prób nie dawać się sprowokować.

W trakcie wykańczania monografii [8] nastąpił rozwój tragicznych wydarzeń, jaki według mojej znajomości metod działania szatańskich pasożytów na Ziemi reprezentuje właśnie próbę rzucenia ludzkości w chaos trzeciej wojny światowej. Owe tragiczne wydarzenia miały to do siebie, że zostały sfilmowane i pozostawiły po sobie liczne dowody materialne. Wszystko więc co na ich temat tutaj piszę, może być dokładnie zweryfikowane naukowo przez zainteresowane strony. Zweryfikowanie to jest na tyle istotne, że ja sam nie posiadam możliwości badawczych ani dostępu do dowodów materialnych. Całą więc interpretację zdarzeń jaką tutaj prezentuję wydedukowałem jedynie teoretycznie na podstawie obserwacji obrazów pokazywanych w telewizji. Oczywiście, będąc jedynie człowiekiem, na przekór mojej dogłębnej znajomości technologii UFO i metod działania UFOnautów, ciągle mogłem popełnić jakieś pomyłki podczas dokonywania swoich obserwacji i dedukcji. Stąd wnioski do jakich tutaj dochodzę stanowią jedynie moje spekulacje, jakie dla potwierdzenia i nadania im rangi zweryfikowanych dowodów ciągle wymagają dalszego naukowego badania.

Zgodnie z moją interpretacją zdarzeń, aktywna i bardzo zmyślna próba szatańskich pasożytów aby sprowokować ludzkość do rozpoczęcia niszczycielskiej trzeciej wojny światowej, miała miejsce we wtorek, 11 września 2001 roku. Wyrażona w kilku słowach, ta zwodnicza próba zniszczenia ludzkości przez UFOnautów sprowadzała się do wysoce niszczycielskiego użycia na drapaczach chmur WTC w Nowym Jorku, nieznanej ziemskim naukowcom ani normalnym ludziom zdolności niewidzialnego wehikułu UFO do wypalania w ziemi podziemnych tuneli. Ta niszczycielska zdolność wehikułów UFO pozostaje nieznana naukowcom ziemskim ani normalnym ludziom. Dlatego na przekór że użyta zostala dosłownie na oczach tysięcy ludzi, niemal nikt nie zdołał rozpoznać co właściwie się zdarzyło w Nowym Jorku. Jednak jeśli ktoś obznajomiony był z technologią UFO, wówczas odnotował, że pracujący w charakterze piły plazmowej, niewidzialny wehikuł UFO odparował w Nowym Jorki dwa drapacze chmur oraz jeden niższy budynek, zabijając przy okazji wszystkich ludzi znajdujących się w owych budynkach. Zniszczeń tych dokonał przy tym w tak nieodnotowalny sposób, aby nikt nie zauważył czynnego udziału niewidzialnego wehikułu UFO w całej tej tragedii, a stąd aby całą odpowiedzialność za śmierć tych ludzi zrzucić na muzułmańskich terrorystów i ich samobójcze ataki. Ponieważ zdemaskowanie udziału niewidzialnego wehikułu UFO w tym szatańskim planie rozpętania trzeciej wojny światowej, wymaga dokładnego wyjaśnienia zjawisk i dowodów, jakie ujawniają efekty faktycznego użycia UFO, poniżej opiszę systematycznie całe zdarzenie. Swe opisy zaczynę od podsumowania powszechnie znanych informacji. Potem zaprezentuje ten materiał dowodowy, który bezspornie wykazuje że to UFO, a nie ciepło z płonącego paliwa lotniczego, spowodowało zniszczenie gmachów WTC.

W owym niewypowiedzianie tragicznym dla całej ludzkości dniu, 11 września 2001 roku, telepatycznie i hipnotycznie manipulowani przez UFOnautów muzułmańscy terroryści, zaatakowali czterema uprowadzonymi przez siebie samolotami cztery cele w Stanach Zjednoczonych. Dwa z celów terrorystów były bliźniacze drapacze chmur nazywane "Światowym Centrum Handlowym" w Nowym Jorku (po angielsku: "World Trade Center" albo "WTC"). (O godzinie 8:25 oraz 9:03 rano zaatakowały je samoloty AA lot nr 11 oraz UA lot nr 175.) Pozostałe dwa cele obejmowały Pentagon (AA lot nr 77), oraz jakiś bliżej nieznany cel, do którego zdążał czwarty uprowadzony samolot (UA lot nr 93), zanim rozbił się o ziemię w Pittsburgh. W przypadku obu drapaczy chmur w Nowym Jorku, uderzenia uprowadzonych samolotów wprawdzie spowodowały ich zapalenie się i spore zniszczenie, jednak nie były w stanie spowodować ich zawalenia się. Wszakże drapacze te zbudowane zostały w formie niezwykle silnej konstrukcji, zwykle referowanej jako "rura w rurze", zaś ich projekt zakładał zdolność oparcia się huraganowi o szybkości wiatru do 270 kilometrów na godzinę. Ich konstrukcja była więc setki razy bardziej wytrzymała niż to konieczne aby budynki nie zawaliły się w bezwietrznej pogodzie, a ponadto konstrukcja ta była tak zaprojektowana, aby pracowała tylko na tzw. "ściskanie i rozrywanie" (a nie na sztywność - jak pracują konstrukcje normalnych budynków), czyli aby nie była podatna na osłabienie sztywności jej materiału spowodowane np. zwiększoną temperaturą. Stąd po około godzinie od ataku terrorystów, kiedy stało się już jasne, że owe drapacze chmur nie zawalą się same w wyniku jedynie uderzenia samolotami, oraz kiedy służby ratunkowe Nowego Jorku były już na dobrej drodze do opanowania sytuacji, do akcji wkroczył niewidzialny wehikuł szatańskich pasożytów. Ów niewidzialny wehikuł UFO, o godzinie 9:50 rano, wbił się w południowy drapacz chmur w pobliżu jego wierzchołka. Po wbiciu się w budynek, wehikuł UFO włączył działanie swojej piły plazmowej. Piła ta zaczęła odparowywać całą konstrukcję owego drapacza chmur, dosłownie zamieniając ten gmach w gwałtownie rozprężający się obłok zestalających się oparów skroplonej stali, cementu, szkła, itp. Następnie ów niewidzialny dla oczu wehikuł UFO zaczął działać identycznie jakby w owym drapaczu chmur starał się wypalić podziemny tunel opisywany w podrozdziale F10.1.1 monografii [1/3] oraz w podrozdziale B5 i B8 traktatu [4B]. Zaczął więc zwolna przemieszczać się w dół wzdłuż osi owego budynku, przelatując od jego dachu niemal do fundamentów, oraz zamieniając konstrukcję owego drapacza chmur w szybko zestalające się skroplone opary, jakie gwałtownie rozprężały się od budynku do otoczenia i opadały na okoliczne ulice. W rezultacie tego odparowującego działania UFO, większa część masy całego tego drapacza chmur, razem z ciałami niemal wszystkich znajdujących się w budynku ludzi, została przez owo niewidzialne UFO odparowana i zamieniona z szybko zestalający się pył. Wszystko to zostało uchwycone na licznych zdjęciach i filmach, tak że każdy zainteresowany może teraz osobiście z nich sprawdzić poprawność tego co tutaj opisuję poprzez oglądnięcie jednego z owych filmów upowszechnionych po świecie przez amerykańskie telewizje. Niestety, ludzie - włączając w to naukowców amerykańskich, nie posiadają najmniejszego pojęcia o możliwościach technicznych UFO. Stąd ludzie nie byli w stanie zrozumieć czemu się przyglądają. Ponadto wszystko odbywało się w silnym świetle słonecznym, jakie uniemożliwia zobaczenie formowanego przez UFO wiru plazmowego o charakterze jonowym - tj. jakiego płomień normalnie pozostaje przeźroczysty, a stąd niewidzialny dla oczu ludzkich. Także miejsce w jakim działał ów wir plazmowy UFO było szczelnie zasłonięte chmurami odparowanego materiału budynku. Kamery nie były więc w stanie uchwycić samego wehikułu UFO dokonującego tego odparowania.

Niestety, zniszczenie jednego drapacza chmur nie zadowalało szatańskich pasożytów. O godzinie 10:29 powtórzyli więc manewr odparowania całego budynku z drugim, północnym drapaczem chmur, również zamieniając większość jego masy w skroplony proszek jakiego gruba warstwa opadła na ulice Nowego Jorku. W końcu, o godzinie 17:25, wehikuł UFO działając ponownie jak potężna piła plazmowa, podciął fundamenty w tym razem normalnej wysokości budynku znanym jako WTC numer 6, powodując również i jego zawalenie się. Po zapadnięciu się budynku nr 6, w jego centrum odsłonięty został ogromny krater podobny do wlotów do podziemnych tuneli UFO, takich jak ten pokazany na rysunku E3. Krater ten już sam w sobie jest niezwykły. Wszakże wiadomo, że kiedy normalnie zawali się jakiś budynek, na jego miejscu pozostaje ogromna kupa gruzu, a nie dziura w ziemi o kształcie krateru. Ponadto ten krater udokumentował też sposób na jaki wehikuł UFO dokonał odparowania fundamentów i zawalenia owego gmachu. Wymiary owego krateru, jakie udało się w przybliżeniu ustalić na podstawie zdjęć lotniczych rumowiska pozostałego po owym ataku UFO, wskazują że odparowania drapaczy chmur WTC w Nowym Jorku dokonał wehikuł UFO najprawdopodobniej typu K6, którego wymiary wynoszą: średnica gabarytowa D=35.11 metrów, wysokość gabarytowa H=5.85 metrów. UFO typu K6 posiada 6 stałych członków załogi, aczkolwiek wydedukować można, że w chwili ataku na jego pokładzie dodatkowo musiał się też znajdować jakiś człowiek, który przejął na siebie karmę za moralne następstwa owego ataku.

Aby zrozumieć fizykalną zasadę na jakiej nastąpiło owo odparowanie obu drapaczy chmur przez piłę plazmową UFO, konieczna jest znajomość zasady pracy wehikułu UFO w tzw. "trybie wiru magnetycznego". Zasada ta opisana jest bardzo dokładnie w licznych moich monografiach. Przykładowo najlepszy jej opis znajduje się w podrozdziałach F7.2, F10.1 i F10.1.1 monografii [1/3] oraz w podrozdziałach B5 i B8 traktatu [4B]. Jej skrótowe opisy zawarte są też we wszystkich moich monografiach z serii [5], [3] i [2]. Generalnie rzecz biorąc, zasada ta sprowadza się do faktu, że poprzez odpowiednie zsynchronizowanie pulsowań pola magnetycznego, jakie wytwarzane jest przez pędniki boczne wehikułu UFO (UFO typu K6 posiada aż n=20 pędników bocznych), wokół tego wehikułu formowane są wirujące "fale magnetyczne" - podobne do fal magnetycznych formowanych przez stojan asynchronicznego silnika elektrycznego. Jednak pole magnetyczne fal formowanych przez UFO jest tak silne, że jonizuje ono powietrze otaczające wehikuł UFO. W rezultacie zjonizowane powietrze podąża w ślad za wirującym polem magnetycznym UFO, formując rodzaj wirującej "piły plazmowej" jaka szczelnie otacza wehikuł UFO wirując wokół jego powłoki. Jak wiadomo, plazma jest ogromnie niszcząca, zaś ludzie używają jej do budowy "palników plazmowych". Palniki takie są zdolne do odparowania nawet najtwardszych materiałów. Dlatego wirująca "piła plazmowa" jaka otacza UFO, jest tak niszczycielska, że potrafi ona odparowywać w skale, lub w dowolnej innej materii stałej, długie tunele. Oczywiście, w przypadku kiedy użyta zostanie dla odparownia tunelu w drapaczu chmur, wówczas zamieni w szybko zestalające się na proszek opary całą konstrukcję takiego drapacza chmur, niszcząc go kompletnie.

Ktoś mógłby zapytać w tym miejscu, czy posiadamy na Ziemi jakieś dowody że "piła plazmowa" wehikułów UFO faktycznie jest w stanie dokonać odparowania tuneli w skałach lub w innej materii stałej. Otóż tak! Ja badam tunele odparowywane przez UFO od bardzo dawna. Do dzisiaj zdołałem też wykryć, że na Ziemi istnieje ich aż cały szereg. Dokładnie zostały one opisane w moich monografiach, szczególnie zaś w podrozdziałach P2.3 do P2.3.2 monografii [1/3] oraz w podrozdziałach A1, B5 i B8 traktatu [4B] - oba te opracowania są łatwo dostępne w internecie pod adresami wyszczególnionymi na stronie tytułowej niniejszej monografii. Moje opracowania przytaczają też cały szereg fotografii takich tuneli UFO - jako przykład patrz rysunki E3 i E4 z niniejszego podrozdziału, a także fotografie z rysunku P6 monografii [1/3] oraz z rysunku B4 traktatu [4B]. Najbardziej znane z takich tuneli odparowanych przez UFO, to:

(1) System podziemnych tuneli odkryty przez niejakiego Juan'a Moricz w czerwcu 1965 roku w prowincji Morona- Santiago Ekwadoru, a opisywany i ilustrowany w dwóch książkach Erich'a von Däniken, [1E8] "In Search of Ancient Gods" (tj. "W poszukiwaniu starożytnych bogów"), Souvenir Press, Leeds, England 1973, oraz [2E8] "The Gold of the Gods" - tj. "Złoto Bogów" (najpierw opublikowaną w Niemczech przez Econ-Verlag pod tytułem "Aussaat und Kosmos"), Souvenir Press, 1972, ISBN 0-285-62087-8 (wydana potem ponownie przez: Redwood Press, Ltd., Townbridge, England, 1973).

(2) "Cocklebiddy Cave" zlokalizowana na Nullarbor Plain w Południowej Australii.

(3) "Deer Cave" z rezerwatu przyrody zwanego "Mulu" w Prowincji Sarawak malazyjskiej części Północnego Borneo (niedaleko od miasta Miri).

Z powyższych tuneli najłatwiej dostępny do zbadania jest ogromny tunel wypalony przez UFO typu K8 na Borneo i nazywany "Deer Cave". Jest on bowiem otwarty dla turystów i praktycznie każdy, kogo stać na bilet do Borneo, jest w stanie go zobaczyć i przebadać. Jego wygląd pokazuję na rysunku E3 z niniejszej monografii. Z kolei rysunek E4 pokazuje jak taki tunel odparowywany jest pod Ziemią przez piłę plazmową wehikułu UFO, oraz jakie atrybuty muszą go z tego powodu cechować. Warto odnotować, że w Polsce istnieje podobny tunel UFO przebiegający pod Babią Górą. Niestety w latach 1930-tych powszechnie znane wejście do owego tunelu, znajdujące się niedaleko od ruin byłego schroniska BV, zostało zasypane, zaś innego wejścia jak na razie nie udało się jeszcze odnaleźć. Szczegółowe opisy tunelu UFO spod Babiej Góry zawarte są w traktacie [4B]. W czasach pisania owego traktatu [4B] ciągle żyło w Polsce kilka osób, które faktyczne weszły kiedyś do owego tunelu UFO.

Oczywiście, wyjaśniając tutaj, że drapacze chmur Światowego Centrum Handlowego (WTC) w Nowym Jorku, zostały celowo odparowane technicznym działaniem niewidzialnego wehikułu UFO, a nie zwyczajnie zawaliły się w wyniku "naturalnych" następstw eksplozji uprowadzonych samolotów, jestem świadomy, że liczni sceptycy natychmiast zapytają: a gdzie są dowody? Otóż dowodów tych dostarczają nam liczne zjawiska i pozostałości, jakich mechanizm powstawania i cechy zostały już dokładnie wyjaśnione w w/w monografii [1/3] i traktacie [4B], a jakie muszą się pojawiać za każdym razem kiedy niewidzialny wehikuł UFO zadziała w sposób typowo używany do odparowania w skałach podziemnych tuneli UFO (tj. tuneli podobnych do tego pokazanego na fotografii z rysunku E3 niniejszej monografii, a także na fotografiach z rysunku P6 monografii [1/3], z rysunku B4 traktatu [4B] oraz z rysunku H8 monografii [5/4]). W chwili obecnej jestem więc już w stanie wskazać cały szereg takich dowodów, wszystkie utrwalone na zdjęciach i wideo, a następnie upowszechnione po świecie za pośrednictwem telewizji i prasy, czyli dostępne w archiwach do zbadania przez wszystkich zainteresowanych - jeśli ktoś ciągle posiadał będzie jakiekolwiek wątpliwości na ich temat. Oto wykaz owych dowodów:

1. Mechanika niszczenia obu drapaczy chmur w Nowym Jorku. Dzisiejsza telewizja wielokrotnie nam już pokazywała jak zawalają się wysokie budynki. Wszakże podczas każdej poważniejszej rozbiórki, np. metodą eksplozyjną, nakręcane są filmy jakie potem pokazuje się w telewizji. Zawalające się budynki zawsze zapadają się w dół, zgodnie z przebiegiem sił grawitacyjnych. (A więc budynki te nigdy nie rozpryskują się na boki.) Jednocześnie punkty słabości, jakie pierwsze pękają i zaczynają się rozpadać, zawsze znajdują się w nich tam gdzie siły są największe lub zniszczenia najpoważniejsze, a więc u podstaw owych budynków lub w miejscu eksplozji - a nie np. przy ich wierzchołkach. Tymczasem odparowanie obu drapaczy chmur z Nowego Jorku wykazywało cechy nieobecne podczas zawalania się budynków, jednak spodziewane do wystąpienia podczas działania piły plazmowej niewidzialnego wehikułu UFO. Ich przykładami mogą być: (1) zapoczątkowanie zniszczenia w miejscu w jakie UFO było w stanie wniknąć do budynku - w przypadku WTC około 10 pięter powyżej miejscem pożaru i eksplozji, (2) silny wytrysk i odrzut produktów rozpadu oraz odparowanych przez UFO substancji na boki od punktu w którym wehikuł UFO aktualnie się znajduje, a także pionowo w górę od owego punktu - wzdłuż wind i klatek schodowych, (3) umiejscowienie obszaru rozpadu w punkcie w którym aktualnie znajduje się wehikuł UFO a nie w punkcie w którym siły działające na daną konstrukcję czy wywołane w konstrukcji zniszczenia, są największe, (4) "piłujący" postęp zniszczeń jaki jest podobny do stopniowego rozdrabniania obiektu zniszczeń jakimś rodzajem piły tarczowej, (5) istnienie tylko jednego źródła czy punktu zniszczenia jakie wyraźnie dokumentowało posiadanie charakteru ruchomej piły tarczowej, itp. Jeśli ktoś ogląda utrwalony na filmie przebieg niszczenia omawianych tutaj drapaczy chmur, natychmiast musi odnotować, że ich zapadanie się przypomina marchewkę stopniowo fragmentowaną przez wirujący układ noży dzisiejszych robotów kuchennych. Stąd zniszczenie tych budynków było dokładnie takie jakie musiało się pojawić w przypadku odparowania budynków przez niewidzialny wehikuł UFO formujący wirującą piłę plazmową. Jednocześnie było ono zupełnie odmienne niż powinno być w przypadku gdyby budynki zawaliły się same jako długoterminowe następstwo pożaru i eksplozji samolotów.

2. Odśrodkowy rozbryzg odłamków w pierwszych momentach odparowywania budynków. W przypadku odparowania drapaczy chmur przez niewidzialny wehikuł UFO, istotny jest moment zapoczątkowania zniszczenia. Moment ten przypominać bowiem musi sytuację włączania piły tarczowej, jaka sterowana jest siedzącymi w niej ludźmi. Będzie więc charakteryzowany kilkoma cechami, z których najważniejsza to silny odśrodkowy rozbryzg odłamków i oparów mający miejsce w pierwszym momencie włączenia działania wiru plazmowego. W skutkach ten pierwszy rozbryzg będzie przypominał niewielką eksplozję o poziomym podmuchu. Faktycznie też, podczas oglądania utrwalonych na wideo pierwszych momentach zawalania się drapaczy chmur, wyraźnie widać ów podobny do niewielkiej eksplozji moment włączenia piły plazmowej UFO. Powoduje on odrzucenie odłamków i oparów na odległość przekraczającą szerokość samego budynku, zanim odłamki te i opary zaczynają opadać w dół. Ponadto, na filmowych ujęciach momentu włączenia piły plazmowej przez niewidzialne UFO, widoczny jest też strumień oparów buchających w górę z tuneli wind i tryskających w niebo ponad dachem budynku. Siła wyrzutu tych pierwszych odłamków i oparów jest zbyt duża aby wyjaśniać ją jedynie efektami kruszenia się i załamywania konstrukcji budynku.

Odśrodkowy rozbryzg produktów odparowania jest najlepiej widoczny w momencie, kiedy niewidzialne UFO zniża płaszczyznę odparowania do piętra w jakie uderzyły samoloty. Wyraźnie widać wówczas jak opary i płomienie tryskają od budynku poziomo na boki, co całkowicie zaprzecza zjawiskom jakie powinny towarzyszyć grawitacyjnemu zawalaniu się tych budynków.

3. Włączenie piły plazmowej UFO w miejscu o znośnej dla UFOnautów temperaturze. Zanim wehikuł UFO mógł włączyć niszczycielskie działanie swojej piły plazmowej, najpierw musiał wlecieć do wnętrza tego budynku w sposób niewidzialny dla zewnętrznych obserwatorów. Wlotu na miejsce zapoczątkowania zniszczenia, UFO dokonywało więc w niewidzialnym dla ludzkich oczu i kamer trybie migotania telekinetycznego. To zaś oznacza, że podczas samego wlotu do budynku, ani wehikuł, ani jego załoga, nie były chronione wirem magnetycznym przed działaniem ognia i wysokiej temperatury. Wehikuł UFO nie mógł więc wlatywać do niszczonych budynków w miejscach, w które uderzyły samobójcze samoloty, czyli tam gdzie ciągle paliło się ich paliwo i gdzie panująca temperatura była zbyt wysoka do zniesienia przez UFOnautów. Musiał on wlatywać do budynków znacznie wyżej, gdzie temperatura nie była już niebezpieczna dla jego urządzeń ani załogi. To zaś oznacza, że miejsce w którym zaczęte zostało odparowanie budynków, wcale nie mogło się pokrywać z miejscem, w którym samoloty dokonały zniszczenia, a musiało się zacząć znacznie wyżej. Oczywiście, jest to sprzeczne z logiką i naszą znajomością mechaniki zawalania się. Wszakże zawalanie się budynków faktycznie to powinno zostać zapoczątkowane albo w miejscach w których uderzyły samoloty - ponieważ owe miejsca posiadały najwyższe zniszczenia, albo też u podstaw budynków - ponieważ tam panowały największe siły. Rozpoczęcie więc zniszczeń u samej góry budynków, co jest całkowicie sprzeczne z mechanizmem zawalania się, dostarcza kolejnego dowodu, że oba budynki odparowane zostały przez wir plazmowy niewidzialnego UFO.

Należy podkreślić, że poprzez zapoczątkowanie zniszczenia w miejscach budynków w jakich temperatura była możliwa do zniesienia, dostarczyło nam ogromnie istotnego potwierdzenia na brak odporności UFO w trybie migotania telekinetycznego na działanie ekstremalnych temperatur. Jak to poprzednio posądzałem teoretycznie, oraz wnioskowałem z średniowiecznych sposobów niszczenia "czarownic" ogniem, jednak na co aż do czasu ataku na WTC nie posiadałem potwierdzeń empirycznych, UFOnauci i UFO działający w trybie migotania telekinetycznego NIE są odporni na działanie ekstremalnych temperatur. Dlatego zniszczenie WTC dostarczyło mi wymaganego dowodu na istnienie tego punktu słabości UFO. Gdyby UFOnauci mogli w tym trybie znieść wysoką temperaturę, wówczas zaczęliby niszczenie budynków od miejsc, w które uderzyły samoloty terrorystów. Jednak stało się inaczej. To zaś oznacza, że obecnie UFOnauci wskazali nam zasadę działania na jakiej jesteśmy w stanie zacząć budować skuteczną broń przeciwko UFOnautom nalatującym w trybie migotania telekinetycznego na nasz kraj, miasto lub dom. Bronią tą są albo "miotacze ognia", albo jeszcze lepsze "miotacze ciekłego powietrza". Przykładowo strumień ciekłego powietrza rzucony na UFOnautę w trybie migotania telekinetycznego, spowoduje wniknięcie super-zimnego powietrza do wnętrza jego ciała i natychmiastowe zamrożenie jego organów wewnętrznych. Pozostaje on przy tym możliwy do użycia we wnętrzu budynków. Z kolei takie zamrożenie organów wewnętrznych będzie dla UFOnauty równie zabójcze, jak dla ludzi jest kula karabinowa. Niewidzialni UFOnauci wcale nie są więc niezniszczalni, zaś dzięki WTC my teraz już wiemy jak można ich niszczyć!

4. Fragment tunelu UFO pozostawionego w centrum WTC numer 6. Bardzo wymownego dowodu na odparowanie WTC przez niewidzialny wehikuł UFO dostarcza normalnej wysokości budynek numer 6. Budynek ten miał się rzekomo zawalić w wyniku jego bombardowania szczątkami obu drapaczy chmur. Jednak faktycznie, po jego zawaleniu się, odsłonięty został krater w jego fundamentach, jaki wyglądem jest bardzo podobny do wlotu do podziemnego tunelu odparowanego przez UFO. Krater ten jest dokładnie oczyszczony z rumowiska, co oznacza, że wir plazmowy kryjącego się w nim UFO działał aż do chwili kiedy cały budynek skończył już swoje zapadanie się w dół. Ponadto umiejscowienie owego krateru w fundamentach budynku ujawnia, że tym razem zamiast odparowywać konstrukcję gmachu, UFOnauci po prostu podcięli jego fundamenty za pomocą wiru plazmowego swojego wehikułu.

Tak nawiasem mówiąc, to ustalenie wymiarów tego krateru pozwala określić typ wehikułu UFO, jaki dokonał omawianych tutaj zniszczeń. Zgodnie z dotychczasowymi ustaleniami, wehikułem który dokonał zniszczeń WTC, było UFO typu K6, jakiego gabarytowe wymiary podano już poprzednio.

5. Stan, skład i segregacja skroplonego proszku pozostałego po odparowaniu obu drapaczy chmur. Według moich oszacowań, znaczna większość masy obu drapaczy chmur została odparowana w wyniku działania piły plazmowej uformowanej przez niewidzialne UFO, zaś po skropleniu się opadła ona na powierzchnię ulic Nowego Jorku. Nowojorczycy dreptali więc bezmyślnie po grubej warstwie owego proszku, wcale nie będąc świadomymi, że kryje on w sobie klucz do prawdy oraz naukowe dowody na prawdziwe losy obu drapaczy chmur i znajdujących się w nich ludzi. Proszek, jaki po odparowaniu przez UFO obu budynków opadł na owe ulice, w sensie swojej struktury i składu musi być identyczny do proszku jaki wydobywa się z podziemnych tuneli odparowanych przez UFO, a drastycznie odmienny od proszku powstałego np. podczas siłowego lub udarowego miażdżenia betonu lub szkła. Jego ziarenka muszą bowiem posiadać kształt małych kuleczek lub żaróweczek, czyli kształt typowy dla zastygniętych w powietrzu kropelek z materiału stałego. Ziarenka te muszą też reprezentować dokładnie wymieszane ze sobą składniki konstrukcji i zawartości obu budynków, a więc muszą być kropelkami stali wymieszanymi z kropelkami cementu, gipsu, szkła, zwęglonych ciał ludzkich i innych materiałów znajdujących się w budynkach.

Proszek jaki opadł na ulice Nowego Jorku po odparowaniu budynków WTC faktycznie był badany aż przez dwie agencje badawcze w USA (jedną z nich było laboratorium FBI), zaś wyniki tych badań omawiane były w reportażu jaki m.in. pokazywany był w telewizji nowozelandzkiej. Jak w reportażu owym stwierdzono, proszek opadły na ulice Nowego Jorku faktycznie stanowił mieszaninę skroplonych oparów ze składników obecnych w konstrukcjach obu budynków, a więc skroplonych oparów najróżniejszych metali, cementu, gipsu, szkła, itp. Badania potwierdziły więc, że wcale NIE był to proszek powstały np. ze skruszenia poszczególnych składników konstrukcji owych budynków. Jak w reportażu tym nadmieniono, badaczy tych skroplonych oparów dziwiło skąd się wzięła owa ogromna ilość energii konieczna do odparowania tak ogromnej masy składników konstrukcji budynku. Jednak szokująco nikt jakoś nie postarał się badać tej sprawy dalej. W omawianym reportażu zwrócono również uwagę na niezwykłą segregację owych oparów. Tuż pod budynkiem, ulice Nowego Jorku zalegały kilkudziesięcio-centymetrową warstwą skroplonych oparów powstałych z ciężkich składników konstrukcji obu budynków, a więc z metali i szkła. Im jednak dalej od budynków, tym składniki zawarte w owych skroplonych oparach stawały się lżejsze, a więc zaczynały obejmować opary gipsu, węgla, itp.

Segregacja skroplonych oparów sama w sobie jest też istotnym dowodem na odparowanie drapaczy chmur WTC przez UFO. Gdyby bowiem odparowanie proszku opadłego na ulice Nowego Jorku nastąpiło w wyniku jakiegoś zwykłego fizykalnego zjawiska, a nie UFO, np. w wyniku wzajemnego tarcia się o siebie wybranych składników budynku, wówczas odparowaniu podlegałyby tylko owe składniki lub substancje budynku jakie poddane zostały owemu zjawisku, np. tylko gips, lub tylko szkło. Jeśli jednak odparowanie budynku nastąpiło w wyniku zadziałania piły plazmowej UFO, wówczas odparowaniu podlegały bez wyboru absolutnie wszystkie substancje jakie składały się na ów budynek. Dlatego w przypadku odparowania budynków przez UFO, na ulice musiała opaść mieszanina wszelkich substancji występujących w konstrukcjach tych budynków. Tyle tylko, że substancje grawitacyjnie cięższe opadły bliżej budynków, niż substancje grawitacyjnie lżejsze - co spowodowało właśnie ową odnotowaną w Nowym Jorku segregację oparów.

Mnie zawsze szokuje bezmyślność ludzka oraz ich brak dociekliwości na temat oczywistych absurdów o jakie ludzie dosłownie niekiedy rozbijają sobie nosy. Nowojorczycy bezmyślnie chodzą po grubej warstwie zestalonych kropelek stali, szkła, cementu, zwęglonych ciał swoich współziomków, itp., nie zadając sobie nawet pytania skąd owe kropelki pod ich nogami się wzięły. Rodziny tysięcy ofiar nie otrzymują do pochowania ciał swoich bliskich, bo ciała te zostały odparowane, jednak wcale nie zadają pytań co, jak i dlaczego z ciałami tymi się stało. Z kolei amerykańscy "fachowcy" od budownictwa muszą mieć chyba klapki na oczach, skoro nie dostrzegają, iż jedynie niewielka część obu drapaczy chmur ostała się w postaci gruzu. Zaiste, przy takiej mentalności nie powinno nikogo dziwić, że UFOle okupują i eksploatują ludzkość od początku jej istnienia i wcale dotychczas nie zostali odnotowani. Nie powinno też dziwić, że Ameryka oficjalnie i autorytatywnie zaprzecza istnieniu UFO, chociaż to właśnie UFO odparowało dwa najbardziej okazałe budynki ich kraju, wraz z ciałami Amerykanów, którzy w budynkach tych właśnie się znajdowali. Zaiste, "najbardziej poszkodowani jesteśmy tym, czego poznania uparcie odmawiamy"!

6. Ilość energii cieplnej koniecznej do odparowania obu budynków. Jeśli ktoś sporządzi bilans masy pozostałej po obu zniszczonych drapaczach chmur, okaże się, że to co z nich pozostało w formie ruin reprezentuje jedynie małą część ich oryginalnej masy. To oznacza, że większość (według mojej estymacji być może, że nawet około 70%) początkowej masy tych budynków została zwyczajnie odparowana. Aby zaś odparować tak ogromną ilość stałego materiału budowlanego, konieczna jest gigantyczna ilość energii. Bardzo prosto można wyliczyć, że energii tej nie było w stanie dostarczyć ani paliwo zgromadzone w obu eksplodujących samolotach, ani też energia grawitacyjna obu budynków. Jeśli więc ktoś nie jest w stanie zaakceptować, że oba budynki odparowane zostały przez energię pochodzącą z napędu niewidzialnego UFO, proponowałbym aby wyliczył i dokładnie wskazał skąd wzięła się ta ogromna energia konieczna do zamienienia w opary tak dużej masy betonu, stali, szkła, ciał ludzkich, itp.!

Dowodem materialnym na fakt, że większość masy obu budynków została po prostu odparowana przez UFO i zamieniona w skroplony pył, jest szokująco niewysoka ilość ruin jakie pozostały po obu zawalonych drapaczach chmur. Wszakże gro masy tych budynków rozproszone zostało w formie grubej warstwy skroplonego pyłu, jaki opadł na ulice Nowego Jorku, a następnie jaki szybko został zmyty "zorganizowanym" celowo w tym celu przez UFO ulewnym deszczem. Z wielkości obu budynków wynikałoby, że ich ruiny powinny piętrzyć się jak wysoka góra, wznosząc się wiele pięter ponad ziemią. Tymczasem trudno je było odnotować nawet z poziomu ulicy. Niektórzy spekulowali, że jest ich tak mało, ponieważ odłamki te zapadły się do podziemnych parkingów i piwnic. Jednak po odkopaniu owych parkingów i piwnic okazało się, że są one niemal puste. Zaiste, tym razem ci Amerykanie nie zdali życiowego egzaminu z codzienngo wykorzystania wiedzy fizycznej.

7. Temperatura konieczna do odparowania konstrukcji budynków. Jak wiadomo nam z nauk fizycznych, temperatura konieczna do odparowania poszczególnych składników konstrukcji obu drapaczy chmur, jest znacznie wyższa od temperatury wymaganej do jedynie stopienia owych fragmentów. Wszakże, aby odparować metal lub beton, konieczne jest przekroczenie temperatury wrzenia tych substancji, jakie są ogromne. Przykładowo, zgodnie z danymi zawartymi w tabeli na stronie 119 książki [3E8] pióra Ros E. Bolz, "Handbook of tables for applied engineering science", CRC Press, 1987, ISBN 0-8493-0252-8, temperatura topnienia czystego żelaza, przy jakiej zamienia się ono w płyn, wynosi 1670 °C. Natomiast temperatura gotowania się czystego żelaza, przy jakiej zaczyna się ono zamieniać w opary, wynosi aż 2870 °C. Tak ogromnych temperatur nie jest jednak w stanie wytworzyć zwykłe palenie się paliwa lotniczego - i to w zamkniętej przestrzeni z utrudnionym dostępem tlenu. Jednym zjawiskiem jakie obecnie ludzie są w stanie wywołać, a jakie mogłoby spowodować odparowanie materiałów na tak ogromną skalę, to eksplozja termonuklearna. Jednak wir plazmowy UFO bez trudu odparowuje dowolne materiały i to w dowolnych ilościach. Na Borneo, ja osobiście oglądałem ogromny tunel "Deer Cave" o ponad 140 metrowej średnicy, jaki odparowany został przez UFO typu K8 przelatujące na wskroś całej góry. Tunel ten pokazany jest na rysunku E2 z niniejszej monografii, a także na rysunku P6 w monografii [1/3] oraz na rysunku B4 w traktacie [4B]. O zdolności wiru plazmowego do odparowywania materiałów wiemy już z całą pewnością, ponieważ technologia ludzka dorobiła się już tzw. "palników plazmowych" jakie używane są do cięcia nawet najtwardszych materiałów (podobnie jak wir plazmowy UFO, palniki te również odparowują dowolne materiały, tyle tylko, że na bardzo niewielką skalę).

8. Opadnięcie na ulice Nowego Jorku masy nieodparowanych papierów i dokumentów. Piła plazmowa formowana przez wirujące pole magnetyczne UFO ma to do siebie, że jest ona w stanie odparować jedynie te obiekty, jakie opierają się jej podmuchowi, a więc jakie omywane są i jonizowane przez silne pole magnetyczne wehikułu UFO, w ruchu wirowym tego pola. Natomiast lekkie i elektrycznie nieprzewodzące obiekty, takie jak kartki papieru, które zostają porywane tym wirem pola i wirują wraz z polem magnetycznym UFO, nie indukując w sobie żadnych jonów ani niszczącej energii cieplnej. Stąd, w przypadku niszczenia przez wir plazmowy niewidzialnego UFO budynków WTC, zapełniające je papiery i dokumenty zostały zawirowane wirem plazmowym wehikułu UFO, jednak nie zniszczone. Faktycznie więc doszło w nich do paradoksalnej sytuacji, kiedy to nawet najbardziej trwałe fragmenty konstrukcji owego budynku zostaną odparowane i zamienione w skroplone pyły, jednak jednocześnie kartki papieru zawarte w owych budynkach zostaną jedynie zawirowane przez pole magnetyczne UFO, rozdmuchane na wszystkie strony świata i opadłe na ulice bez widocznych na sobie śladów zniszczeń. Faktycznie też, po odparowaniu obu biurowców przez niewidzialny wehikuł UFO, na ulice Nowego Jorku opadły setki ton dokumentów i kartek papieru, jakie nie zostały zniszczone ani odparowane przez wir plazmowy owego UFO.

9. Obecność ogromnej liczby pozostałości w postaci aerodynamicznych jakby "kamieni". Jeśli budynek zwyczajnie się zawala, jego fragmenty takie jak beton, kafelki, cegły, gips, itp., zostają skruszone w procesie upadku oraz zalegają potem zwałami w formie "kruszonki". Charakterystyczną cechą tej "kruszonki" jest obecność wielu ostrych krawędzi, szpiczaste występy, oraz kanciaste, wieloboczne zarysy. Tymczasem jeśli ktoś odwiedzi któryś z tuneli wypalonych w skale przez UFO (np. ilustrowaną tutaj "Deer Cave"), wówczas jego uwagę przykuje ogromna liczba pozaokrąglanych, aerodynamicznych kamieni zalegających dno tego tunelu UFO. Cechą charakterystyczną tych kamieni jest, że posiadają one wyłącznie pozaokrąglane, wypukłe krawędzie, a także że brak w nich jakichkolwiek ostrych występów, rogów, krawędzi, ani zdecydowanych wklęsłości czy przelotowych otworów. Są one pozostałościami rodzimej skały, jakie się odrywały w momencie odparowywania tunelu, zaś lecąc w dół obtapiane zostawały przez wir plazmowy UFO właśnie w takie aerodynamiczne, wypukłe kamienie. Kiedy w telewizji pokazywano proces usuwania pozostałości po WTC, jeden szczegół jaki wówczas mnie nieustannie uderzał, to że pozostałości te uformowane były właśnie w ogromną liczbę aerodynamicznych jakby "kamieni" o pozaokrąglanych krawędziach i bez żadnych ostrych obrzeży - tj. dokładnie takich jakie zalegają dna podziemnych tuneli odparowanych przez UFO, jednak jakie nie mają prawa być znajdowane w ruinach zawalonych budynków. Obecność ogromnej liczby takich aerodynamicznych jakby "kamieni", jest jeszcze jednym dowodem na odparowanie obu budynków WTC przez wir plazmowy wehikułu UFO.

10. Zanik kolorów. W swoich wieloletnich badaniach miejsc lądowania UFO w Nowej Zelandii, zdołałem odnotować unikalną zdolność wiru magnetycznego do eliminowania kolorów. Wszelkie obiekty jakie w swoim naturalnym stanie wykazują żywą kolorystykę, po ich omieceniu wirującym polem magnetycznym UFO tracą te kolory i przyjmują kolor jaki przypomina rdzę lub popiół. Owa unikalna zdolność wiru magnetycznego do neutralizowania kolorów może więc stanowić jedną z cech odróżniających, jaka pozwala na odróżnienie "naturalnego" zawalenia się budynku, od odparowania tego budynki wirem magnetycznym UFO. Otóż w budynku jaki zawalił się w sposób "naturalny" wszystkie jego kolorowe powierzchnie i obiekty utrzymają swój oryginalny kolor, nawet jeśli zostaną fizycznie połamane lub zniszczone. Tymczasem w budynku odparowanym przez wir magnetyczny UFO, zanikną wszelkie żywe kolory, zaś wszystko co ostanie się zniszczeniu, jednak co omyte zostało wirem magnetycznym UFO, przyjmie ów charakterystyczny wygląd rdzy lub popiołu. Jeśli ktoś ogląda kolorowe filmy miejsca zniszczenia WTC, wówczas się okazuje, że wszystko w owych miejcach przyjmuje ów charakterystyczny dla wiru magnetycznego brak kolorów. W obszarze zniszczenia nie daje się znaleźć nawet jednego maleńkiego obiektu, który utrzymałby jakiś swój naturalny żywy kolor.

11. Brak ciał ofiar. Podczas zawalania się budynków, w ruinach zawsze znajdują się ciała ofiar zawalenia. Tymczasem ciała niemal wszystkich ofiar obecnych w obu drapaczach chmur, po prostu zostały odparowane, nie pozostawiając po sobie śladów. Jedyne co zdołało opaść na ziemię, to lekkie fragmenty ciał, takie jak palce, uszy, czy kawałki skóry, które odcinane zostawały przez wir plazmowy od reszty ciał - zaś po odcięciu zawirowane wraz z plazmą, a stąd które ostawały się zniszczeniu.

W tuż po odparowaniu budynków WTC, liczba ofiar tej tragedii oceniana była na około od 6000 do 7000 ludzi. Jednak sporządzona później dokładna lista osób, których zaginionięcie w tej tragedii oficjalnie zgłoszone zostało władzom amerykańskim, zawierała 2823 osoby. (Tj. taka właśnie liczba 2823 osób podana została oficjalnie w piątek, dnia 31 Maja 2002 roku, w dzienniku TVNZ na kanale 1, o godzinie 6 pm.) Z tej potwierdzonej liczby 2823 osób zaginionych w WTC, ciał około 1700 osób nigdy nie udało się odnaleźć. To oznacza, że po odparowaniu WTC przez UFO, całkowitemu zniszczeniu i zamienieniu w opary, oparły się szczątki tylko mniej niż 10% zawartych w tych budynkach ludzi.

Dodatkowym dowodem na zniszczenie budynków WTC piłą plazmową UFO, jest też niemal całkowity brak osób, które ocalały. Jak wiadomo, w normalnych zawaleniach zawsze niektórzy ludzie wpadają gdzieś pomiędzy fragmenty konstrukcji w tak szczęśliwy sposób, że wychodzą z życiem. Tymczasem w Nowym Jorku, nikt kto pozostawał w odparowanych przez UFO częściach budynków, nie wyszedł z życiem. Nie powinno to dziwić, bowiem wszystko co znajdowało się w zniszczonych przez UFO obszarach zostało po prostu odparowane.

12. Obecność niewidzialnych wehikułów UFO na miejscu zdarzenia. Podczas uważnego obserwowania ujęć pokazywanych w telewizji w trakcie owych tragicznych zdarzeń, wieczorem w dniu 12 września 2001 roku, na jednym z reportaży pokazywanych w telewizji nowozelandzkiej (niestety nie pamiętam na którym kanale, bo oglądałem wówczas przemiennie dwa kanały, tj. 1 oraz 3) odnotowałem wyraźny zarys biało-szarego wylotu ośmiobocznej komory oscylacyjnej niewidzialnego UFO. Był on dokładnie podobny do zarysu komory oscylacyjnej niewidzialnego UFO pokazanego na rysunku S8 monografii [1/3] oraz rysunku D2 traktatu [4B], oraz opisanego dokładniej w podrozdziałach odpowiednio S6 i D2 owych opracowań. Tyle tylko, że oglądany przeze mnie biało-szary wylot z komory oscylacyjnej niewidzialnego UFO sfilmowanego w Nowym Jorku, miał kształt kompletnego ośmioboku. To oznaczało, że kamera skierowana była wprost na pędnik główny owego UFO oraz wzdłuż linii sił pola magnetycznego tego wehikułu. Aczkolwiek zapewne w wyniku manipulacji szatańskich pasożytów, owo wideo zostało natychmiast wycofane z upowszechnienia i nie widziałem go już ponownie, niemniej ciągle zapewne znajduje się ono w archiwach, stąd zainteresowane osoby powinny być w stanie je zdobyć - jeśli zajdzie potrzeba jego naukowego przeanalizowania. (Przykładowo, zostałem kiedyś poinformowany, że telewizja Nowej Zelandii w swoich archiwach posiada nagrania wszystkiego co zostało przez nią kiedykolwiek wyemitowane, oraz że publiczność może zakupić taśmę z nagraniem dowolnego fragmentu tej emisji, jeśli zna datę, czas i kanał emisji - nie wiem jednak za jaką cenę). Stąd osoby, które zainteresowane byłyby w szczegółowszym przebadaniu rozwoju wzmiankowanych w tym podrozdziale wydarzeń, mogą zapewne zamówić kopie owych nagrań pod adresem odpowiedniego kanału TVNZ. Dla kanału 1 TVNZ: TVNZ Archives, P.O. Box 30-444, Lower Hutt, New Zealand. Dla kanału 3 TVNZ: TV3 Network, Level 3, Bldg C, 72 Abel Smith Street, P.O. Box 1334, Wellington, New Zealand.)

Zarys całego wehikułu UFO typu K6 działającego podczas omawianych tutaj tragicznych wydarzeń wokół budynków WTC, uchwycony też został aż kilkoma prywatnymi kamerami wideo. Fragmenty dwóch wideo pokazujących takie UFO, wystawione zostały do wglądu zainteresowanych osób na japońskiej stronie internetowej o następującym adresie:

http://www2.justnet.ne.jp/%7Ekiti/Ufo/wtc/wtc.htm

Kiedy oglądałem tam owe wideo dnia 12 października 2001 roku, na jednym z nich kontury sfilmowanego wehikułu UFO były tak wyraźne, że dało się nawet z nich zmierzyć stosunek D/H=K dla owego wehikułu. Jak się okazuje stosunek ten wynosił K=D/H=6. To zaś oznacza, że budynki WTC zaatakowane zostały właśnie przez UFO typu K6.

13. Zakłócenia w łączności radiowej jakie wystąpiły podczas odparowania WTC, a jakie badaczom UFO doskonale znane są dla przypadków pobliskich obecności UFO. Jak to doskonale każdemu wiadomo z opisów spotkań z UFO, kiedy w pobliżu znajduje się jakiś wehikuł UFO, łączność radiowa zaczyna zawodzić. Podobne zjawisko wystąpiło jakieś 20 minut przed odparowaniem WTC, kiedy to dowodzący akcją ratunkową wydali radiowy rozkaz do strażaków znajdujących się w budynkach WTC, aby ci strażacy natychmiast opuścili budynki. Jednak strażacy nie usłyszeli owego rozkazu. Owo tajemnicze zakłócenie łączności radiowej ze strażakami stanowi zagadkę dla badaczy tego nieszczęścia. Początkowo posądzano że przekaźnik (relay) znajdujący się w budynku zawiódł. Później jednak odkryto, że któryś ze strażaków będących poza zasięgiem pola UFO transmitował wiadomości swoją radiostacją, stąd faktycznie ów przekaźnik musiał pozostawać sprawny. Zagadka owego zaniku łączności radiowej pozostaje więc niewyjaśniona dla ortodoksyjnych badaczy. Oczywiście, gdyby badacze ci wzięli pod uwagę pobliską obecność UFO, wówczas powód utraty łączności stałby się zrozumiały.

14. Wymowne okoliczności rozbicia się w Pittsburgh czwartego z uprowadzonych samolotów (UA lot nr 93). Jak na to fakty zdają się wskazywać, rozbicie się tego samolotu o ziemię spowodowane było nie wypadkiem czy błędem pilotażu, a celową eksplozją na jego skrzydle. Wiadomo, że terroryści nie mają dostępu do skrzydła. Stąd jakakolwiek eksplozja w tym miejscu musiała zostać spowodowana jakąś interwencją zewnętrzną. Z kolei okoliczności owej eksplozji na skrzydle samolotu sugerują, że stanowiła ona reakcję na szansę zdemaskowania udziału UFO w tym akcie terroryzmu. Wszakże pasażerowie tego czwartego samolotu uderzyli na porywaczy, najprawdopodobniej przejmując ponownie kontrolę nad samolotem. To zaś groziło, że jeśli samolot wyląduje z żywymi porywaczami, udział UFO w owych atakach wyjdzie na światło dzienne. Aby więc uniemożliwić ujęcie porywaczy żywcem, zapewne niewidzialny wehikuł UFO jaki po kryjomu towarzyszył temu samolotowi, celowo spowodował ową eksplozję na skrzydle i katastrofę, tak aby nikt nie przeżył i nie zaczął mówić. W ten sposób, bez względu na to kim byli owi porywacze i jakie pakty czy obietnice łączyły ich z UFO, nikt teraz nie będzie już w stanie poznać prawdy.

15. Niemożność odczytania zapisów głosowych z "czarnych skrzynek". Na bezpośredni udział UFOnautów (szatańskich pasożytów) w omawianej tutaj tragedii świadczy też fakt, że swoimi trudnymi do wykrycia metodami (przez ludzi uważanymi za ciągi "zbiegów okoliczności"), efektywnie, choć w każdym przypadku odmienną metodą, uniemożliwili oni odtworzenie rozmów mających miejsce w kokpitach uprowadzanych samolotów. Żadnego z zapisów głosowych w tzw. "czarnych skrzynkach" jakie zainstalowane były w owych samolotach nie dało się bowiem odczytać. Uniemożliwienia tego UFOnauci dokonali częściowo poprzez spowodowanie zniszczenia "czarnych skrzynek" z niektórych samolotów, częściowo zaś poprzez zniszczenie zapisów głosowych w tych skrzynkach jakie mimo wszystko udało się odnaleźć. Wszakże w tych rozmowach terroryści mogli wzmiankować coś o udziale UFO w całej sprawie.

16. Zaskoczenie rzekomego sprawcy zniszczeń. W dniu 11 grudnia 2001 roku, niemal wszystkie agencje telewizyjne na świecie pokazywały taśmę wideo, jaką uwolniły amerykańskie służby specjalne, a jaka utrwaliła wypowiedź Osama Bin Laden (tj. rzekomego organizatora i sprawcy zamachów na WTC). Taśma ta nagrana była podczas któregoś z posiłków, jaki Osama miał ze swoimi zwolennikami. Dzięki jednak znajomości techniki i metod działania UFOli, podczas oglądania owej taśmy uderzyło mnie, że jest ona raczej dowodem na odpowiedzialność UFOli za zniszczenie WTC. Przykładowo, zgodnie z moim rozeznaniem sprawy, taśma ta wcale nie została nagrana przez ludzi, a przez niewidzialnych UFOli. Ponadto dokumentuje ona zaskoczenie nagranych na niej osób, zarówno z powodu samego faktu i terminu ataku na WTC, jak z powodu wyników tego ataku. Takie zaś zaskoczenie osób obciążanych za ów atak, faktycznie znacza, że atak ten wcale nie został zorganizowany przez nich, a przez UFOli, którzy z nich uczynili potem swoich kozłów ofiarnych.

Zacznę od wyjaśnienia, co w owej taśmie przekonuje mnie, że to niewidzialni UFOle, a nie ludzie, ją nagrali. Pierwszym takim dowodem, że taśma nagrana była przez samych UFOli, a nie przez ludzi ani przez ukrytą kamerę, jest fakt że taśma wyraźnie ujawnia sobą działanie operatora, którego rozmawiający wcale nie widzą. Przykładowo, kiedykolwiek któryś z uczestników tej rozmowy zaczyna mówić, natychmiast kamera "zoomuje" na niego, pokazując go w zbliżeniu - co oznacza, że jest obsługiwana na żywo przez inteligentnego operatora, który wie i widzi co się dzieje. Jednak wszyscy uczestnicy rozmowy zachowują się dokładnie tak, jakby żaden operator nie istniał, a ściślej wyraźnie uczestnicy rozmowy nie widzą filmującego (tj. osoby te zachowują się na owej taśmie w sposób na jaki zachowują się tylko ludzie, którzy sądzą, że nikt postronny ich nie widzi - czasami nawet prześlizgując wzrokiem po miejscu, z którego nagrywał ich niewidzialny UFOl). Dla mnie jest to dowodem, że filowania dokonał niewidzialny dla wzroku UFOl, ukryty w stanie migotania telekinetycznego, a nie jakiś ludzki operator czy automatyczna ukryta kamera szpiegowska. Kolejnym dowodem na wykonanie tej taśmy przez niewidzialnego UFOla jest fakt, że taśma ta nie posiada autora, a zwyczajnie - po nagraniu przez UFOli, podrzucona następnie została ludziom, tak aby Amerykanie weszli w jej posiadanie. Kolejny dowód to treść samej rozmowy (z treści tej dosyć jasno wynika, że biorący w niej udział ludzie nie zdawali sobie sprawy, że są filmowani przez niewidzialnego UFOla). W końcu dosyć znaczącym dowodem na nagranie tej taśmy przez UFOla, są techniczne szczegóły, jakie zdradzają jej nagrywanie w stanie migotania telekinetycznego. Przykładowo głos i obraz na owej taśmie niosą w sobie tak dużo charakterystycznych zniekształceń, zafalowań, nieciągłości i drgań - jakie zdradzają ich pochodzenie ze stanu migotania telekinetycznego, że nawet matka Osama Bin Laden nie poznała na owej taśmie głosu swego syna. Dlatego w artykule [4E8] "Videotape a fake, says Osama's mother" opublikowanym w malezyjskim wydaniu gazety The Star, wydanie z poniedziałku, 24 grudnia 2001 roku, strona 29, matka Osama twierdzi, cytuję "the voice is unclear and uneven" (tj. "głos jest nieczysty i nierówny"), a stąd że taśma jest nieprawdziwa i że została ona sfabrykowana. Wykonanie i podrzucenie owej taśy przez UFO, czyni z niej już drugi materiał dowodowy (po listach instrukcyjnych omawianych w punkcie C poniżej), jaki najwidoczniej został sfabrykowany przez UFOli i podrzucony ludziom, aby uczynić z Osama Bin Laden ochotniczego kazła ofiarnego, przyjmującego na siebie odpowiedzialność za atak i zniszczenia jakich faktycznie dokonali UFOle.

Przechodząc teraz do powodów dla jakich taśma ta dowodzi, że atak na WTC zrealizowany został przez UFOli, a nie przez ludzi Osama, to na owej taśmie można ich znaleźć aż kilka. Zgodnie z zawartą na taśmie wypowiedzią owego Osama, on sam dokładnie nawet nie wiedział, że, i kiedy, atak na WTC zostaje przerowadzony - chociaż świat przyporządkowuje mu rzekomą odpowiedzialność za ów atak, oraz na przekór, że atak ów został wykonany rzekomo rękami ludzi jakim on przewodzi. Jego niewiedza o fakcie i dacie ataku, wyłania się dosyć jednoznacznie ze sposobu, na jaki dla "zachowania twarzy", tłumaczy on brak informacji i brak wiedzy, wśród swoich własnych ludzi. (Widać jego właśni współpracownicy kwestionowali, jak to się stało, że atak został dokonany, zaś ani on sam, ani nikt z jego otoczenia, nic o ataku tym nie wiedział.) Na taśmie twierdzi on, że ów brak informacji o tym co się dzieje, wynika z konspiracyjnej zasady na jakiej jego ludzie działają. Tymczasem w świetle mojej znajomości metod UFO, jeśli będąc przywódcą rzekomych zamachowców, on sam nie wiedział, ani że atak ów będzie dokonany, ani kiedy on nastąpi, to oznacza, że zorganizowaniem tego ataku faktycznie zajęli się nie jego ludzie, a UFOle. Ponadto z taśmy wynika też, że Osama Bin Laden był także wysoce zaskoczony efektami ataku. Na przekór, że sam kiedyś prowadził firmę budowlaną i że znał się na budownictwie, nie mógł zrozumieć jak to się stało, że całe budynki WTC się zawaliły. (Z jego wypowiedzi na taśmie wynikało, że mógłby sobie wyobrazić zawalenie się trzech czy czterech pięter, w jakie uderzyły samoloty, jednak był ogromnie zaskoczony, że zawaliły się całe budynki.) Czyż zaś nie śmiechu warte jest twierdzenie, że atak został zaplanowany przez kogoś, kto jest wyraźnie zaskoczony jego efektami?

Powyższe chciałbym uzupełnić wyjaśnieniem, że w dokładnie taki sam sposób jak obecnie UFOle wrabiają Osama Bin Laden w odpowiedzialność za atak, jakiego dokonali sami UFOle, w przeszłości UFOle ci wrabiali (zaś w przyszłości będą wrabiali) innych ludzi za wszelkie świństwa jakie tylko UFOle popełniają na ludzkości. Dobrze więc się stało, że dokładnie poznajemy metody, jakimi UFOle maskują teraz swoje odparowanie WTC, tak abyśmy w przyszłości łatwiej mogli już rozszyfrować metody, za pośrednictwem jakich UFOle popełnią swoje następne zbrodnie na ludzkości.

Powyższe dowody empiryczne prowadzą do bardzo szokujących wniosków. Mianowicie udowadniają one, że UFOnauci zaciekle i bezpardonowo atakują naszą planetę i że za wszelką cenę starają się sprowokować niszczycielską wojnę wśród ludzi. Z punktu widzenia moralnego, okupujący ziemię szatańscy pasożyci stawiają więc nas w opisywanej w podrozdziale C8 sytuacji obronnej typu "ty lub ja".

Niniejsze ustalenie, że niewidzialne wehikuły UFO celowo i aktywnie odparowały w Nowym Jorku drapacze chmur WTC i zabiły znajdujących się w nich niewinnych ludzi, tylko po to aby zwielokrotnić efekty sekretnie zamanipulowanego przez siebie terrorystycznego ataku, aby spotęgować rządzę zemsty oraz aby podzielić ludzkość na dwa obozy, posiada najróżniejsze implikacje. Aby wyliczyć tutaj co ważniejsze z tych implikacji, to obejmują one m.in.:

A. Obecność ludzkiego kozła ofiarnego na UFO. Na pokładzie wehikułu UFO, który odparował drapacze chmur WTC z Nowego Jorku, musiał znajdować się co najmniej jeden człowiek (tj. Ziemianin). Wszakże wiedzący o prawach moralnych UFOnauci nie wzięliby na siebie karmy tak masowego aktu terroru. Musieli więc mieć na pokładzie swojego wehikułu jakiegoś ludzkiego kozła ofiarnego, na którego karma za ów terrorystyczny atak została wówczas zrzucona. Z tego co wiem na temat metod używanych przez UFOnautów dla przerzucenia na ludzi tak niszczycielskiej karmy, osoba która wzięła na siebie ową karmę, najprawdopodobniej pilotowała osobiście wehikuł UFO, który odparował budynki WTC. To zaś oznacza, że jeśli UFOnauci natychmiast nie zlikwidują tej osoby, istnieje ktoś na Ziemi, kto w swojej pamięci nieświadomej przenosi prawdę na temat tego zbrodniczego czynu. Ktoś ten jednego dnia może więc sobie wszystko przypomnieć i zacząć mówić.

B. Niezbędność długich przygotowań i planowania. UFOnauci musieli przygotowywać się do owego aktu sabotażu przez bardzo długi czas. Wszakże musieli wybrać i przeszkolić tego człowieka który pilotował wehikuł UFO podczas dokonywania odparowania budynków WTC i który za czyn ów przejął na siebie karmę. Musieli też hipnotycznie zamanipulować i przekonać do samobójczego paktu owych ludzi, którzy uprowadzili samoloty i dokonali nimi aktu terroru.

C. "Pakt" terrorystów z UFOnautami. Z istniejącego materiału dowodowego wynika, że wszyscy ludzcy terroryści, którzy uprowadzili samoloty oraz którzy dokonali owych samobójczych ataków, zawarli sekretny "pakt" z UFOnautami. Znając metody działania UFOnautów posądzam, że w czasach kiedy UFOnauci planowali i przygotowywali zniszczenie owych budynków w Nowym Jorku, skontaktowali się oni z kilkoma starannie wybranymi przez siebie religijnymi fanatykami, przedstawiając się jako "anioły" lub jako "wysłannicy boga". Następnie namówili owych fanatyków do wykonania ataku, przekonując ich, że wypełniają "wolę boga" oraz jednocześnie zawierając z nimi "pakt" o uratowanie ich życia. Najprawdopodobniej pakt ten polegał na tym, że UFOnauci udzielili przyszłym terrorystom słownej obietnicy, że w ostatniej chwili uratują ich przed śmiercią poprzez teleportacyjne wydobycie ich z rozpadających się samolotów. (Oczywiście, UFOnauci wcale nie zamierzali wypełnić owej obietnicy, po cóż bowiem mieliby ryzykować, że po wyjściu żywcem terroryści ci zaczną mówić.) Dla zwiększenia wiarygodności swoich obietnic, UFOnauci zapewne zademonstrowali naiwnym terrorystom "cudowną" zdolność do wydobycia ich z lecącego samolotu i do przeniesienia w bezpieczne miejsce. Wszakże jedynie takim "paktem" z istotami podającymi się za "aniołów" lub "wysłanników boga", można wytłumaczyć ochoczość z jaką 19 porywaczy wzięło udział w owym samobójczym akcie terroru i wykonało go precyzyjnie bez późniejszego rozmyślenia się czy zmiany swoich początkowych zamiarów. (Aczkolwiek fakt, że niektórzy z owych porywaczy posiadali charakterystyczne "diabelskie oczy" o trójkątnym zarysie dokładniej opisywane w podrozdziale U7.1, zdecydowanie wskazuje na to, że w każdym z uprowadzonych samolotów, niezależnie od ludzkich porywaczy znajdował się co najmniej jeden UFOnauta który nadzorował całą operację.) Także tylko wiedzą porywaczy o roli UFO w całym akcie terroru można wytłumaczyć powód, dla jakiego czwarty samolot musiał zostać zniszczony kiedy terrorystom zagroziło wpadnięcie w ręce władz amerykańskich. (Szybka i nieodwołalna śmierć terrorystów jest cechą wszystkich aktów terroru organizowanych przez UFO - tak aby ludzkość nigdy nie poznała prawdy.) Ta sama niebezpieczna dla UFOnautów wiedza tłumaczy też dlaczego nagrania ostatnich chwil w samolotach nie ocalały w żadnej z tzw. "czarnych skrzynek" - wszakże w ostatnich chwilach terroryści mogli zacząc wykrzykiwać w kokpitach "aniołowie - dlaczego spóźniacie się z obiecanym zabraniem nas stąd i ocaleniem naszego życia".

Jest wysoce znamienne, że niemal we wszystkich przypadkach co większych aktów terroru lub masowych morderstw odbywających się na Ziemi, sprawcy tych aktów wyraźnie stwierdzają, że ich dokonania nakazały im jakieś nadprzyrodzone istoty lub jakieś nadprzyrodzone głosy. Wygląda więc na to, że UFOnauci telepatycznie lub hipnotycznie wmuszają w zawarcie ze sobą swoistego "paktu" praktycznie każdą osobę, która później dokonuje jakiejś znacznej okropności czy masowego mordu.

Początkowo istnienie owego "paktu" terrorystów WTC z UFOnautami wydedukowałem teoretycznie jedynie na podstawie swojej znajomości metod działania okupujących Ziemię UFOnautów. Jednak w dniu 29 września 2001 roku, dowiedziałem się, że istnieje faktyczny materiał dowodowy, jaki dokumentuje i potwierdza istnienie tego paktu. Władze amerykańskie odkryły bowiem pisany ręcznie w języku arabskim 5-cio stronicowy list instrukcyjny do terrorystów. List ten wszyscy terroryści otrzymali od kogoś bliżej nieznanego. Aż trzy kopie tego listu znalezione zostały w bagażach trzech odmiennych terrorystów biorących udział w omawianym tu ataku. List ten napisany był zdumiewająco szczegółowo, fachowo i ze szwajcarską (a nie arabską) precyzją. Moim zdaniem jego wysoka szczegółowość, fachowość, znajomość przedmiotu oraz precyzja wprost wskazują, że faktycznym jego autorem był jakiś ekspert UFOnauta do spraw sabotażu na Ziemi. Treść tego listu omawiana było w sobotę, dnia 29 września 2001 roku, na początku dziennika telewizyjnego w kanale trzecim TVNZ, zaczynającego się o godzinie 18. W jednym z omawianych wówczas fragmentów tego listu było wprost powiedziane, że terroryści powinni się nie bać, bowiem cały czas pozostaną oni pod bezpośrednią opieką "aniołów". (Z badań UFO wiadomo wszakże, że niektórzy UFOnauci przedstawiają się ludziom z jakimi muszą się kontaktować pozując właśnie, że jestem "aniołem", jestem "posłańcem Boga", a niekiedy nawet: jestem samym Bogiem lub samym Jezusem.) Ciekawe jednak, że zapewniając o nieustannej opiece owych "aniołów", ów list zawierał także już wytyczne, jakie z góry zakładały że "aniołowie" z paktu tego wcale nie mieli zamiaru się wywiązywać oraz, że tak zaprogramowały one swoich podopiecznych, aby ekipy śledcze przypadkiem nie wpadły później na ślad istnienia "paktu" terrorystów z UFOnautami, a widziały ów zamach wyłącznie jako wynik religijnego fanatyzmu. List bowiem nakazywał, że w chwili kiedy samolot uderzał będzie w swój cel, terroryści muszą głośno krzyczeć "Allah jest wielki". (W razie utrwalenia ich ostatnich chwil w "czarnych skrzynkach" samolotów, takie okrzyki dawały zupełnie odmienną wymowę niż gdyby terroryści zaczęli krzyczeć np. "hej aniołowie - kiedy wreszcie zaczniecie owo obiecane paktem wyciąganie nas żywcem z tego samolotu".) W kolejnym dzienniku telewizyjnym jaki owego 29 września 2001 roku oglądałem na niemieckim kanale DW w telewizji nowozelandzkiej o godzinie 22:10, cytowany był inny fragment tego samego listu. We fragmencie tym wyjaśnione było czyich rozkazów terroryści mają słuchać. M.in. list nakazywał, cytuję: "... bądź posłuszny Bogu, Jego posłańcom ..." (po angielsku: "... obey God, His messengers ..."). A więc ponownie list ten potwierdza, że terroryści byli w fizycznym kontakcie z jakimiś istotami które wydawały im rozkazy i które podawały się za "posłańców Boga", zaś jedna z nich być może podawała się nawet za "samego Boga".

D. Całkowite lekceważenie wiedzy i fachowości Amerykanów. UFOnauci w ogóle nie liczą się z naukowcami amerykańskimi. Gdyby bowiem UFOnauci posądzali, że istnieje jakieś niebezpieczeństwo, że któryś z naukowców amerykańskich potrafi odkryć i udowodnić, że to UFO kryje się za odparowaniem budynków WTC, wówczas zapewne nie dokonaliby tak oczywistego aktu agresji. Jednak UFOnauci najwyraźniej są pewni, że obecnie w Stanach Zjednoczonych wiedza na temat UFO wcale nie jest wyższa niż była ona w starożytnej Grecji, oraz że nie istnieje w USA nawet jeden naukowiec, który potrafiłby się zorientować co jest grane i przekonać dowodami władze o udziale UFO w owych tragicznych wydarzeniach. Ta opinia UFOli doskonale zresztą się sprawdza. Na przekór bowiem owych licznych paradoksów ataku UFO na drapacze chmur w Nowym Jorku, o jakie to paradoksy ludzie dosłownie "rozbijają sobie nosy", faktycznie to żaden z naukowców amerykańskich nawet nie próbował zadać oczywistych pytań jakie w tej sprawie aż piszczą aby je wyjaśnić! Oto do jakich wypaczeń prawdy i przeoczeń oczywistego prowadzi instytucjonalne pasożytnictwo i mentalność zyskowości kultywowane przez naukę krajów dobrobytu.

E. Telepatyczne manipulowanie ludzi ku wojnie światowej. Począwszy od chwili odparowania owych budynków, UFOnauci prowadzą oczywistą i doskonale widoczną kampanię telepatycznego manipulowania ludźmi na Ziemi, nacelowaną na doprowadzenie do trzeciej wojny światowej. Wszakże chodzi im dokładnie o to, aby ludzie nie zachowali się racjonalnie, aby szukali zemsty zamiast ukarania winnych i szukania sprawiedliwości, oraz aby rozpoczęli jądrowe niszczenie swojej planety. Fakt istnienia owej kampanii można odnotować po tym jak bardzo nerwowi i drażliwi ludzie wówczas raptownie stali się na całym świecie. Jest on też widoczny po tym, że natychmiast po owym sabotażu całą naszą planetę ogarnęła jakby telepatycznie indukowana gorączka. Przykładowo, w piątek dnia 14 września 2001 roku, nawet tak przyjazne zawsze sobie kraje jak Nowa Zelandia i Australia, o mało nie weszły w poważny konflikt. Powodem był upadek nowozelandzkiej linii lotniczej "Air New Zealand", oraz posiadanej przez Air New Zealand australijskiej linii lotniczej "Ansett". (Upadek ten spowodowany był wejściem kierownictwa obu linii lotniczych w stan zaawansowanego pasożytnictwa opisanego w rozdziale JD.) Głowa rządu Nowej Zelandii, Miss Helen Clark, była wówczas blokowana na lotnisku w Melbourne, zaś Nowa Zelandia musiała wysłać samolot wojskowy do Australii aby swoją przywódczynię wyciągnąć z kłopotów. Sprawa ta również wcale nie ucichła zaraz po jej rozwiązaniu, a wlokła się i pogłębiała bez przerwy, podważając przyjacielskie stosunki jakie poprzednio istniały pomiędzy obu tymi krajami. Oczywiście, był to jedynie maleńki incydent z całej eksplozji przemocy i zemsty jaka po 11 września 2001 roku zaczęła być eskalowana na Ziemi. Miejmy nadzieję, że mordercze zamiary UFOnautów aby zainicjować wojnę światową na Ziemi tym razem nie dadzą się wprowadzić w czyn.

F. Typowość tego typu zbrodni. Ataki w Nowy Jorku są tylko jednym z całego ciągu nieustannie organizowanych przez UFOnautów sabotaży przeciwko ludzkości. Sabotaże te są niezwykle trudne do odnotowania przez otumanionych ludzi. Są one nastawione na zniszczenie wiodących krajów jakie decydują o losach całej ludzkości (takich jak obecnie Stany Zjednoczone, zaś w przeszłości np. Niemcy czy Imperium Rzymskie). Przykładowo, liczne opowieści szeptane stwierdzają, że UFOnauci otwarcie pokazywali się Hitlerowi i przekazywali mu wytyczne postępowania oraz nakazy - Hitler zresztą panicznie podobno się ich bał. Faktycznie więc to UFO, a nie Hitler, zainicjowało drugą wojnę światową. Hitler jedynie wypełniał nakazy UFOnautów. Podobnie było z pierwszą wojną światową - to właśnie UFO ją wmanipulowało ludzkości poprzez zorganizowanie inicjujących ją zamachów w Sarajewie i następne telepatyczne podburzanie jednych ludzi przeciwko innym. Z dostępnego materiału dowodowego zdaje się również jasno wynikać, że w rezultacie terroryzmu wmanipulowanego kilku osobom przez UFO zginął zapewne prezydent USA, John F. Kennedy, oraz przywódca murzynów Martin L. King. Do klasy bezpośrednich zamachów UFO na USA zaliczyć też daje się np. przypadki "zderzeń" amerykańskich samolotów z UFO wzmiankowane pod koniec podrozdziału U1 monografii [1/3]. Na przekór jednak tego wszystkiego, wielu naiwnych "UFOlogów" z USA, zamiast rzeczowo badać prawdziwe zamiary szatańskich pasożytów i możliwości techniczne ich urządzeń, raczej zajmuje się upowszechnianiem mitów, że UFO zawarły pakt z ich rządem i są "sprzymierzeńcami" USA. Czy mając takich "sprzymierzeńców" USA potrzebuje jeszcze wrogów!

G. Symbolizm tej tragedii. Właściwie jeśli się dobrze zastanowić, to zbrodnia popełniona przez UFOnautów na WTC jest ogromnie symboliczna. Faktycznie bowiem to cała nasza cywilizacja ludzka jest jak jeden z owych samolotów uprowadzonych przez marionetki UFOli aby zniszczyć WTC. Faktycznie bowiem ludzkość jest terrorem zmuszana przez morderczych UFOnautów aby nieubłaganie zmierzała ku własnej zagładzie. Jedyna więc szansa na ocalenie leży w naszym postawieniu się przeciwko UFOlom, oraz w odmowie wykonywania tego do czego UFOle nas zmuszają swym terrorem.

H. Głębia upadku moralnego kosmitów. UFOnauci to zdegenerowani psychopaci, jacy pod względem moralnym są już tak wypaczeni, że nie mogą być porównywani do nikogo na Ziemi. Nawet zawodowi mordercy z hitlerowskich obozów koncentracyjnych czy zboczeńcy Pol Pota wyglądają przy nich jak niedorosłe przedszkolaki. Nieustanna ewolucja zła, pogłębiająca się przez całe tysiąclecia w cywilizacji uprawiającej instytucjonalne pasożytnictwo i żyjącej z rabunku innych cywilizacji, powoduje że psychika UFOnautów jest już zboczona do niepojmowalnej dla nas głębokości. Są oni tak zdegenerowani, że już nie są w stanie odróżnić dobra od zła czy "moralnego" od "niemoralnego". Jedyne co znają to niskie uczucia. Praktycznie więc UFOle są zdolni do każdej zbrodni jaką ktoś tylko może sobie wyobrazić, zaś jedyne co ich ciągle powstrzymuje przed natychmiastowym wymordowaniem całej ludzkości, to strach przed karmatycznymi konsekwencjami takiego czynu.

I. Każdy jest zagrożony. Nikt nie jest bezpieczny na Ziemi, aż do czasu gdy UFOnauci zostaną usunięci z naszej planety. W opisywanej tu tragedii ze Stanów Zjednoczonych, bok przy boku umierali zarówno ci, którzy wierzyli, że ich ślepy na działania UFO rząd czuwa nad ich bezpieczeństwem, jak i ci którzy wierzyli, że trzymając się z dala od polityki i od UFO oraz zajmując się swoimi sprawami, nie narażają się nikomu i stąd są bezpieczni. Nikt więc nie powinien sądzić, że ponieważ nie interesuje się UFO ani polityką, dlatego nie będzie atakowany przez UFOnautów. Prawda jest bowiem taka, że życie każdego człowieka na Ziemi znajduje się w nieustannym niebezpieczeństwie. Każdy jest eksploatowany i zagrożony tylko ponieważ jest człowiekiem. Nawet jeśli ktoś "trzyma się z daleka", ciągle nie zna chwili kiedy będzie musiał umrzeć tak jak owe niezliczone matki i ojcowie oraz synowie i córki z Nowego Jorku, tylko dlatego że przypadkowo znajdzie się w pobliżu miejsca kolejnego ataku szatańskich pasożytów na naszą cywilizację. Zachowywanie bierności i "trzymanie się z daleka" jest najwyższą głupotą, bowiem w ten sposób pomaga się UFOnautom aby nas bez oporu wykańczali, uśmiercając jednego pasywnego człowieka po drugim. Jedyna nasza szansa to się postawić i zacząć bronić czynnie naszą planetę przed pasożytami z kosmosu! Nic też nie pomoże atakowanie ich ludzkich marionetek, bowiem usunięcie jednych ziemskich sprzedawczyków spowoduje, że UFOle zastąpią ich następnymi. Jedyne co może poprawić naszą sytuację to znaleźć sposób aby uderzyć bezpośrednio w samych UFOnautów.

Wiem, że prawda na temat omawianych tutaj tragicznych zdarzeń jest w stanie zaszokować nawet najbardziej otwartogłowych. Prawda ta jednak jest też biciem na alarm oraz zwróceniem uwagi, że śmiertelny wróg trzyma ludzkość za gardło, napuszcza jednych ludzi na drugich i że stara się rzucić nas w chaos wzajemnego mordowania się. Pozostaje nam się tylko modlić, aby wszechświatowy intelekt dał nam mądrość i siłę abyśmy nie dali się sprowokować i zamiast atakować jeden drugiego abyśmy w końcu zaczęli się bronić zgodnie przed tym niewidzialnym i szatańskim agresorem! Czy potrzeba nam jeszcze więcej makabrycznych dowodów, aby zbudzić ludzkość z dotychczasowego letargu! Wszakże UFOnauci nie ustaną w swoich morderczych prowokacjach, aż "my albo oni".

* * *

Wszystkie dane na to wskazują, że w czwartek, 4 października 2001 roku - czyli w niecały miesiąc po odparowaniu przez UFO drapaczy chmur WTC w Nowym Jorku, miała miejsce druga tragiczna prowokacja ludzkości przez UFOnautów. Jak wszelkie działania pasożytniczych UFOnautów na Ziemi, ponownie była ona trudna do odnotowania, a jeszcze trudniejsza do udowodnienia jako prowokacja zrealizowana przez UFO. Ponownie też dla niezorientowanych osób została ona tak spreparowana, aby symulować atak terrorystów lub przypadkowe zestrzelenie samolotu ukraińską rakietą. Jednak dla tych co znają możliwości techniczne UFO oraz metody działania UFOnatów, zawierała ona szereg dowodów, które dosyć silnie podpierają tezę, że była ona kolejną prowokacją UFOnautów nakierowaną na podburzanie ludzkości do bratobójczej wojny. Ta druga prowokacja najprawdopodobniej polegała na tym, że wehikuł UFO zaatakował i zniszczył nad Morzem Czarnym samolot pasażerski TU154, należący do linii lotniczych Sibir Air, lot nr 1812. Samolot ten, z 76 ludźmi na pokładzie (w większości obywatelami Izraela), odbywał lot z Tel Avivu do Nowosybirska. Po około dwóch i pół godzinie lotu, o 11:31 jego pilot raportował, że na pokładzie wszystko jest w porządku. W 4 minuty później samolot ten eksplodował w powietrzu, w znacznej części rozpadając się na maleńkie odłamki, jakie rozsiane zostały do Morza Czarnego na kształt długiej, cienkiej ścieżki. Jak w [5E8] raportował to naoczny świadek, Garik Ovanisian - pilot Armeńskiego samolotu jaki przelatywał obok, po eksplozji i rozpadnięciu się w powietrzu, jedna spora część nieszczęsnego TU154 wpadła do morza w dużym fragmencie, jednak po chwili eksplodowała już pod wodą. Na powierzchni morza pojawiła się wówczas biała plama, zaś pod wodą widać było ogień jakby palił się tam olej (cytuję w oryginale angielskojęzycznym: "The plane fell into the sea, and there was another explosion in the sea. After that I saw a big white spot on the sea and I had the impression that oil was burning"). Jak daje się domyślić, zjawiska te najprawdopodobniej spowodowane były wirem magnetycznym i jonizacją wody morskiej przez zacietrzewione UFO, jakie albo ciągle ścigało i niszczyło nieszczęsny samolot nawet pod wodą, albo też deponowało w jego resztkach jedną z owych ukraińskich rakiet jaką wcześniej przechwyciło w locie.

Jeśli przeanalizować wszelkie okoliczności zniszczenia tego samolotu, to się okazuje, że materiał dowodowy dosyć silnie sugeruje, że również i on zniszczony został przez wehikuł UFO - chociaż UFOnauci prowokacyjnie wmanipulowali ludziom inne wyjaśnienia jego losu. Mechanika zniszczenia owego samolotu sugeruje, że UFO użyło na nim niszczycielskiego trybu działania, jaki w podrozdziale F10.1 monografii [1/3] opisywany jest pod nazwą "pancerz indukcyjny". W trybie tym wirujące pole magnetyczne UFO wytwarza potężne prądy indukcyjne we wszystkich obiektach metalowych, jakie znajdą się blisko owego wehikułu UFO. Prądy te są tak ogromne, że dosłownie ekplozyjnie odparowują one metal przez jaki przepływają. W rezultacie wszystkie metale jakie znajdą się w wystarczająco bliskiej odległości od takiego UFO, gwałtownie zaczynają parować w całej swojej objętości, zamieniając się w materiał wybuchowy i eksplodując. Ich odłamki wykazują później strukturę sera albo koksu, tj. odłamki te są pełne bąbli albo dziwnych otworów, jakie niektórzy mogą wziąść za dziury po kulach. Dlatego też w przypadku zniszczenia samolotu przez UFO działające w trybie "pancerza indukcyjnego", pozostawione zostaną charakterystyczne ślady, przyjmujące formę dziur i por w jego metalowych częściach.

Jak się też okazuje, dokładnie takie dziury i pory, jakie oglądającym je ludziom zgrubnie mogły przypominać otwory po szrapnelach lub kulach, znalezione zostały w kilku fragmentach owego samolotu, które Rosjanie zdołali wyłowić z Morza Czarnego. Owe tajemnicze dziury i pory opisywane są w artykule [5E8] "'Bullet holes' found in airliner wreckage" (tj. "'Otwory po kulach' znalezione w szczątkach samolotu"), opublikowanym w nowozelandzkiej gazetcie The Dominion, wydanie z soboty, 6 października 2001 roku, strona 23 - aczkolwiek nie przytoczono tam ich fotografi. Przez kilka sekund pokazywano je też w wieczornym dzienniku telewizyjnym na TVNZ 3, w niedzielę, dnia 7/10/2001, o godzinie 18. Muszę przyznać, że kiedy w telewizji błysnęli te "otwory po kulach" przed moimi oczami, rzuciły mi się w oczy dwa fakty. Po pierwsze otwory te nie były przelotowe, chociaż należałoby się spodziewać, że kula (podobnie jak szrapnel) powinna przebić na wylot cienkie powłoki samolotu. Wyglądały więc one dokładnie jak bąble powstałe w wyniku raptownego roztopienia się metalu powłoki samolotu. Po drugie, "otwory" te jak ulał pasowały mi wyglądem do bąbli uformowanych z gotującej się skały, jakie oglądałem na ścianach tunelu "Deer Cave" wytopionego w skale właśnie przez UFO. Z czasem zresztą nawet eksperci analizujący te bąble zagotowanego i potem zastygniętego metalu doszli do wniosku, że nie mogą one być otworami po kulach. Przykładowo artykule [6E8] "Missile theory gains weight in crash probe" jaki ukazał się w nowozelandzkiej gazecie The Evening Post, wydanie z środy, 10 października 2001 roku, strona 10, już całkowicie zarzucono spekulacje, że bąble te to otwory po kulach. Zaczęto jednak spekulować, że są one pozostałościami po oderzeniu samolotu chmurą odłamków rakiety. Istniał jednak jeden problem, jak to wyjaśniono np. w artykule [7E8] "Evidence of missile blunder", opublikowanym w nowozelandzkiej gazecie The Dominion, wydanie z poniedziałku, 8 października 2001 roku, strona 4. Mianowicie części ukraińskiej rakiety jakie wyłowiono z morza wraz z fragmentami samolotu, były zupełnie nieuszkodzone i wyglądały jakby rakietę tą ktoś szatańsko przemyślnie rozebrał na części i następnie podrzucił owe części aby zalegały wśród fragmentów samolotu. Przykładowo w owym artykule [7E8] opisana jest powłoka rakiety mająca formę jakby rury przez postronnych widzów ocenianej długą na około 15 do 20 metrów. Chociaż wyłowiono ją wraz ze szczątkami nieszczęsnego samolotu, jednak jaka nie wykazywała na sobie śladów żadnych uszkodzeń. Jak jednak napisano w [7E8] natychmiast znalazł się "ekspert" (czy też powinienem go nazywać "kolaborator UFOli") którzy upewnił ludzi, cytuję "Nie jest niczym niezwykłym, jeśli skorupa rakiety przetrwa atak w stanie nieuszkodzonym" (w oryginale angielskojęzycznym: "It was not unusual for the body of the missile to survive an attack, the official said.").

Ciekawą informację podano w artykule [6E8]. Stwierdzono tam, cytuję: "Eksperci rosyjscy także stwierdzili, że stacja radio-lokacyjna wykryła niezidentyfikowany obiekt lecący w kierunku samolotu, zanim ten eksplodował i rozbił się 4 października ze stratą 78 pasażerów i załogi" (w oryginale angielskojęzycznym: "Russian experts also said that a radio locating station had picked an unidentified object flying towards the airliner before it exploded and crashed on October 4 with the loss of all 78 passengers and crew"). Nie podano tam jednak, czy owo UFO jakie zarejestrowały rosyjskie stacje radio-lokacyjne podleciało do samolotu od południa (gdzie mieszczą się bazy terrorystów z którymi UFO zawarło "pakt"), czy też od północy (gdzie wojskowi ukraińscy odstrzeliwali swoje rakiety). W artykule [6E8] również ponownie potwierdzono, że nie udało się odnaleźć "czarnej skrzynki" z zapisami danych samolotu, co dodatkowo potwierdza bezpośredni udział UFO w tym akcie terroryzmu. Wszakże UFO zawsze starannie eliminuje wszystko, co mogłoby dostarczyć ludziom dowodów na istnienie i działalność szatańskich pasożytów na Ziemi. W przypadku celowego wywołania przez UFO katastrof samolotów, owo staranne eliminowanie dowodów oznacza m.in. też i uniemożliwienie znalezienia lub odczytania "czarnych skrzynek".

Kolejnym istotnym dowodem, jaki silnie podpiera tezę zniszczenia owego samolotu przez UFO, jest dynamika jego zniszczenia. Jak wynika to z rozrzutu odłamków tego samolotu, po włączeniu owego niszczącego trybu "pancerza indukcyjnego", wehikuł UFO zaczął zbliżać się do samolotu od tyłu (czyli od strony południowej). W rezultacie, samolot ten rozpadał się stopniowo, począwszy od ogona i przemieszczając płaszczyznę rozpadu do przedniej części samolotu. Ponieważ jeszcze nie rozpadła część samolotu ciągle leciała do przodu i w dół, drobniutkie odłamki powstałe w wyniku owej eksplozji rozsiane zostały po morzu na ogromnej długości w formie cienkiej ścieżki. Ów unikalny dla działania pancerza indukcyjnego UFO kształ i wydłużone rozsianie odłamków, jest więc silnym dowodem, że samolot ten zniszczony został właśnie przez stopniowe odparowywanie i rozrywanie go pancerzem indukcyjnym UFO, a nie pojedynczą eksplozją rakiety. Wszakże jego zniszczenie jedną silną eksplozją rakiety spowodowałoby charakterystyczny dla eksplozji eliptyczny (a nie podobny do ścieżki) rozsiew odłamków.

Niezależnie od powyższych materiałów dowodowych, o faktycznym ataku UFO na ów samolot dowodzą również wszelkie okoliczności o charakterze poszlakowym, szczególnie zaś: (1) popalenie ciał pasażerów samolotu na wskroś - i to aż do poziomu uniemożliwiającego nawet próby jakiegokolwiek rozpoznania zwłok (o popaleniu tym wspomina artykuł [7E8]); popalenie takie jest jedynie możliwe, kiedy pancerz indukcyjny UFO zaindukuje prądy wirowe w obrębie ciał ofiar - wszakże poddanie ciał ofiar jedynie płomieniowi spaliłoby tylko ich skórę, (2) typowe dla wszelkich działań UFO takie zaprogramowanie okoliczności ataku, aby natychmiast dało się ujawnić kozła ofiarnego, który zostanie oskarżony o następstwa (kozłem tym okazali się wojskowi Ukrainy, którzy niedaleko owego obszaru właśnie odstrzeliwali rakiety ziemia-powietrze: ich wybór przez UFOnautów na "kozłów ofiarnych" miał zapewne na celu napięcie stosunków rosyjsko- ukraińskich i ukraińsko-izraelskich), (3) natychmiastowe oskarżenie wojskowych Ukrainy przez władze amerykańskie, jakie odsuwało niebezpieczeństwo wykrycia, że to UFO dokonało owego ataku na ów samolot (takie natychmiastowe oskarżenie, dokonane bez zbadania dowodów i okoliczności sugeruje, że zostało ono z góry przygotowane przez UFOli i potem celowo wmanipulowane Amerykanom), (4) upowszechnione w owym czasie przez jedno ze źródeł twierdzenie, że aż dwie z rakiet, które owego dnia zostały odpalone przez wojskowych Ukrainy, w tajemniczy sposób gdzieś się "zagubiły" (rakiety to nie igły, nie powinny więc zwyczajnie się "zgubić", chyba że dla zatarcia śladów i zmylenia ludzkości zostały one celowo przechwycone w locie przez jakiś wehikuł UFO), (5) wybór miejsca ataku nad bardzo głębokim morzem, tak aby nie udało się odzyskać zbyt wielu odłamków oraz aby zniknięcie "czarnej skrzynki" dało się racjonalnie wytłumaczyć, a w ten sposób aby było niemożliwe rzeczowe ustalenie co właściwie się stało, (6) wysoce prowokacyjny wybór celu przez UFO - tj. atak na samolot z obywatelami Izraela, jaki gwarantował poważne reperkusje polityczne i szybkie efekty w postaci zaognienia możliwości następnej wojny na Ziemi, (7) zgodność ideologiczna celu tego ataku z zaprogramowaniem karamtycznego ludzkiego "kozła ofiarnego", który pilotował owo UFO w chwili ataku na samolot, a stąd który wziął na siebie karmę za ten atak. (Jak wiadomo, UFOnauci sami nie wzięliby na siebie karmy za zabicie tylu pasażerów samolotu. Dlatego ataku na ów samolot dokonać musiał ten sam człowiek przeszkolony w pilotowaniu UFO, który poprzednio dokonał ataku na WTC. Jak zaś nam już wiadomo z jego profilu ideologicznego, człowiek ten z całą pewnością jest fanatykiem muzułańskim. Stąd na kolejny cel jego ochoczego ataku wybrany został właśnie samolot pełen obywateli Izraela.)

Niestety, już w czasach kiedy powyższe dane prezentowane były w publikatorach, z góry dawało się przewidzieć, że eksperci analizujący ten kolejny atak UFO na Amerykę i ludzkość, nie mają innego wyjścia a muszą zawyrokować, że samolot TU154 padł ofiarą zabłąkanej rakiety ukraińskiej. Wszakże w czasach, kiedy cały świat oficjalnie zaprzecza istnieniu UFO, oraz kiedy wiedza na temat technicznych możliwości UFO i pasożytnictwa UFOnautów jest bliska zera, prawda na temat ataku UFOnautów na ludzkość nie może zostać oficjalnie wypowiedziana - nawet gdyby ktoś ją zdołał ustalić. Dokładnie taki też końcowy werdykt usłyszałem w sobotę dnia 13 października 2001 roku kiedy o godzinie 18 informowano o nim w dzienniku wieczornym TVNZ3. Oto do jakiego paradoksu ludzkość sama siebie zapędziła, poprzez uparte odmawianie poznania prawdy - nawet jeśli prawda ta z każdym atakiem na ludzkość coraz boleśniej krzyczy o zwrócenie na nią uwagi.

W przeciągu zaledwie około miesiąca po katastrofie samolotu TU154, publikatory światowe szeroko raportowały zaistnienie dwóch dalszych poważnych katastrof lotniczych, które także nosiły cechy celowo wywołanych przez UFOnautów. W sumie wszystkie te katastrofy osiągnęły cel dla jakiego UFOnauci je wywoływali: całkowicie sparaliżowały one przeciętnego Ziemianina strachem przed podróżami samolotem. Aby więc powstrzymać dalsze eskalowanie się paniki, publikatory światowe przestały publikować raporty o całym szeregu podobnych katastrof, jakie miały miejsce wkrótce za nimi.

O8.2. Eksplodowanie promu Columbia przez UFO

Motto tego podrozdziału: "Wróg którego ignorujemy, jest wrogiem który nas zniszczy."

W sobotę dnia 1 lutego 2003 roku, o godzinie 7:52 CST, UFOnauci ponownie otwarcie zaatakowali USA. Ów kolejny bolesny atak na USA był równie spektakularny jak atak na WTC. Podobnie też jak atak na WTC, odbył się on na oczach tysięcy ludzi i przed obiektywami kamer telewizyjnych. Tym razem UFOnauci odparowali amerykański prom kosmiczny Columbia, jaki właśnie wracał z kosmosu z misji numer STS-107. Ów atak kosztował Amerykanów nie tylko życie 7 astronautów, oraz ogromnie kosztowny wehikuł latający, ale także ogromną utratę prestiżu, znaczące cofnięcie do tyłu ich badań kosmosu, atmosferę paniki i paraliżu jaka zacznie opanowywać ich instytucje związane z kosmosem, itp.

Fakty dotyczące eksplodowania promu Columbia są doskonale opisane w odnośnej prasie i ilustrowane w telewizji. Stąd niniejszy podrozdział nie będzie nawet powtarzał owej bogatej dokumentacji faktologicznej, jaka jest powszechnie dostępna dla każdego. Jedyne więc na czym poniżej się skupię, to wyjaśnienie i zinterpretowanie tych faktów, które nie zostały zaprezentowane w prasie i telewizji, lub zostały ukryte pomiędzy wierszami.

Zacznę od opisania jak najprawdopodobniej dwa wehikuły UFO zniszczyły prom Columbia. Około godziny 7:50 CST podleciały one z obu stron do podchodzącego do lądowania promu. Ponieważ kiedunek lotu promu był skośny w stosunku do przebiegu linii sił ziemskiego pola magnetycznego, aby utrzymywać się na tym samym kursie co prom, oba wehikuły UFO musiały lecieć w trybie wiru magnetycznego jaki opisany jest w podrozdziale F6.3 niniejszej monografii. Dlatego na przekór, że tak się ustawiły w stosunku do promu iż siedzący w promie astronauci nie odnotowali ich obecności, pobliska obecność UFO odnotowana została przez czujniki temperatury promu. Wszakże wir magnetyczny UFO zaindukował silne prądy wirowe w metalowych częściach promu, zaś prądy owe podniosły temperaturę jaka zarajestrowana została przez czujniki. O 7:52 CST czujniki te zaraportowały na Ziemię pierwszy wzrost temperatury spowodowany zbliżeniem się dwóch UFO. Początkowo wehikuły UFO usiłowały obrócić ciężki prom jego bokiem do kierunku lotu. UFOnauci wiedzieli bowiem, że ochronę termiczną prom ten posiada jedynie dla lotu czołowego. Przy locie zaś bocznym jest on bezbronny. Jednak około godziny 7:59 CST, automatyczny pilot promu odpalił jego silniki korygujące, udaremniając ową próbę UFOli. Wobec niepowodzenia próby obrócenia promu bokiem i spowodowania jego samozniszczenia, UFO użyły sprawdzonego już wielokrotnie sposobu niszczenia naszych wehikułów latających. Włączyły więc pełną moc swojego pola magnetycznego, w ten sposób kompletnie niszcząc urządzenia łącznościowe i elektroniczne zainstalowane na promie. Następnie włączyły one pełną moc swojego wiru magnetycznego. Wir ten, na zasadzie "pancerza indukcyjnego" opisanego w podrozdziale F10.1 niniejszej monografii, zamienił metal promu w materiał wybuchowy. Prom ten zaczął się więc rozpadać, podczas gdy jego pędzące odłamki zaczęły być odchylane polem magnetycznym UFO na kształt wahlarza. Resztę zaś znamy już z prasy i telewizji.

Oczywiście, wielu ludzi może zapytywać, jak to się dzieje, że NASA nie odnotowała tak oczywistego działania UFO. Wszakże dwa wehikuły UFO manewrujące koło tego promu zostały odnotowane nawet przez naocznych widzów. (Niestety potem zinterpretowane jako przedwcześnie oderwane odłamki promu.) Odpowiedź jest prosta. UFOnauci celowo podsunęli NASA błędną linię myślenia, poprzez spowodowanie odpadnięcia podczas startu jakichś nic nie znaczących kawałków osłony z zewnętrznego zbiornika paliwa i uderzenie tymi kawałkami skrzydła promu. W rezultacie, zamiast na szukaniu faktycznych przyczyn katastrofy, śledztwo NASA skupiło się wyłącznie na poszukiwaniu związku pomiędzy owymi odpadającymi kawałkami osłony i katastrofą promu. Sam zresztą dyrektor programu promu oświadczył, cytuję: "od początku przyjmujemy założenie, że zewnętrzny zbiornik paliwa był źródłem problemu jaki spowodował utratę promu Columbia" (w oryginale angielskojęzycznym: "We're making the assumption from the start that the external tank was the root cause of the problem that lost Columbia." - patrz artykuł [1O8.2] "Nasa looking for the missing link" opublikowany na stronie B16 gazety New Straits Times (Malaysia), Wednesday, 5 February 2003). Oczywiście, zgodnie z polskim powiedzeniem "kiedy ktoś chce uderzyć psa, kij zawsze się znajdzie", wobec braku innych linii myślenia i skupieniu się wyłącznie na tym podsuniętym NASA błędnym kierunku, NASA związek ten musiała znaleźć. Wszakże w takich sytuacjach usłużni UFOle zawsze podsuwają wymagany kawałek materiału dowodowego. Z kolei jeśli ktoś nawet nie rozpatruje możliwości, jaka zawiera w sobie prawdę, jakże ów ktoś ma ustalić gdzie prawda owa leży.

Przejdźmy teraz do wyszczególnienia materiału dowodowego jaki zdołałem zidentyfikować, a jaki dokumentuje, że to UFO spowodowało eksplodowanie promu Columbia. Oto najważniejsze składowe tego materiału:

#1. Sygnały przegrzania promu Columbia. Zasada na jakiej UFO zmuszone było niszczyć prom Columbia, opiera sie na działaniu wiru magnetycznego opisywanego w podrozdziale F10.1 tej monografii. Wir taki powoduje bowiem raptowne zagotowanie się metalu w całej jego objętości, a tym samym zamianę tego metalu w materiał eksplozyjny. Pechowo jednak dla UFOnautów, wir taki pozostawia też po sobie ślady. Jednym z nich są dziury i pory obecne w metalu odparowanym takim wirem. Drugim takim dowodem jest równoczesny wzrost temperatury w całej objętości metalowych części promu Columbia. Na krótko też przed rozpoczęciem się kłopotów na promie Columbia, faktycznie wszystkie czujniki tego promu odnotowały równocześny i raptowny wzrost temperatury. Jest to bardzo wyraźny dowód zadziałania wiru magnetycznego UFO. Gdyby bowiem prom ten rozpadł się np. z powodu uszkodzenia jego ekranu termicznego, wówczas wzrost temperatury początkowo pojawiłby się tylko w tym obszarze promu Columbia, gdzie ów ekran faktycznie zawiódł.

#2. Zablokowanie komunikacji radiowej z promem. Zablokowanie takie wystąpiło w promie Columbia. Faktycznie też całkowicie uniemożliwiło ono łączność promu z ziemią począwszy od chwili kiedy UFO włączyło działanie swojego pancerza indukcyjnego. Blokowanie takie jest już doskonale znane z innych ataków UFO. Przykładowo, wystąpiło ono również podczas odparowywania WTC przez UFO - jak to opisałem powyżej. Pojawiło się także podczas ataku UFO na rosyjski TU154 - też opisanego powyżej. Nie wspomnę już tutaj, że zanik łączności radiowej jest pierwszą oznaką pobliskiej obecności UFO we wszelkich uprowadzeniach do UFO - co bogato jest raportowane w literaturze UFOlogicznej.

Zablokowanie łączności radiowej promu z Ziemią dowodzi aż na kilka sposobów zamierzonego ataku UFO. Po pierwsze, gdyby prom faktycznie rozpadł się z powodu odpadnięcia od niego płytek izolacyjnych, wogóle ono nie powinno wystąpić. W rzeczywistości bowiem urządzenia łączności radiowej promu Columbia są tak doskonale zaprojektowane, tak ekranowane, oraz posiadają tak niezależne zasilanie i systemy backupu, że w normalnych okolicznościach powinny one działać i transmitować dane ku ziemi nawet po tym jak prom już rozpadł się na części. W normalnym więc przypadku, niektóre odłamki promu ciągle powinny nadawać swoje dane aż do chwili kiedy uderzyły one o ziemię. Po drugie, utrata owej łaczności nastąpiła jeszcze zanim prom otrzymał główne uderzenie atmosfery. Jeśli więc obciążyć za nią winą rzekome odpadnięcia płytek termicznych, owa utrata łaczności nie miała prawa nastąpić aż tak wcześnie jak faktycznie nastąpiła.

#3. Bąble i otwory w odłamkach promu Columbia. Kiedy w telewizji pokazywano odłamki promu Columbia, moim pierwszym zadaniem było ustalenie, czy mają one charakterystyczne pory, bąble i otwory, jakie pojawiają się kiedy metal odparowany został wirem magnetycznym UFO. Faktycznie też na niemal każdym metalowym odłamku promu jakiego zbliżenie pokazywali w telewizji, otwory te i pory wyraźnie dały się odnotować. Bąble te i otwory są też wyraźnie widoczne na zdjęciu fragmentu promu, jakie publikowane było w [2O8.2] gazecie malezyjskiej New Straits Times, Monday, February 3, 2003, strona B18. W tym względzie odłamki promu Columbia były więc identyczne do odłamków rosyjskiego samolotu TU154 opisanych w poprzednim podrozdziale.

#4. Zaobserwowanie dwóch wehikułów UFO lecących równolegle do promu Columbia. Wśród licznych raportów naocznych widzów eksplodowania promu Columbia, najbardziej ewidencyjny jest raport niejakiego Gary'ego Hunziker. Był on m.in. publikowany w [3O8.2] na ostatniej (nr 20) stronie Malezyjskiej gazety New Sunday Times, wydanie z soboty, 2 lutego 2003 roku. Raportujący obserwował prom Columbia zanim prom ten dokonał wejścia do ziemskiej atmosfery. Oto kluczowe słowa tego raportu. "Mogłem dostrzec dwa jasne obiekty lecące po każdej jego stronie. Zakładałem, że są to myśliwce odrzutowe." (W oryginale angielskojęzycznym: "I could see two bright objects flying off each side of it. I just assumed they were chase jets".) Oczywiście, pamiętać należy, że myśliwce nie mogą wspiąć się w kosmos poza ziemską atmosferę. Ponadto ponad atmosferą prom nie mógł dokonywać jeszcze swego rozpadu, czyli nie mogły to być jego własne odłamki. Owe dwa jasne obiekty były więc dwoma wehikułami UFO, jakie przygotowywały się do zniszczenia promu.

Te same dwa wehikuły UFO lecące po bokach promu Columbia i odnotowane tak wcześnie jak ponad Kalifornią, zaobserwowane także były przez innych astronomów amatorów, którzy przyglądali się powrotowi promu na Ziemię. Wzmianka na temat owych "upstream debris" zawarta jest we wzmiankowanym powyżej artykule [1O8.2]. Niestety, przez ekspertów z NASA objaśniane są one jako odłamki odpadłe od promu Columbia znacznie wcześniej od innych. Jednak, jak narazie, nie podano wyjaśnienia co mogło spowodować tak wczesne oderwanie się od promu odłamków, zanim prom ten otrzymał główne uderzenie atmosfery.

#5. Rozpadanie się promu na kształt wahlarza. W normalnych przypadkach, jeśli jakieś ciało uderzające w atmosferę zaczyna się rozpadać, rozpad ten ma charakter objętościowy. Praktycznie to oznacza, że odłamki odpadają od niego we wszystkich możliwych kierunkach, formując w powietrzu rodzaj kuli. Tymczasem metalowe odłamki z promu Columbia wszystkie odpadały oraz odchylały się od początkowego kierunku lotu, ciągle lecąc w tej samej płaszczyźnie poziomej. Zamiast więc kuli, uformowały one rodzaj płaskiego wahlarza. To zaś znaczy, że jakaś siła utrzymywała je w tej samej płaszczyźnie i odchylała na boki, nie pozwalając jednocześnie ich trajektoriom lotu odchylać się w pionie. Owa siła układająca metalowe odłamki promu na kształt wahlarza, to powiązane ze sobą obwody pola magnetycznego dwóch wehikułów UFO, jakie leciały po obu stronach tych odłamków i jakie rozciągały je na boki. Kształt więc wachlarza uformowany z odłmków promu Columbia i widziany przez wiele tysięcy naocznych obserwatorów, jest jednym z licznych dowodów, że niemal aż do momentu uderzenia o ziemię odłamki te były niszczone przez mściwe UFO.

#6. Powtórzenie przez UFO tego samego wzorca zniszczenia, jaki już raz został użyty na samolocie TU154. Swoich ataków UFOnauci zawsze dokonują sprawdzonymi w działaniu metodami. Metody te są więc przez nich powtarzane wielokrotnie. Metoda ataku użyta na promie Columbia, jest dokładnym powtórzeniem metody użytej na rosyjskim TU154 opisanej w poprzednim podrozdziale. Również więc i w tym przypadku, samego zniszczenia promu Columbia prawdopodobnie dokonał nie UFOnauta, a jakiś przeszkolony przez UFOnautów w pilotowaniu wehikułu UFO fanatyk arabski. To ów fanatyk wziął też w ten sposób na siebie karmę za to odbieranie życia. To właśnie dla większego umotywowania tego fanatyka, użyta została obecność astronauty żydowskiego na pokładzie promu. Podobnie też jak w przypadku ataku na TU154, UFOnauci zawczasu przygotowali sobie "kozła ofiarnego" jakim w tym przypadku były odłamki z zewnętrznego zbiornika paliwa. To ów "kozioł ofiarny" miał być obciążony odpowiedzialnością za całe nieszczęście.

Dla mnie osobiście powyższy materiał dowodowy jest już wystarczająco wymowny aby wprowadzać pewność, że także i katastrofa promu Columbia również zaaranżowana została przez UFOli.

O8.3. Inne co bardziej spektakularne przypadki ataku UFOnautów na USA

Z dotychczas badań wynika, że UFOnauci w swoich działanich prześladowczych wykazują ów ogromnie nieprzyjemny zwyczaj przypijania się jak pijawki do tego kogo starają się zniszczyć. Ponieważ w dniu 11/9/2001 zaczęli oni takie otwarte już atakowanie i niszczenie USA, objawy owego przypicia się już wkrótce staną się oczywiste. Wszakże co jakiś czas USA będzie obecnie dotykało jakieś niezrozumiałe "nieszczęście" o rozmiarach narodowego kataklizmu, jakiego faktycznych przyczyn nie da się ustalić bez uwzględnięcia działalności UFO. Poniżej postanowiłem więc zestawić ze sobą najważniejsze "kamienie milowe" owego rozwijającego się właśnie ataku UFOli na USA:

#1. We wtorek, dnia 11 września 2001 roku nastąpił atak UFO na WTC. Atak ten opisałem dokładnie w podrozdziale O8.1.

#2. W poniedziałek, dnia 1 kwietnia 2002 roku, UFOnauci zapoczątkowali w epidemię ospy. Epidemia ta przeniosła się następnie do Anglii. Rumory na jej temat stwierdzały że podobno zabiła ona aż kilka milionów ludzi zanim została opanowana (niestety nie mam dostępu do dokładnych danych o jej następstwach). Więcej na temat tej epidemii wyjaśnia podrozdział A4. Wiedząc że zabijanie za pośrednictwem śmiertelnych chorób jest ulubionym sposobem niszczenia UFOnautów, jestem pewien że owa epidemia była jedynie pierwszą ze serii śmiertelnych chorób jakie stopniowo będą atakowa ły USA. Przykładowo epidemia wirusów tzw. SARS zapoczątkowana w Hong Kongu w marcu 2003 roku, jaka zabiła kilka tysięcy ludzi, zapewne była jedną z nich. Na szczęście dla Amerykanów UFOnauci przeoczyli w sprawie SARS informacje wyjaśnione w podrozdziale JE9, o wpływie grawitacji na wzrost i moc mikroorganizmow. (Wpływ ten powoduje m.in., że np. bakteria niezwykle smacznego "jogurt" odmawia rośnięcia w jakimkolwiek innym kraju poza Bułgarią.) Owo przeoczenie spowodowało, że wyhodowane w Hong Kongu wirusy SARS nie przyjęły się w USA dla jakich zostały one oryginalnie zaplanowane, chociaż uderzyły ciężko Toronto w Kanadzie, które najwidoczniej ma warunki grawitacyjne podobne do Hong Kongu.

#3. Fala upałów w Chicago, USA, 2002 rok. Jest ona opisana w podrozdziale A4. Fala ta była pierwszym z szeregu technicznie zaindukowanych katastrof klimatycznych spowodowanych przez UFO, jakie już uderzyły USA, a także jakich częste pojawianie się w przyszłosci może być łatwo przewidziane. Wszakże katastrofy klimatyczne to także często używana przez UFOnautów broń masowego zniszczenia. Z owych katastrof najłatwiej przychodzi UFOnautom indukowanie i precyzyjne sterowanie tornad, cyklonów, oraz katastroficznych susz wspieranych pożarami lasu.

#4. W sobotę, dnia 1 lutego 2003 roku, dwa wehikuły UFO odparowały prom kosmiczny Kolumbia. Przypadek ten opisany został w poprzednim podrozdziale O8.2.

#5. W piątek, dnia 15 sierpnia 2003 roku, UFO spowodowały odcięcie dopływu prądu do najważniejszych miast USA i Kanady. Zaciemnione miastą obejmowały m.in. Nowy Jork, Detroit, Toronto i Ottawę. W Ottawie ciemności zaindukowały nawet grabienie przez tłumy zawartości sklepów. W wyniku tego zaciemnienia, brakiem dopływu prądu ogarnięte zostało wówczas około 50 milionów ludzi w USA i Kanadzie. Elektryczność udało się przywrócić dopiero po 26 godzinach. Wstępny artykuł na ten temat zatytułowany "Lights out in Big Apple" ukazał się na stronie B1 nowozelandzkiej gazety The Dominion Post, wydanie z soboty, August 16, 2003.

#6. W dniu 30 października 2003 roku niszczycielskie pożary lasu zostały zapoczątkowane w Kaliforni. Paliły się one przez znaczną część listopada, przekształcając się w rodzaj kataklizmu.

#7. W środę, 23 grudnia 2003 roku świat oficjalnie dowiedział się o chorobie zwanej "mad cow disease" jaką zarażone zostały krowy w USA. Choroba ta jest niebezpieczna dla zjadaczy mięsa owych krów. Dlatego spowodowała ona ogromne spustoszenie dla producentów wołowiny z USA, oraz dla całego przemysłu bazującego na wołowinie.

Najbardziej jednak szatański atak UFOnautów na USA ciągle oczekuje na swoje zrealizowanie. Zapowiada go owa telewizyjna propaganda związana z nadejściem na Ziemię istoty przepowiadanej nam jako Anychryst, o jakiej to kampanii piszę w podrozdziałach A3 i A4. Z wymowy stwierdzeń owej propagandy wynika, że jeśli ludzkość nie zdoła zapobiec jego pojawieniu się, wówczas UFOnauta - Antychryst przybędzie na Ziemię w 2006 roku właśnie w USA. To zaś oznaczałoby koniec istnienia tego super-mocarstwa w formie w jakiej znamy je obecnie.

O8.4. Najgorszy scenariusz "wielkiego bangu"

Z dotychczasowych ataków UFO na USA pomału wyłania się powtarzalny obraz, ujawniający jak owe ataki są dokonywane. Poszukajmy więc w nich powtarzalnej regularności, albo "scenariusza". I tak UFOnauci najpierw znajdują lub aranżują jakiś "motyw polityczny" dla swego ataku. Motyw ten pozwala im potem przerzucać karmę za zniszczenia na ludzkich "kozłów ofiarnych", przykładowo na ludzkich kolaborantów którzy pilotują samoloty użyte do zniszczeń. Zwykle takiego "motywu politycznego" dostarcza albo atak Amerykanów na kogoś, z kim owi ludzcy kolaboranci UFOli się utożsamiają, albo też obecność Żydów w strefie zniszczenia, których owi kolaboranci UFOli fanatycznie starają się niszczyć. Potem UFOnauci organizują "kozła ofiarnego". Kozłem tym zwykle jest czyjeś działanie, jakie dostarcza innym ludziom winnego za dany atak UFO. Stąd gwarantuje on, że karma za dane zniszczenia nie będzie przez ludzi przerzucona na UFOli. Przykładowo, kozłem tym mogą być terroryści arabscy, albo też pracownicy NASA którzy pozwolili aby w promie kosmicznym izolacja odpadła z zewnętrznego zbiornika paliwa. Kiedy zaś UFOnauci zdołają stworzyć oba powyższe korzystne dla siebie warunki, tj. motyw polityczny i kozła ofiarnego, wówczas uderzają tak boleśnie, jak tylko są w stanie. Wiedzą bowiem, że i tak nikt nie domyśli się ich udziału, oraz że karma za dane zniszczenie i śmierci spadnie na owych ludzkich "kozłów ofiarnych".

Złowieszczy problem z powyższym scenariuszem jest, że właśnie obserwujemy jego stopniowe rozwijanie się dla najgorszej sytuacji "wielkiego bangu". Zgodnie z tym co napisałem w podrozdziale V3, szatańscy UFOnauci powtarzalnie co jakiś czas niszczą naszą cywilizację celowymi eksplozjami swoich wehikułów UFO. Właśnie też obecnie zdają się mozolnie przygotowywać naszej cywilizacji kolejny taki wybuch. Ów potencjalny "wielki bang", to przygotowywane stopniowo przez UFOnautów kolejne eksplodowanie na Ziemi kilku wehikułów UFO. Ma ono na celu cofnięcie naszej cywilizacji do tyłu o kilka wieków, w podobny sposób jak w 1178 roku uczyniła to eksplozja Tapanui opisywana w podrozdziale O5.2. Zgodnie z owym typowym scenariuszem UFOnautów, USA jest teraz usilnie i nieustannie popychane do wojny. Wszakże wojna taka stwarza motyw polityczny dla udziału kolaborantów UFO. Potem zaś wystarczy, aby przykładowo któreś zaatakowane przez USA państwo lub jakaś terrorystyczna organizacja, wysłały w pobliże terytorium USA jakiś samobójczy statek z bronią jądrową na pokładzie - a UFOle będą mieli też i "kozła ofiarnego". Nic wówczas nie powstrzyma UFOnautów przed zdetonowaniem kilku swoich wehikułów UFO tuż przy owym samobójczym okręcie z bronią jądrową. Wszakże ludzie będą wtedy myśleli, że ta eksplozja UFO to zwyczajny wybuch broni jądrowej jaką ów okręt przewoził. Rezultat będzie identyczny jak po eksplozji UFO w Tapanui w Nowej Zelandii - czyli niemal totalne zniszczenie co najmniej połowy Stanów Zjednoczonych, plus "nuklearna zima" i klęski nieurodzaju i głodu na reszcie naszej planety. W ten sposób UFOle za jednym zamachem zniszczą do końca nie tylko potęgę techniczną, myśl naukową, oraz demokratyczne tradycje USA, ale także cofną całą naszą cywilizację do okresu średniowiecza.

W tym miejscu możemy zadawać sobie pytanie, czy istnieje jakiś sposób abyśmy uchronili się przed owym "wielkim bangiem", jaki UFOle właśnie nam wyraźnie przygotowują. Okazuje się że "tak". Istnieje nawet aż kilka takich sposobów. Jeden z nich jest oczywisty i polega on na zaprzestaniu dalszych wojen na Ziemi, oraz zastąpieniu ich negocjacjami i rozwiązaniami pokojowymi. Ja jednak omówię tutaj mniej przez ludzi uświadamiany sposób "totaliztyczny". Zaprzęga on bowiem do działania moce przeciw-świata. Zgodnie z nim wystarczy zacząć ujawniać, że przejrzeliśmy zamiary UFOli i że doskonale wiemy, iż UFOle przygotowują nam ów "wielki bang". Jeśli bowiem UFOle się dowiedzą, że wszyscy wiemy już o przygotowywaniu tego bangu i ogólnym scenariuszu, oraz że w przypadku jego realizacji na Ziemi karmę za niego nasze zbiorowe myśli skierują do UFOli, wówczas UFOle nie podejmą jego realizacji. Wszakże jeśli myśli i uczucia ludzi zaczną wysyłać całą karmę za taki "wielki bang" bezpośrednio do UFOli, a nie do ich ziemskich "kozłów ofiarnych", wówczas UFOlom przestanie się opłacać sprezentowanie nam tego "bangu".

O9. Na zakończenie

Niniejszy rozdział starał się dostarczyć nam lepszego zrozumienia dla tragizmu naszej obecnej sytuacji. Wyjaśnił on bowiem, że nasza cywilizacja wcale nie jest taka wolna jak nam to naukowcy, politycy i podręczniki akademickie wmawiają. Nie tylko bowiem, że jest ona pod nieustannym zarządem moralnie upadłych, chociaż technicznie wysoko zaawansowanych krewniaków ludzkości popularnie zwanych UFOlami, ale owi UFOle nieustannie dokładają wszelkich wysiłków, aby zboczyć ludzkość z moralnej drogi i zepchnąć ją w podobne zboczenia jakie uprawiają oni sami. Dlatego niniejszy rozdział jest biciem na alarm i ostrzeżeniem: źle się dzieje na Ziemi, zaś odpowiedzialność za owo zło ponosimy nie tylko my sami, ale także i nasi moralnie zboczeni krewniacy z kosmosu, którzy starają się nas zepchnąć na tą samą drogę moralnej zgnilizny i pasożytnictwa, po jakiej oni kroczą. Najwyższy więc czas abyśmy zbudzili się z marazmu i zaślepienia i zaczęli się bronić. Wstępem zaś do tej obrony jest akceptowanie totalizmu opisywanego w rozdziałach JA i JB oraz rozpoczęcie życia zgodnego z prawami moralnymi.

Podsumujmy więc teraz niniejszy rozdział. Najpierw uświadomił on nam, że każda cywilizacja uprawiająca szatańskie pasożytnictwo, jaka szybciej rozwija się technicznie, niż upada moralnie, w jakiś czas po tym jak zbuduje napędy do międzygwiezdnych podróży, musi się przekształcić w cywilizację pasożytów kosmicznych. Cywilizaja ta najpierw zakłada na innych planetach kolonie złożone z własnych krewniaków, potem zaś zamienia owe kolonie w hodowle swoich niewolników. Dla hodowli tych pełni następnie funkcje "szatańskich pasożytów". Dalej niniejszy rozdział wyjaśnił typowe metody działania, jakie szatańscy pasożyci muszą wykazywać na planecie swoich niewolników, aby na zawsze utrzymywać ową planetę w zniewoleniu. Omówił też typowe atrybuty, jakich obecność na danej planecie dowodzi, iż planeta ta faktycznie stanowi planetę niewolników. Jak się okazało, Ziemia jest właśnie taką planetą niewolników.

Kolejnym tematem jaki zaprezentował ten rozdział, to przytłaczający materiał dowodowy jaki dokumentuje, że planeta Ziemia jest faktycznie taką cywilizacją niewolników i to dla całego szeregu szatańskich pasożytów. Zgodnie z tym materiałem, szatańscy pasożyci utrzymują nas pod nieustanną kontrolą i eksploatują nas bezdusznie na setki odmiennych sposobów. Najbardziej szokującym w tym wszystkim jest, że szatańscy pasożyci jacy nieustannie nas kaleczą i nam szkodzą, faktycznie to są naszymi odległymi krewniakami. Jedyna różnica pomiędzy nimi i nami, to że ich cywilizacja jest bardziej zaawansowana technicznie od naszej o około 600 milionów lat, oraz że jest przy tym całkowicie zdegenerowana moralnie. (Podrozdział V3 tej monografii przytacza dotychczasową historię rodu ludzkiego, tak jak historia ta pomału zaczyna się wyłaniać z badań UFO.)

Niniejszy rozdział wyjaśnił także, jak podnosiła się nasza wiedza na temat szatańskich pasożytów, oraz jakie przeszkody pasożyci ci wprowadzali aby nam uniemożliwić poznanie faktu ich istnienia. Ukazując część ogromnego cierpienia i zmagań, jakie ludzkość nieustannie musi znosić z braku wiedzy o tragiźmie swojej sytuacji, rozdział ten jeszcze raz potwierdził, że droga do prawdy i moralności zawsze musi być trudna i bolesna. Najwyraźniej wszechświatowy intelekt w swojej nieograniczonej mądrości poucza nas, że wolność, moralność i dobro muszą być wywalczane mozołem i nakładem wyrzeczeń, w ten sposób demonstrując nam, jak drogocenne dla ludzkości one są.

Rys. O1. Przykłady odmiennych typów lądowisk formowanych przez pojedyncze UFO, które dokumentują wszystkie trzy przypadki pokazane na rysunkach F33 (a-c).

(A) Przykład lądowiska UFO składającego się z dwóch pierścieni koncentrycznych. Reprezentuje on przypadek zilustrowany w części (a) rysunku F33. Zostało ono uformowane w 1988 roku przez UFO typu K3 na pastwisku zimowym farmera Geoff'a Genmell (Horse Range Rd, No 2 R.D., Palmerston, New Zealand). Dla zobrazowania wymiarów sfotografowano je z kołem referencyjnym o średnicy 1 metra (którego strzałka wskazuje północ magnetyczną). Wymiary jego pierścieni wynoszą do=2.1 i di=1 [metrów]. Zgodnie więc z równaniem korekcyjnym (G1) średnica "d" UFO które wypaliło to lądowisko wynosiła d = do+di= 3.1 [metrów], stąd pokrywa się ona ze średnicą d magnokraftu typu K3 opisaną równaniem (F4): d= D/ 2= (0.5486 2K)/ 2= 3.1 (gdzie K=3). Istnienie takiej zgodności teoretycznych równań wyprowadzonych dla magnokraftu ze zmierzonymi wymiarami UFO dodatkowo potwierdza poprawność teorii dyskutowanych w niniejszej monografii.

(B) Fotografia pierścienia wypalonej magnetycznie i czerwonej w kolorze trawy uformowanego na świeżym (powstałym kilka godzin wcześniej) lądowisku UFO typu K3. Reprezentuje ono sytuację pokazaną w części (b) rysunku F33. Było to pierwsze lądowisko przebadane przez autora w Nowej Zelandii. Znalezione zostało rankiem 6 grudnia 1978 roku, na łące należącej do Barry'ego Badman (Wrights Bush, No 8 RD, Invercargill, New Zealand). Zauważ środkowy ślad wypalony przez słup pola magnetycznego z pędnika głównego przemieszczony ku prawej stronie lądowiska (w terenie: ku południu magnetycznemu). Ślad ten dotyka wewnętrznego brzegu pierścienia wypalonego przez wirujące pole z pędników bocznych. Badania autora ujawniły powód takiego ustawienia tego śladu: UFO wykorzystują swój główny obwód magnetyczny jako "sondę głębokościową" mierzącą precyzyjnie odległość pomiędzy podstawą statku i powierzchnią gruntu (podobnie jak podczas drugiej wojny światowej nocne bombowce w locie koszącym dostrajały precyzyjną wysokość swego lotu poprzez obserwowanie miejsca przecięcia się dwóch zbieżnych promieni światła).

(C) Wygląd fragmentu pastwiska gdzie cała flotylla UFO dokonała kilkuset lądowań. Należy ono do farmera G. Derek George (Waimarie, Amberley, North Canterbury, New Zealand). Większość lądowisk widocznych na tym zdjęciu wykonana została przez UFO lądujące na swoich podstawach (porównaj to zdjęcie z rysunkiem z części (c) rysunku F33). Autor znalezł to pastwisko gdy odtwarzał on drogę przelotu ogromnej flotylli inwentaryzyjnej UFO, składającej się z tysięcy wehikułów, jaka - rozciągnięta w tylarierę o szerokości ponad 10 kilometrów, podczas tylko jednej nocy dokonała przelotu inwentaryzującego od Ohoka koło Christchurch, do Hawarden (zlokalizowany około 30 kilometrów na północ) w Nowej Zelandii. Flotylla ta przelatywała na niewielkiej wysokości w kierunku z południa ku północy, zaś jej poszczególne wehikuły lądowały co jakiś czas inwentaryzując każde zwierzę i osobę napotkaną na ich drodze. Pokazane pastwisko zajmowane było tej nocy przez kilkaset owiec, stąd UFO wylądowały w podobnej ilości biorąc na pokład i badając każdą owcę jaka na nim spała.

(D) Fotografia lądowisk UFO typu K4, K6 i K7 połączonych w liniowy kluster, wykonana 3 stycznia 1988 roku w Weka Pass, Nowa Zelandia. Dokumentuje ona, że średnice UFO, podobnie jak średnice magnokraftu, także tworzą ciąg geometryczny o ilorazie 2.

Rys. O2. Lądowisko jednej celi latającego systemu UFO typu K3. Reprezentuje ono jedno z ogromnej liczby lądowisk UFO znajdujących się w pobliżu krateru Tapanui. Zilustrowany powyżej przykład wypalony został na pastwisku Gerrard'a Eckhoff z Coal Creek koło Roxburgh - tj. na głównej linii upadku kamieni ceramicznych. Charakterystyczną cechą jednej celi latającego systemu jest, iż jej lądowanie wypala na ziemi unikalny kształt "czterolistnej koniczynki", którego powstania nie daje się wytłumaczyć w żaden naturalny sposób - patrz też rysunki F12 i F37.

(a) Ogólny wygląd pojedynczej celi latającego systemu. Należy zwrócić uwagę, iż taką konfigurację UFO i magnokraftów otrzymuje się poprzez połączenie kołnierzami bocznymi czterech cygar posobnych, podobnych do cygara z rys. F7. Z kolei dowolna liczba takich cel może potem dalej łączyć się ze sobą formując całe latające miasta.

(b) Kształt i wymiary śladu wypalanego w glebie podczas lądowań takiej celi systemu latającego. Gruba linia ukazuje obszar gleby wypalonej pędnikami statku, natomiast cienka linia przerywana zaznacza zasięg kołnierzy bocznych poszczególnych wehikułów. Wymiary "di=2 d" i "du=D+d" mogą zostać wyliczone z równań opisujących kształty i wymiary magnokraftu: D=0.5486 2K oraz d=D/ 2 (gdzie dla K3 typu UFO: K=D/H=3).

(c) Fotografia lotnicza wypalenia z Roxburgh, wykonana 15 listopada 1987 przez Harry'ego Latham'a z Invercargill. Należy zwrócić uwagę, iż niedaleko lądowiska w kształcie "czterolistnej koniczynki", widoczne są również pierścieniowate wypalenia licznych innych lądujących UFO.

(d) Naziemna fotografia omawianego lądowiska, wykonana w 1988 roku. Dla zilustrowania jego wielkości w środku umieszczony został biały okrąg o średnicy 1 metra. Strzałka tego okręgu pokazuje magnetyczną północ. Zmierzone wymiary lądowiska wynosiły: du=7.5 i di=6.2 [m] i są one zgodne z teoretycznymi wymiarami takiego systemu uformowanego z magnokraftów typu K3. Jego fotografowanie utrudniły rozkładające się resztki owcy pokrywające dolną połowę tego lądowiska (część z nich ciągle widać w dolnym lewym rogu i wzdłuż dolnej krawędzi zdjęcia). Podobne przypadki umierających owiec i jeleni przyciąganych do lądowisk latających cygar i systemów UFO autor odnotowywał w Nowej Zelandii stosunkowo często.

Rys. O3. Przykłady lądowisk latających klusterów UFO.

(a) Zdjęcie kręgów zbożowych uformowanych przez latający kluster UFO typu K6, podobny do ogniwa pokazanego na rysunku F13. Powyższe ślady o długości prawie 50 metrów sfotografowano w 1990 roku w Longwood Estate, Południowa Anglia. Warto zwrócić uwagę, że pokazane tu kręgi posiadają wszystkie elementy objaśnione na rysunku F13b. Tyle tylko że posiadają one podwójne obwody dostrajające (3 na rys. F13) oraz że pojedynczy ślad wyprodukowany przez obwód stabilizacji obrotowej (jaki w UFO spełnia taką samą rolę co śmigiełko ogonowe w naszych helikopterach) znajduje się przy jednostce niestabilnej na przedłużeniu osi głównej lądowiska.

(b) Krąg zbożowy uformowany około 1 lutego 1992 roku na farmie Graham'a Robertson'a (R.D. 6, Ashburton, Środkowe Canterbury; Tel: {03} 3028136) w pobliżu miejscowości Methven na Wyspie Południowej Nowej Zelandii. Był on jednym z trzech tego kształtu lądowisk znalezionych prawie równocześnie a położonych na odcinku prostej linii o długości około 41 kilometrów. Górne zdjęcie przedstawia zbliżenie śladu. Dolne zdjęcie pokazuje ogólny widok pola zbożowego ze śladem, położonego przy skrzyżowaniu dwóch szos (szosa u góry przebiega w kierunku z południa na północ). Pokazany tu krąg uformowany został przez UFO typu K6 którego obwody magnetyczne wirowały w kierunku przeciwnym do ruchu wskazówek zegara. Wehikuł ten sprawował funkcję niestabilnej jednostki elementarnego ogniwa latającego klustera (porównaj zdjęcia z tego rysunku z prawym kręgiem na rysunku F13b). Po północno-wschodniej stronie tej jednostki znajdował się drugi wehikuł pełniący funkcję jednostki stabilnej. Jednakże w czasie lądowania to drugie UFO posiadało stacjonarne (niewirujące) pole magnetyczne, niezdolne do wyłożenia zboża. Stąd nie utworzyło ono odrębnego kręgu. Niemniej istnienie tej stabilnej jednostki jest wyraźnie zaznaczone przez spore wklęśnięcie w zewnętrznym pierścieniu otaczającym główny krąg (patrz pozycja godziny 1 na górnym zdjęciu). Wklęśnięcie to wynika z faktu, że obwody magnetyczne niewidzialnej jednostki stabilnej odpychały od siebie obwody boczne jednostki niestabilnej, powodując uginanie się linii wiru magnetycznego zaznaczające się w zbożu jako owo lekkie zdeformowanie pierścienia zewnętrznego.

(c) Lądowisko liniowego klustera UFO. Uformowane ono zostało w 1990 roku na farmie Davida Reida, koło Allington Down, Anglia. Stanowi ono doskonałą ilustrację tezy autora, że latające klustery UFO o złożonych kształtach powstają przez magnetyczne sprzęgnięcie ze sobą kilku elementarnych ogniw, podobych do ogniwa zilustrowanego na rysunku F13. Kluster pokazany powyżej zawierał dwa takie elementarne ogniwa sprzęgnięte ze sobą za pośrednictwem wehikułu typu K4 którego obwody magnetyczne uformowały mały krąg widoczny w centrum zdjęcia. Ogniwo górne składa się z dwóch UFO typu K6. Do jego jednostki niestabilnej doczepiony był wehikuł typu K4 którego ślad, przedłużony o obwód stabilizacji obrotowej, widoczny jest w najwyższej części zdjęcia. Dolne ogniwo obejmuje UFO typu K6 sprzęgnięte z najniżej położonym wehikułem typu K7 pełniącym funkcję jednostki niestabilnej. Trzy wehikuły tego klustera (tj. najwyższy typu K4, trzeci od góry typu K6, i najniższy typu K7) posiadają włączone obwody stabilizacji obrotowej ("Ts" na rys. F13). Wehikuł K7 posiada aż dwa takie obwody. Całkowita długość pokazanego tu lądowiska wynosiła około 200 metrów. Z lewej strony klustera widoczne są też trzy wyraźne kręgi zbożowe wyłożone przez pojedyncze UFO typu K3 manewrujące ponad polem. Powyższe zdjęcie pochodzi z książki [1rys.O3] Pata Delgado & Colin Andrewsa, "Crop Circles - the Latest Evidence", Bloomsbury Publishing Limited, 2 Soho Square, London W1V 5DE, 1990, ISBN 0-7475-0843-7, strona 59.

Rys. O4. Wschodnie obrzeże krateru Tapanui sfotografowane z jego południowej krawędzi. Obrzeże to widoczne jest jako zakrzywione zbocze rozprzestrzeniające się z lewej strony niniejszej fotografii. Owo wschodnie zbocze reprezentuje najbardziej spektakularną część omawianego krateru, jako że zachodni brzeg skierowany jest w dół zbocza i wznosi się zaledwie kilka metrów ponad linią wzgórza Pukeruau. Ogromna sosna widoczna w środku niniejszego zdjęcia doskonale ilustruje maksymalną głębokość krateru sięgającą około 130 metrów. Inna, bardziej odległa sosna, widoczna na szczycie wzgórza Pukeruau, może stanowić znak orientacyjny dla osób zwiedzających krater. Na powyższej fotografii dają się wyróżnić zarysy wewnętrznych kraterów uformowanych przez eksplozję poszczególnych statków.

Pokazany tu potężny eliptyczny krater, o wymiarach 900x600x130 metrów, uformowany został 19 czerwca 1178 roku w zachodniej części Prowincji Otago Nowej Zelandii. Materiał dowodowy obecny w jego okolicach świadczy że krater ten powstał w wyniku przyziemnej eksplozji łańcuchowej (przebiegającej od góry ku dołowi) około siedmiu UFO typu K6 sprzęgniętych razem w cygaro-kształtną konfigurację latającą (pokazaną na rysunku F7) i wyzwalających ponad 70 megaton energii magnetycznej. Krater koło Tapanui jest drugim dotychczas zidentyfikowanym miejscem (obok eksplozji tunguskiej w Centralnej Syberii), w którym eksplodowały wehikuły UFO. Krater ten zawiera bardzo podobne rodzaje materiału dowodowego jakie znalezione zostały także w tunguskiej (tj. wyłożone i popalone drzewa, namagnetyzowana gleba i skały, niezwykłe minerały takie jak trinitite i kamienie ceramiczne, itp.). Zarówno opis samego krateru Tapanui, jak i hipoteza o jego pochodzeniu od eksplozji pozaziemskiego statku, po raz pierwszy zaprezentowane zostały w monografiach autora. Stąd można przyjąć, że autor jest "odkrywcą" tego krateru. Pierwsze przedstawienie czytelnikom w Polsce materiału dowodowego znalezionego w pobliżu krateru Tapanui, a także wyników badań tego miejsca eksplozji UFO, nastąpiło za pośrednictwem monografii [5] zatytułowanej: "Kataklizm koło Tapanui 1178 A.D. - nowozelandzki odpowiednik eksplozji tunguskiej" (Dunedin, Nowa Zelandia, październik 1989, ISBN 9597698-8-9, 44 stron i 30 ilustracji).

Rys. O5. Porównanie podobieństw występujących pomiędzy konfiguracją krateru Tapanui i obszarem zniszczenia tajgi w miejscu eksplozji tunguskiej. Istnienie takich ścisłych podobieństw świadczy że pochodzenie obu tych miejsc jest analogiczne, tj. z potężnych eksplozji napowietrznych. Najbardziej widoczne zgodności obu miejsc dotyczą: (1) związku pomiędzy kątem wejścia fal uderzeniowych, a odległością miejsca eksplozji od najbliższego bieguna magnetycznego (to z kolei posiada związek z kątem nachylenia eksplodującego cygara UFO), (2) kształcie obszaru wejściowego fal uderzeniowych, (3) nieregularnym zniszczeniu w miejscach załamywania się fal uderzeniowych (w miejscach tych drzewa tajgi ułożone są "wichrowato", natomiast w kraterze Tapanui występują wydmowate nasypiska gruntu), (4) położenia środka eksplozji "O", (5) zorientowania osi zniszczenia wzdłuż południka magnetycznego, itp. Oznaczenia: SG/NG - kierunki geograficzne; SM/NM - kierunki magnetyczne, które pokrywają się z przebiegiem głównych osi zniszczenia.

(a) Krater Tapanui (współrzędne: 46°04'S i 169°09'E).

(b) Kształt miejsca eksplozji tunguskiej (współrzędne: 60°55'N i 101°57'E) opisany przez mapę sporządzoną w 1958 roku i opublikowaną w [1rys.O5] John Baxter & Thomas Atkins: "The Fire Come By". Mac Donald and Jane's, London, 1976, ISBN 0-354-04012-X, strona 124; oraz [2rys.O5] Jack Stoneley: "Tunguska: Cauldron of Hell", A Star Book, London 1977, ISBN 0-352-39619-9, strona 102. (Mapa z 1958 roku oddaje zarys obszaru totalnego wyłożenia tajgi, podczas gdy mapy późniejsze - np. z 1961 roku, do zniszczeń włączają także obszar sporadycznie powalonych drzew. Stąd mapa z 1958 roku pokazuje uderzenie fali pierwotnej, natomiast mapy późniejsze włączają także obszary zniszczone przez odbicia fal uderzeniowych.) Oznaczenia: O - centrum eksplozji, F - zasięg wypalonych drzew, P - trajektoria cygarokształtnego kompleksu UFO tuż przed eksplozją (odtworzona z raportów naocznych świadków), L - zasięg drzew powalonych falami uderzeniowymi eksplozji (pnie tych drzew wskazują na centrum eksplozji).

Rys. O6. Gładkie, długie, proste, geometrycznie ukształtowane i namagnesowane tunele wypalane podczas podziemnych przelotów UFO. Pokazane zostały tutaj przykłady już istniejących na Ziemi takich tuneli - po ilustrację zasady ich formowania patrz też rysunek F31.

(a) Trójkątny w przekroju, ukierunkowany wschód/zachód, namagnesowany tunel, setki kilometrów długi, odkryty w prowincji Morona-Santiago Ekwadoru przez Juana Moricz w czerwcu 1965 (porównaj też kształt z części c rysunku F31). Powyższa (w oryginale kolorowa) fotografia jest zreprodukowana za osobistym zezwoleniem Ericha von Däniken'a z jego książki [1rys.O6] "In Search of Ancient Gods" (tj. "W poszukiwaniu starożytnych bogów"), Souvenir Press, England, 1973, ISBN 0-285-62134-3, strona 341. Kolorowe zdjęcie tego tunelu dostępne jest też w Polsce jako ilustracja nr 129 z książki Ericha von Dänikena, "Mój świat w obrazach" (Tytuł oryginału: "Meine Welt in Bildern"), Wydawnictwo Prokop, Warszawa 1998, ISBN 83-86096-08-X, 167 stron, pb.

(b) Jaskinia Cocklebiddy z Nullarbor Plain w Zachodniej Australii. Dotychczas zastało przebadanych około 6 kilometrów tej prostej jak strzała, eliptycznej w przekroju, ukierunkowanej południe/północ jaskini. Jej kolorowe fotografie opublikowano w australijskim magazynie ilustrowanym [2rys.O6] People, wydanie z 5 grudnia 1983, strony 8-10. Zauważ poprzeczne karbowania na ściankach tego tunelu, wyglądające jakby pozostawiło je ostrze ogromnego wiertła.

(c) Plan przebiegu jaskini Cocklebiddy Cave pokazanej na zdjęciu (b). Jak z planu tego jasno wynika owa jaskinia posiada kształt dokładnie odpowiadający wcinaniu się podłogi dyskoidalnego UFO w głąb skały rodzimej.

(d) Zdjęcie około jednej trzeciej długości Deer Cave (tj. Jeleniej Jaskini) z Mulu na Północnym Borneo. Sfotografowany odcinek ukazuje wygląd początka tej jaskini przy jej południowym wejściu używanym przez turystów. Ujęta została płaska podłoga pozorna, rumowiska skalne odpadłe od zawalonego sufitu, a także część wytopionego oryginalnie zaokrąglonego sklepienia - patrz na około 1/3 długości zjęcia w jego górnej-lewej części. Przyziemne światełko skierowane na nas w środkowej części zdjęcia ujawnia jak maleńcy są ludzie w porównaniu z ogromem tej jaskini.

(e) Ja sam sfotografowany na tle południowego otworu wlotowego do Deer Cave, której wygląd pokazano na zdjęciu (d). Przy moim lewym ramieniu widoczny jest wlot do tej jaskini przyjmujący kształt dokładnie odpowiadający zarysowi bocznemu wiru magnetycznego otaczającego cygaro złożone z dwóch UFO typu K8. Fotografia wykonana 28 maja 1997 roku.

Rys. O7. Stary obraz religijny jaki zdaje się sugerować, że ukrzyżowanie Jezusa nadzorowane było przez wehikuły UFO. Obraz ten znajduje się w Prawosławnej katedrze Sweti Cchoweli z Mcchecie - dawnej stolicy Gruzji. Namalowany został około 1650 roku przez anonimowego artystę. Zreprodukowany jest na rysunkach 60 do 62, zaś opisany na stronie 158, książki [1RysO7] pióra Walter-Jörg Langbein, zatytułowanej "Syndrom Sfinksa" (tytuł oryginału: "Das Sphinx-Syndrom. Die Rückkehr der Astronautengötter"), opublikowanej w Warszawie w 1997 roku, przez Wydawnictwo Prokop, ISBN 83-86096-32-2, pb, 190 stron. Obraz ten jest reprezentacyjny dla zwiększającej się ilości materiału dowodowego, że wszelkie istotne wydarzenia na Ziemi, włączając w to wydarzenia religijne, były nadzorowane, jeśli nie wywoływane, przez naszych pasożytów kosmicznych. Dlatego wehikuły UFO były obserwowane nie tylko podczas ważnych bitew, katastrof, oraz wydarzeń politycznych, ale także podczas licznych okazji religijnych. Doskonały wybór około 12 obrazów kościelnych które uchwyciły wehikuły UFO, zawarty jest w artykule [2RysO7] pióra Danieli Giordano, "Gothic Discs & Renaissaucers" opublikowanym w "Fate", USA, September 1999 roku, strony 26 do 31. Zauważ, że na obrazie pokazanym powyżej, powiększenie obu wehikułów UFO zaprezentowane na niższych rysunkach 61 i 62 ujawnia twarze pasożytów kosmicznych którzy uważnie obserwują krzyżowanie Jezusa.

Warto odnotować, że powyższe dwa wehikuły UFO zilustrowane na tym obrazie faktycznie to stanowią tradycyjny symbol pokazywany na wielu ikonach z Prawosławnych cerkwi jakie obrazują ukrzyżowanie Jezusa. Dla przykładu, koło małego nowozelandzkiego miasteczka Masterton znajduje się jedyny w tym kraju Grecki Kościół Ortodoksyjny, skonstruowany około 1980 roku. Bogato pomalowane ściany tego kościoła m.in. obejmują scenę ukrzyżowania Jezusa. Scena ta również pokazuje stylizowane wehikuły UFO podobne do tych zilustrowanych powyżej.